Hitte. Catharina
Joris en Lotte trouwden pas twee jaar nadat ze elkaar ontmoet hadden.
Ze gingen heel zorgvuldig te werk om hun geluk op te bouwen, haast op hun tenen lopend, wogen ze elk woord en elke stap. Dat is ook wel te begrijpen. Na ervaringen waar gevoelens bedrieglijk bleken en liefde zelden in één keer en voor altijd bleef, probeerden ze uit te pluizen wat hen nu ten deel was gevallen na hun doorstane verdriet. En of ze dit nieuwe, na zoveel verlies gevonden gevoel, wel konden vertrouwen.
Ook Marianne, Joris moeder, hield zich koest. Ze wilde het geluk van haar zoon niet verstoren nu hij zo zichtbaar veranderd was. Zijn schouders stonden weer recht, er glimde weer levenslust in zijn ogen en als Joris zich klaarmaakte voor een afspraak met Lotte, leek het wel of hij elk moment met haar wilde trouwen.
Lotte stelde Joris moeder al snel voor. Marianne bekeek Lotte een beetje zenuwachtig, maar vond niets aan haar wat Joris aan zijn ex-vriendin Annelies zou herinneren. Lotte weigerde zelfs voorlopig bij Joris in te trekken.
Nee, Joris. Dat moet anders, zei ze. Mevrouw De Vries begrijpt dat niet, en ik geef veel om haar mening. Ze heeft veel voor mij gedaan en heeft het niet makkelijk nu ze ziek is. Ze heeft hulp nodig. Laten we het gewoon laten zoals het is. Waarom zouden we haasten?
Joris stemde in. Maar het stond hun relatie zeker niet in de weg. Integendeel, hun lange verlovingsperiode gaf hun juist de kans elkaar goed te leren kennen.
Vlak voor de bruiloft trok Lotte gaandeweg bij Marianne in noodgedwongen, en helaas om een trieste reden.
Mevrouw De Vries, Lottes pleegmoeder, overleed.
Ze had al jaren hartklachten. Lotte vergezelde haar naar artsen, nam haar huishouden vrijwel over en zorgde dat ze zich nergens druk om hoefde te maken. Maar het werd er nauwelijks beter op. Op een avond vond Lotte Mevrouw De Vries in de tuin, met een brief van haar kleinzoon in de handen. Pas toen ze dichterbij kwam, besefte ze dat mevrouw niet meer ademde.
De ambulance kon niets meer doen.
Na Oek te hebben gebeld en de zonen van mevrouw De Vries op de hoogte te hebben gesteld bleef Lotte lang in de tuin zitten huilen, terugdenkend aan hun eenvoudige geluk. De avonden aan de rivier, samen jam maken in het zomerkeukentje en liedjes zingen. En hoe Mevrouw De Vries haar ooit in huis nam, zonder vragen, precies toen Lotte niemand anders meer had.
Dankjewel fluisterde Lotte steeds opnieuw, haar dank betuigend aan de vrouw die haar als eerste weer vertrouwen en warmte gaf.
De zonen van Mevrouw De Vries kwamen de volgende dag met hun gezinnen. Na alle praktische zaken apart afgehandeld te hebben, haalde de oudste zoon Lotte weg voor een gesprek.
Mama wilde dat een deel van het huis voor jou zou zijn. Omdat jij er altijd was om voor haar zorgde, terwijl wij dat niet konden en ook niet zullen doen. We willen dat je weet: er is een testament. En wij vinden het goed als jij haar wens respecteert. Je verdiende het, Lotte.
Nee, schudde Lotte haar hoofd. Dat kan ik niet en dat doe ik niet. Het is jullie huis. Als er op het huis gepast moet worden, doe ik dat wel, maar jullie moeder hield van jullie.
Dat weet ik
Zo kwam het uit. Lotte vond huurders voor het huis en hield contact met de families van mevrouw De Vries, vooral als ze s zomers aan de Vecht kwamen.
Een van de schoondochters stond Lotte bij toen zij daags na de bruiloft met spoed werd opgenomen.
Buitenbaarmoederlijke zwangerschap. U moet echt beter voor uw gezondheid zorgen! waarschuwde de arts streng. Gelukkig had u familie bij zich! Het had slecht af kunnen lopen!
Dat is eigenlijk mijn schoonmoeder, zei Lotte. Maar u heeft gelijk. Ze voelt als een moeder.
U heeft dus vaker problemen gehad?
Ja.
Wilt u kinderen, dan is het zaak dat serieus aan te pakken. Laat onderzoeken wat eraan schort en probeer het op te lossen, anders is IVF misschien het enige wat nog helpt.
Begrepen
Lotte huilde niet. Ze bewaarde haar tranen voor later. Nu moest ze nadenken: wat nu, hoe verder? Ze wilde kinderen met Joris. Het idee werd haast een obsessie.
Totdat Marianne ingreep.
Lotte, zullen we praten? kwam zij op een avond langs, wetend dat Joris even weg was.
Joris en Lotte woonden inmiddels samen, in een appartement dat Joris met zijn verdiende euros kocht. Het ging zo goed, dat Marianne zelfs weer dacht aan haar oude droom: een eigen B&B.
Ook Lottes ouders wilden financieel bijspringen, maar Joris hield het af.
Lotte, laten we het samen regelen. Ik wil zelf voor onze toekomst zorgen.
Lotte stemde toe en haar vader schudde zijn hand. Goed zo, jongen! Je moeder mag trots zijn.
Ook Marianne was blij met de keuzes van haar zoon. En ze moedigde aan dat zij en Lotte een gezin wilden stichten.
Toen Marianne haar zoon weer zag piekeren en Lotte ziekenhuis in ziekenhuis uit liep, besloot ze toch in te grijpen.
Lotte, wil je praten? Je bent zo stil. Wat houdt je bezig? Je weet, ik maak me zorgen omdat ik om je geef.
Het lukt niet, mam, antwoordde Lotte. Niets gaat zoals ik wil Stel dat ik nooit moeder word? Dan moet ik bij Joris weg, dat gun ik hem niet!
Fout, Lotte. Je weet niet half hoeveel je voor hem betekent. Door jou leeft hij weer! Kinderen zijn prachtig, maar niet het enige dat telt. Ooit, toen Joris vader en ik hem niet konden krijgen, wilde ik ook uit elkaar! Ik dacht dat hij alleen bij me bleef voor een kind. Maar ik twijfelde aan hem en dat deed pijn. Bijna een jaar leefden we los van elkaar pas toen zagen we hoeveel meer er is dan kinderen alleen. Joris lijkt op zijn vader snap je?
Lotte knikte langzaam.
Dus breek niet wat je hebt! Jullie geven elkaar zin in het leven; wees daar zuinig op! Liefde kan alles aan als je haar ruimte geeft.
En hoe kreeg u uiteindelijk toch een kind? vroeg Lotte voorzichtig.
Ach meid, dat weet ik zelf niet! Ik had het opgegeven en ineens was Joris onderweg! We dachten aan niets meer, en het leven bracht zelf een wonder.
Als het lot mij ook zon wonder wil geven…
Waarom bel je de schoondochter van mevrouw De Vries niet? Zij is toch arts? Misschien kan ze je helpen.
Lotte sloeg zichzelf voor het hoofd.
Daar had ik niet aan gedacht! Natuurlijk!
Een week later vertrok ze naar Groningen voor onderzoek. Daar werd ze goed opgevangen.
En een jaar later werden ze de trotse ouders van een tweeling.
Het geluk nam stevig plaats in het huis van Joris en Lotte en was niet meer van plan te vertrekken.
Na de tweeling adopteerden Joris en Lotte nog een meisje. Het ging niet vanzelf, het besluit kostte tijd, maar de mogelijkheid kwam onverwachts. Een oude vriendin van Joris was ernstig ziek geworden, net na haar bevalling. Arjen, die het nieuws bracht, zei:
Arme Marienne We sparen met zn allen zodat ze naar een goed ziekenhuis in Amsterdam kan. Joris, zou je mee willen helpen?
Natuurlijk. Ik zal geld overschrijven.
Joris stuurde een aanzienlijk bedrag in euros en al na een paar dagen vertrok Marienne naar de hoofdstad, begeleid door Marianne, want behalve een oude oma had ze niemand en het kindje had zorg nodig.
Uiteindelijk mochten medici niet baten. Ze konden alleen zorgen dat Marienne haar laatste weken samen met haar baby kon doorbrengen.
Bij haar afscheid vroeg zij Marianne of Joris en Lotte voor haar dochter wilden zorgen.
Zo kwam er een dochter bij in hun gezin.
Het driekamerappartement werd krap. De kinderen groeiden en Lotte en Joris begonnen over een ruimer huis na te denken.
Marianne greep opnieuw in.
Joris, gebruik het spaargeld voor het B&B-plan maar voor een groter huis!
Mam, maar jouw droom dan? Dat kan toch niet?
Dit ís mijn droom riep Marianne terwijl ze de lachende kleindochter op haar arm knuffelde en naar de tweeling wees. Meer heb ik niet nodig. En ik wil dicht bij mn kleinkinderen zijn, jullie helpen. Zoek nu maar een huis waar iedereen een kamer heeft!
Dat huis werd gevonden. Groot, licht en ruim. De kinderen renden gierend van plezier door de kamers en Lotte lag dubbel van het lachen als de tweeling hun zusje probeerde te leren “oehoe” roepen.
Dit wordt ‘m! besliste Joris met een glunderend gezicht.
Er was echter één schaduw: Catharina oud-voorzitter van de bewonersvereniging meende dat grote gezinnen nooit deugen. Dat soort gezinnen moeten gecontroleerd worden, vond ze.
Zie je wel! Steeds lopen er vreemde mensen in en uit. En die kinderen lopen buiten op blote voeten! Gisteren zelf gezien! En het jongste meisje slaapt de hele tijd bij het wandelen. Verdacht!
Meid, het is warm, antwoordden de buurvrouwen. Op blote voeten rennen is juist gezond, zeggen artsen! En als er gasten komen, och, ze maken geen herrie, toch? Je kunt overal wat achter zoeken, maar waar is het bewijs?
Ja, wacht maar! Terwijl jullie afwachten komen die kinderen misschien wel in de problemen. Alles lijkt perfect? Geloof ik niet! Zo is het leven niet!
Catharinas argwaan was diep geworteld. Ze was opgegroeid in een afstandelijk gezin in Utrecht, waar beiden ouders hoge functies bekleedden, strak van discipline. Straffen als op de knieën in de hoek, een nacht lang, waren normaal. Maar buitenaf maakte haar familie altijd een keurige indruk. Blauwe plekken werden vakkundig weggestopt onder lange mouwen en Catharinas haren strak ingevlochten niet uit mode, maar voor haar moeders gemak bij het straffen.
Nooit verklapte iemand iets over thuissituatie. Eenmaal kon ze vluchten ze verbrak het contact voorgoed.
Ze leefde alleen, met enkel haar hondje als gezelschap. Een poging tot een relatie mislukte prompt toen haar partner zijn hond wilde slaan:
Blijf van mijn hond af! riep Catharina fel en verliet meteen het huis, hondje onder haar arm.
Sindsdien leefde Catharina alleen, in het huis dat ze van haar oma erfde. Haar oma was geen haar beter dan haar moeder en woonde als een zure, dominante vrouw op haar oude dag. Na omas overlijden voelde Catharina enkel opluchting.
Contact met haar broers had ze niet. Ze probeerden allemaal hun jeugd te vergeten. Alleen de rozen in haar voortuintje werden liefdevol verzorgd de mooiste rozen van de buurt.
Lotte en Joris deden haar denken aan het gezin dat zij nooit had gehad.
Op een middag, terwijl Lotte naar haar zoons op het plein keek, schrok ze van de tijd. Het was al tijd om terug te gaan; haar dochter zou zo wakker worden en de jongens moesten naar hun sport.
Buiten bij de voordeur stond Catharina op haar te wachten.
Laat je de kinderen weer op blote voeten buitenspelen? Kun je geen fatsoenlijke schoenen kopen?
Lotte glimlachte. De voetbalschoenen van haar zoons waren peperduur. Maar Joris stond erop daar niet op te besparen, want de jongens voetbalden veel.
Lach je me uit? Wat is er grappig? Denk je niet aan je kinderen?
Catharina werd knalrood. Lotte bleef rustig, en haar stilte maakte Catharina bijna woedend.
Mam, mag tante Catharina wat water?
De tweeling haalde een flesje uit Lottes tas, maar op dat moment werd het zwart voor Catharinas ogen en zakte ze in elkaar. Lotte ving haar net op tijd op.
De ambulance arriveerde vlot en bracht Catharina naar het ziekenhuis. Toen ze bijkwam, zat Lotte naast haar bed. Ze had de kinderen bij Marianne ondergebracht en was zelf gekomen.
Wat is er met mij? vroeg Catharina, maar haar spraak was wazig. Angst trok over haar gezicht.
Rustig, suste Lotte, je hebt een beroerte gehad, veroorzaakt door de hitte. Maar de artsen hebben snel gehandeld. Maak je geen zorgen! Ik blijf bij je. Je hoeft niet alleen te zijn.
Lotte hield woord en nam de zorg op zich. Ze wist van buren dat Catharina nergens familie had. Zo alleen als iemand maar kan zijn.
Waarom? fluisterde Catharina.
Omdat het goed is zo. Een mens hoort niet alleen te zijn. Dat weet ik maar al te goed.
Hoezo?
Ik heb een tijd eenzaam geleefd. Geen pretje. En nu hoort u bij ons. Gedane zaken nemen geen keer. Dit is uw nieuwe start.
Hoe dan?
Verwacht maar niet dat ik nu wegga! U hebt op mij gelet, nu is het mijn beurt!
Lotte deed alsof ze Catharinas tranen niet zag, maar in haar hart wist ze: deze vrouw had eenvoudigweg niemand. Maar ze had rozen van ongekende schoonheid laten bloeien en wie zulke bloemen kan laten groeien, kan geen koud hart hebben.
Twee jaar later.
O, Lotte! Hoe doe je het toch? Je hebt ijs en vuur thuis! Je dochter is zo rustig en die jongens zijn gewoon kleine boefjes! Catharina keek lachend toe vanaf de speeltuinbank.
Geloof me, tante Catharina, dit is nog niks! Bij Arjen zijn het er vier. Als die jongens allemaal samen spelen wil ik soms het huis uit rennen! Zijn vrouw bidt inmiddels om een meisje deze keer.
Weet je het al?
Nee, nog niet. We laten ons verrassen! lachte Lotte. Arjen zegt dat hij klaar is voor alles.
Pfoe, wat een hitte ook! Ben jij gelukkig, Lotte? vroeg Catharina haar ineens.
Lotte dacht na.
Wat is geluk? Dat je samen bent met wie je lief is? Dat je kinderen gelukkig opgroeien? Ja, ze had het allemaal. Dus zonder twijfel: gelukkig.
Ja!
Lotte glimlachte, en opnieuw verbaasde Catharina zich om hoe die glimlach werkelijk alles om haar heen leek te veranderen.
Zelfs de zinderende zomerhitte die de stad wekenlang had teisterd, leek ineens te wijken en maakte plaats voor een fris briesje.
