Ik was pas 16 jaar toen ik haar mee naar huis nam Het meisje dat al enige tijd duidelijk zwanger was, een jaar ouder dan ik.
Marieke volgde dezelfde technische school als ik, alleen in een ander jaar. Al een paar dagen lang observeerde ik hoe het vreemde meisje zich terugtrok in een hoek en stilletjes huilde. Haar groeiende buik, de kleren die ze al twee weken droeg en die lege, hooploze blik in haar ogen, dat alles ontging me niet.
Haar verhaal kende bijna iedereen, zo bleek De kleinzoon van een bekende zakenman uit Rotterdam had een relatie met haar, maar verdween daarna zomaar, hij vertrok ‘in verband met een urgente kwestie’ naar Amsterdam. Zijn ouders wilden niets met haar te maken hebben. Ze vertelden het haar ronduit.
Haar eigen ouders gedroegen zich alsof ze in de middeleeuwen leefden, uit angst voor de schande zetten ze haar het huis uit en vertrokken naar hun buitenhuisje. Sommigen voelden met Marieke mee, anderen maakten achter haar rug om grappen over haar.
Ze is het zelf te verwijten. Ze had beter met haar hoofd moeten denken!
Ik kon het niet langer aanzien. Na wat nadenken liep ik naar haar toe.
Het wordt niet gemakkelijk, stop met dat gesnik. Ik stel voor dat je bij mij intrekt, we kunnen zelfs trouwen. Maar ik zeg meteen ik kan niet liegen en ik ga niet doen alsof alles perfect is. Ik zal gewoon bij je zijn en ik beloof dat we het wel redden.
Marieke veegde haar tranen weg en keek mij aan. Wat moest ze zeggen Gewoon een simpele jongen, zonder veel finesse. Terwijl zij droomde van een heel andere echtgenoot! Maar in haar positie had ze geen keuze en dus ging Marieke met mij mee.
Mijn ouders waren geschokt, mama smeekte me om tot mijn positieven te komen, maar ik bleef standvastig.
Mama, maak geen drama, we komen er wel uit. Ik heb twee beurzen, een gewone en een sociale. Ik ga bijklussen, we redden het wel!
Maar je wilde toch gaan studeren!
Nou en? We leven toch op een of andere manier. Papa werkt al zijn hele leven in de fabriek, jij in de winkel. Mensen zonder diploma redden het ook. Mama, dit is niet het einde van de wereld!
Marieke verhuisde naar mijn kamer. Ik gaf haar mijn bed en zelf sliep ik op de oncomfortabele klapbank. De eerste dagen was ze erg stil. Als een schaduw liep ze hand in hand met me naar school en weer naar huis, totdat ze op een dag explodeerde.
Ik heb er genoeg van! Waarom kijken je ouders zo scheef naar me? Ze mogen me niet! En waarom breng je geen tijd met me door? Je zit altijd in je boeken of je bent nergens te vinden?!
Ik was verbaasd.
Vind je dat niet normaal? Ze mogen je inderdaad niet, maar ze hebben je wel opgenomen en ze pesten je niet. Scheef kijken? Jouw eigen ouders willen je niet eens zien. En waar zijn de ouders van de vader van je kind? Ik zit in boeken omdat ik leer en niet na het eerste jaar eruit wil vliegen. Bovendien kan ik de beurs goed gebruiken. Verdwijn ik? Omdat ik bijverdien en geen zin heb om met jou naar die huilerige series te kijken.
Marieke begon te huilen.
Waarom zeg je zoiets?
Hoezo? Ik heb gezegd dat ik niet kan liegen. En trouwens, wanneer gaan we naar de burgerlijke stand?
Ik kan er niet zo naartoe, koop een mooie jurk voor me, met een hoge taille zodat de buik niet zichtbaar is.
Waar heb je het over? We nemen een verklaring van de zwangerschap mee, wat jurk? Ik moet nog sparen voor een kinderwagen en een ledikantje
Mama pakte valeriaan, maar raakte langzaam gewend aan de situatie en keek vaker naar babykleertjes. Er gebeurt toch niets ergs Laat ze maar samenleven, laat ze maar trouwen, en wij met papa zullen helpen waar mogelijk. Alleen dat meisje is nogal ondankbaar, altijd ontevreden over mij, over ons, over het krappe appartement. Misschien verandert ze als ze eenmaal is bevallen.
Maar Marieke was niet van plan te veranderen. Toen ik vuil en uitgeput terugkwam van de autowasstraat en een magere poes mee naar de kamer nam, vloog ze uit haar slof.
Jij stomkop! Wat moeten we met die sjofele poes? Gooi haar eruit! Verwijder haar uit het appartement!
Maar ik glimlachte slechts.
Nee, ze is zwanger. Ze blijft hier, dus begin er niet aan. Beter dat je je stil houdt en mijn eten opwarmt.
Echt waar?! Marieke piepte bijna. Kies dan! Of zij of ik! Dat beest kijkt ook scheef naar me!
Waarom zou ik? Ik keek haar ongelovig aan. Dit is mijn huis en ik hoef niet te kiezen. Het is mijn poes en als het je stoort, kun je weggaan. Zelfs mijn moeder heeft me nooit zulke voorwaarden gesteld. Misschien moet je eens ophouden met op iedereen neerkijken?
Marieke raakte hysterisch, huilde en was jaloers op die magere, verwaarloosde poes. Waar had ik in hemelsnaam een buik bij haar gezien? Maar de buik verscheen wel de poes was inderdaad zwanger.
Ik was moe, maar wanneer spijt me overviel, verdrong ik die gedachten. We zouden het wel redden. Marieke zou bevallen en kalmeren, en eerst zou de poes ons afleiden. De pluizige kittens zouden iedereen opvrolijken.
Maar het liep allemaal anders De grootvader, de bekende ondernemer uit Rotterdam, kwam terug van een lange zakenreis en hoorde alles. Hij zocht zijn kleinzoon op, gaf hem een flinke uitbrander en deelde mee dat hij hem zou afsnijden van het geld als de achterkleinzoon in een vreemde familie zou opgroeien. De jongen was doodsbang om die ‘zak met geld’ te verliezen.
Marieke vertrok nog diezelfde dag met hem, zonder zelfs maar afscheid te nemen van mij. Gelukkig had ze haar papieren bij zich (ze zou na school naar de dokter gaan). Ze wuifde met haar spullen ze zouden nieuwe voor haar kopen! En naar dat armzalige technische school zou ze niet meer terugkeren!
Ik was volledig van slag Hoe kon ze dat doen? Ze nam niet eens afscheid, belde niet, zei geen woord. Ik gooide al haar spullen weg en zat lang alleen in het donker, mijn poes tegen me aan geklemd.
De poes begreep het allemaal. Ze nestelde zich stilletjes tegen me aan, wetend dat ze nodig was. Ze had medelijden, spinde en troostte me.
Ik verzorgde haar bevalling zelf, zonder dat de nerveuze mama of de verwarde papa in de buurt van de poes mochten komen. Ik zat bij haar, sprak zachtjes tegen haar en kalmeerde haar. Ik hield in de gaten of alles goed verliep en had de telefoon bij de hand om zo nodig de dierenarts te bellen.
Alles verliep goed, de poes kreeg vier jongen. Ik verving het onderlegger, bracht vers water en voer. Ik controleerde nogmaals of alles in orde was en sloot, uitgeput, mijn ogen. Terwijl het kleinste kitten zich tegen mijn hand aan nestelde, dacht ik dat dieren soms meer dankbaarheid tonen dan mensen.Ik was pas 16 jaar toen ik haar mee naar huis nam Het meisje dat al enige tijd duidelijk zwanger was, een jaar ouder dan ik.
Marieke volgde dezelfde technische school als ik, alleen in een ander jaar. Al een paar dagen lang observeerde ik hoe het vreemde meisje zich terugtrok in een hoek en stilletjes huilde. Haar groeiende buik, de kleren die ze al twee weken droeg en die lege, hooploze blik in haar ogen, dat alles ontging me niet.
Haar verhaal kende bijna iedereen, zo bleek De kleinzoon van een bekende zakenman uit Rotterdam had een relatie met haar, maar verdween daarna zomaar, hij vertrok ‘in verband met een urgente kwestie’ naar Amsterdam. Zijn ouders wilden niets met haar te maken hebben. Ze vertelden het haar ronduit.
Haar eigen ouders gedroegen zich alsof ze in de middeleeuwen leefden, uit angst voor de schande zetten ze haar het huis uit en vertrokken naar hun buitenhuisje. Sommigen voelden met Marieke mee, anderen maakten achter haar rug om grappen over haar.
Ze is het zelf te verwijten. Ze had beter met haar hoofd moeten denken!
Ik kon het niet langer aanzien. Na wat nadenken liep ik naar haar toe.
Het wordt niet gemakkelijk, stop met dat gesnik. Ik stel voor dat je bij mij intrekt, we kunnen zelfs trouwen. Maar ik zeg meteen ik kan niet liegen en ik ga niet doen alsof alles perfect is. Ik zal gewoon bij je zijn en ik beloof dat we het wel redden.
Marieke veegde haar tranen weg en keek mij aan. Wat moest ze zeggen Gewoon een simpele jongen, zonder veel finesse. Terwijl zij droomde van een heel andere echtgenoot! Maar in haar positie had ze geen keuze en dus ging Marieke met mij mee.
Mijn ouders waren geschokt, mama smeekte me om tot mijn positieven te komen, maar ik bleef standvastig.
Mama, maak geen drama, we komen er wel uit. Ik heb twee beurzen, een gewone en een sociale. Ik ga bijklussen, we redden het wel!
Maar je wilde toch gaan studeren!
Nou en? We leven toch op een of andere manier. Papa werkt al zijn hele leven in de fabriek, jij in de winkel. Mensen zonder diploma redden het ook. Mama, dit is niet het einde van de wereld!
Marieke verhuisde naar mijn kamer. Ik gaf haar mijn bed en zelf sliep ik op de oncomfortabele klapbank. De eerste dagen was ze erg stil. Als een schaduw liep ze hand in hand met me naar school en weer naar huis, totdat ze op een dag explodeerde.
Ik heb er genoeg van! Waarom kijken je ouders zo scheef naar me? Ze mogen me niet! En waarom breng je geen tijd met me door? Je zit altijd in je boeken of je bent nergens te vinden?!
Ik was verbaasd.
Vind je dat niet normaal? Ze mogen je inderdaad niet, maar ze hebben je wel opgenomen en ze pesten je niet. Scheef kijken? Jouw eigen ouders willen je niet eens zien. En waar zijn de ouders van de vader van je kind? Ik zit in boeken omdat ik leer en niet na het eerste jaar eruit wil vliegen. Bovendien kan ik de beurs goed gebruiken. Verdwijn ik? Omdat ik bijverdien en geen zin heb om met jou naar die huilerige series te kijken.
Marieke begon te huilen.
Waarom zeg je zoiets?
Hoezo? Ik heb gezegd dat ik niet kan liegen. En trouwens, wanneer gaan we naar de burgerlijke stand?
Ik kan er niet zo naartoe, koop een mooie jurk voor me, met een hoge taille zodat de buik niet zichtbaar is.
Waar heb je het over? We nemen een verklaring van de zwangerschap mee, wat jurk? Ik moet nog sparen voor een kinderwagen en een ledikantje
Mama pakte valeriaan, maar raakte langzaam gewend aan de situatie en keek vaker naar babykleertjes. Er gebeurt toch niets ergs Laat ze maar samenleven, laat ze maar trouwen, en wij met papa zullen helpen waar mogelijk. Alleen dat meisje is nogal ondankbaar, altijd ontevreden over mij, over ons, over het krappe appartement. Misschien verandert ze als ze eenmaal is bevallen.
Maar Marieke was niet van plan te veranderen. Toen ik vuil en uitgeput terugkwam van de autowasstraat en een magere poes mee naar de kamer nam, vloog ze uit haar slof.
Jij stomkop! Wat moeten we met die sjofele poes? Gooi haar eruit! Verwijder haar uit het appartement!
Maar ik glimlachte slechts.
Nee, ze is zwanger. Ze blijft hier, dus begin er niet aan. Beter dat je je stil houdt en mijn eten opwarmt.
Echt waar?! Marieke piepte bijna. Kies dan! Of zij of ik! Dat beest kijkt ook scheef naar me!
Waarom zou ik? Ik keek haar ongelovig aan. Dit is mijn huis en ik hoef niet te kiezen. Het is mijn poes en als het je stoort, kun je weggaan. Zelfs mijn moeder heeft me nooit zulke voorwaarden gesteld. Misschien moet je eens ophouden met op iedereen neerkijken?
Marieke raakte hysterisch, huilde en was jaloers op die magere, verwaarloosde poes. Waar had ik in hemelsnaam een buik bij haar gezien? Maar de buik verscheen wel de poes was inderdaad zwanger.
Ik was moe, maar wanneer spijt me overviel, verdrong ik die gedachten. We zouden het wel redden. Marieke zou bevallen en kalmeren, en eerst zou de poes ons afleiden. De pluizige kittens zouden iedereen opvrolijken.
Maar het liep allemaal anders De grootvader, de bekende ondernemer uit Rotterdam, kwam terug van een lange zakenreis en hoorde alles. Hij zocht zijn kleinzoon op, gaf hem een flinke uitbrander en deelde mee dat hij hem zou afsnijden van het geld als de achterkleinzoon in een vreemde familie zou opgroeien. De jongen was doodsbang om die ‘zak met geld’ te verliezen.
Marieke vertrok nog diezelfde dag met hem, zonder zelfs maar afscheid te nemen van mij. Gelukkig had ze haar papieren bij zich (ze zou na school naar de dokter gaan). Ze wuifde met haar spullen ze zouden nieuwe voor haar kopen! En naar dat armzalige technische school zou ze niet meer terugkeren!
Ik was volledig van slag Hoe kon ze dat doen? Ze nam niet eens afscheid, belde niet, zei geen woord. Ik gooide al haar spullen weg en zat lang alleen in het donker, mijn poes tegen me aan geklemd.
De poes begreep het allemaal. Ze nestelde zich stilletjes tegen me aan, wetend dat ze nodig was. Ze had medelijden, spinde en troostte me.
Ik verzorgde haar bevalling zelf, zonder dat de nerveuze mama of de verwarde papa in de buurt van de poes mochten komen. Ik zat bij haar, sprak zachtjes tegen haar en kalmeerde haar. Ik hield in de gaten of alles goed verliep en had de telefoon bij de hand om zo nodig de dierenarts te bellen.
Alles verliep goed, de poes kreeg vier jongen. Ik verving het onderlegger, bracht vers water en voer. Ik controleerde nogmaals of alles in orde was en sloot, uitgeput, mijn ogen. Terwijl het kleinste kitten zich tegen mijn hand aan nestelde, dacht ik dat dieren soms meer dankbaarheid tonen dan mensen.
