Hij was pas zestien toen hij haar mee naar huis nam Het meisje, dat al geruime tijd duidelijk zwanger was, was een jaar ouder dan hij.
Lotte volgde dezelfde technische opleiding als hij, maar in een ander jaar. Gedurende een paar dagen had Jasper gezien hoe het onbekende meisje zich in een hoekje terugtrok en zachtjes huilde. Hij had ook de groeiende buik opgemerkt, de kleding die ze al twee weken droeg en de lege, hooploze blik in haar ogen.
Het bleek dat bijna iedereen haar verhaal kende De kleinzoon van een bekende zakenman uit Amsterdam had een relatie met haar gehad, en daarna was hij gewoon verdwenen, vertrokken voor een dringende kwestie naar Utrecht. Zijn ouders wilden niets meer van haar horen. Ze zeiden het haar ronduit.
Haar eigen ouders daarentegen leken in de middeleeuwen te leven; uit angst voor schande hadden ze haar het huis uit gezet en waren ze naar hun volkstuintje vertrokken. Sommigen voelden met Lotte mee, anderen lachten haar stiekem uit.
Ze heeft het aan zichzelf te wijten. Ze had beter moeten nadenken!
Jasper kon het niet langer aanzien. Hij overwoog het en liep naar haar toe.
Het zal niet makkelijk worden, hou op met huilen. Ik stel voor dat je bij mij intrekt, we kunnen zelfs trouwen. Maar ik zeg het meteen ik kan niet liegen en ik ga niet doen alsof alles perfect is. Ik zal gewoon bij je blijven en ik beloof dat we het wel redden.
Lotte veegde haar tranen weg en keek de jongen aan. Wat moest ze zeggen Een gewone jongen, zonder veel verfijning. En zij had juist gedroomd van een heel andere echtgenoot! Maar in haar omstandigheden had ze geen keus en Lotte ging met hem mee.
Zijn ouders waren geschokt, zijn moeder smeekte Jasper om tot rede te komen, maar hij bleef standvastig.
Mam, maak er geen drama van, we komen er wel doorheen. Ik heb twee beurzen, een gewone en een sociale. Ik zal wat bijverdienen, we redden het wel!
Maar je wilde toch naar de universiteit!
Nou en? We leven toch. Pap werkt zijn hele leven in de fabriek, jij in de winkel. Mensen zonder diploma komen er ook wel. Mam, dit is niet het einde van de wereld!
Lotte trok bij Jasper in zijn kamer in. Hij gaf haar zijn bed, en hijzelf verhuisde naar de ongemakkelijke uitklapbank. Een paar dagen lang was ze erg stil. Als een schaduw volgde ze hem hand in hand naar school en terug naar huis, tot ze uiteindelijk uitbarstte.
Ik heb het gehad! Waarom kijken je ouders me zo scheef aan? Ik beval hen niet! En waarom breng je geen tijd met me door? Je zit altijd in je boeken of verdwijnt ergens!
Jasper was verbaasd.
Denk je niet dat dat normaal is? Nou, ze vinden je niet aardig, maar ze hebben je wel opgenomen en ze vallen je niet lastig. Scheef kijken? Je eigen ouders willen je niet eens zien. En de ouders van de vader van je kind? Waar zijn die? Ik zit in mijn boeken omdat ik studeer en ik wil niet na het eerste jaar eruit liggen. En de beurs is ook handig. Verdwijn ik? Omdat ik bijverdien en geen zin heb om huilerige series met jou te kijken.
Lotte begon te huilen.
Waarom zeg je zoiets?
Hoezo? Ik heb gezegd dat ik niet kan liegen. En trouwens, wanneer gaan we naar de gemeente?
Ik kan niet zo gaan, koop een mooie jurk voor me, met hoge taille zodat de buik niet zichtbaar is.
Waar heb je het over? We nemen een verklaring van de zwangerschap mee, wat voor jurk? Ik moet nog sparen voor een kinderwagen en een babybedje
Zijn moeder greep naar valeriaandruppels, maar raakte langzaam aan de situatie gewend en keek steeds vaker naar babypakjes. Het is toch niets ergs Laat ze leven, laat ze trouwen, en zij en pap zullen helpen waar mogelijk. Alleen dat meisje was een beetje ondankbaar, altijd ontevreden over Jasper, over hen, over het krappe appartement. Misschien zou ze veranderen als ze eenmaal beviel.
Maar Lotte was niet van plan om te veranderen. Toen Jasper vies en moe terugkwam van de autowas, en een magere poes mee naar de kamer bracht, raakte ze in woede.
Jij idioot! Wat moeten we met die armoedige poes? Haal haar weg! Zet haar buiten!
Maar Jasper glimlachte slechts.
Nee, zij is zwanger. Ze blijft, dus begin er niet over. Sluit liever je mond en warm mijn eten op.
Zo, hè?! Lotte piepte bijna. Kies dan! Of zij, of ik! Dat beest kijkt me ook scheef aan!
Waarom? Jasper keek haar ongelovig aan. Dit is mijn huis en ik hoef niet te kiezen. Dit is mijn poes en als het je stoort, kun je vertrekken. Zelfs mam stelde me zulke voorwaarden niet. Misschien moet je ophouden met op iedereen neerkijken?
Lotte raakte in hysterie, huilde en was jaloers op die magere, verwaarloosde poes. Waar had Jasper in vredesnaam een buik bij haar gezien? Maar de buik kwam de poes was inderdaad zwanger.
De jongen was moe, maar telkens als medelijden hem overviel, verjoeg hij die gedachten. Ze zouden het wel redden. Lotte zou bevallen en kalmeren, en eerder zouden de poes en haar kittens hen vermaken. De pluizige kittens zouden iedereen opvrolijken.
Maar alles verliep anders Opa, de bekende ondernemer uit Amsterdam, keerde terug van een lange zakenreis en vernam alles. Hij vond zijn kleinzoon, gaf hem een standje en verklaarde dat hij hem van het geld zou afsnijden als de achterkleinzoon in een vreemde familie zou opgroeien. En de jongen vreesde erg om zon portemonnee te verliezen.
Lotte vertrok diezelfde dag nog met hem, zonder zelfs maar afscheid te nemen van Jasper. Gelukkig had ze haar papieren bij zich, want ze ging na de lessen naar de dokter. Ze wuifde met haar spullen ze zouden nieuwe voor haar kopen! En naar dat goedkope MBO ging ze niet meer terug!
Jasper was verslagen Hoe kon dat? Ze nam zelfs geen afscheid, belde niet, zei geen woord. Hij gooide al haar spullen weg en zat lang alleen in het donker, terwijl hij zijn poes omhelsde.
De poes begreep alles. Ze kroop zachtjes tegen hem aan, wetend dat ze nodig was. Ze had medelijden, spinde en troostte hem.
Jasper assisteerde zelf bij haar bevalling, waarbij hij de zenuwachtige moeder en de verwarde vader niet bij de poes liet. Hij zat naast haar, sprak zachtjes tegen haar en kalmeerde haar. Hij controleerde of alles goed ging en had de telefoon klaar om eventueel de dierenarts te bellen.
Alles verliep goed, de poes baarde vier kleintjes. Jasper wisselde het onderlegger, bracht vers water en voer. Hij controleerde nogmaals of alles in orde was, en uitgeput sloot hij zijn ogen, terwijl hij voelde hoe het kleinste kitten tegen zijn hand aan kroop, en dacht dat dieren soms meer dankbaarheid tonen dan mensen.Hij was pas zestien toen hij haar mee naar huis nam Het meisje, dat al geruime tijd duidelijk zwanger was, was een jaar ouder dan hij.
Lotte volgde dezelfde technische opleiding als hij, maar in een ander jaar. Gedurende een paar dagen had Jasper gezien hoe het onbekende meisje zich in een hoekje terugtrok en zachtjes huilde. Hij had ook de groeiende buik opgemerkt, de kleding die ze al twee weken droeg en de lege, hooploze blik in haar ogen.
Het bleek dat bijna iedereen haar verhaal kende De kleinzoon van een bekende zakenman uit Amsterdam had een relatie met haar gehad, en daarna was hij gewoon verdwenen, vertrokken voor een dringende kwestie naar Utrecht. Zijn ouders wilden niets meer van haar horen. Ze zeiden het haar ronduit.
Haar eigen ouders daarentegen leken in de middeleeuwen te leven; uit angst voor schande hadden ze haar het huis uit gezet en waren ze naar hun volkstuintje vertrokken. Sommigen voelden met Lotte mee, anderen lachten haar stiekem uit.
Ze heeft het aan zichzelf te wijten. Ze had beter moeten nadenken!
Jasper kon het niet langer aanzien. Hij overwoog het en liep naar haar toe.
Het zal niet makkelijk worden, hou op met huilen. Ik stel voor dat je bij mij intrekt, we kunnen zelfs trouwen. Maar ik zeg het meteen ik kan niet liegen en ik ga niet doen alsof alles perfect is. Ik zal gewoon bij je blijven en ik beloof dat we het wel redden.
Lotte veegde haar tranen weg en keek de jongen aan. Wat moest ze zeggen Een gewone jongen, zonder veel verfijning. En zij had juist gedroomd van een heel andere echtgenoot! Maar in haar omstandigheden had ze geen keus en Lotte ging met hem mee.
Zijn ouders waren geschokt, zijn moeder smeekte Jasper om tot rede te komen, maar hij bleef standvastig.
Mam, maak er geen drama van, we komen er wel doorheen. Ik heb twee beurzen, een gewone en een sociale. Ik zal wat bijverdienen, we redden het wel!
Maar je wilde toch naar de universiteit!
Nou en? We leven toch. Pap werkt zijn hele leven in de fabriek, jij in de winkel. Mensen zonder diploma komen er ook wel. Mam, dit is niet het einde van de wereld!
Lotte trok bij Jasper in zijn kamer in. Hij gaf haar zijn bed, en hijzelf verhuisde naar de ongemakkelijke uitklapbank. Een paar dagen lang was ze erg stil. Als een schaduw volgde ze hem hand in hand naar school en terug naar huis, tot ze uiteindelijk uitbarstte.
Ik heb het gehad! Waarom kijken je ouders me zo scheef aan? Ik beval hen niet! En waarom breng je geen tijd met me door? Je zit altijd in je boeken of verdwijnt ergens!
Jasper was verbaasd.
Denk je niet dat dat normaal is? Nou, ze vinden je niet aardig, maar ze hebben je wel opgenomen en ze vallen je niet lastig. Scheef kijken? Je eigen ouders willen je niet eens zien. En de ouders van de vader van je kind? Waar zijn die? Ik zit in mijn boeken omdat ik studeer en ik wil niet na het eerste jaar eruit liggen. En de beurs is ook handig. Verdwijn ik? Omdat ik bijverdien en geen zin heb om huilerige series met jou te kijken.
Lotte begon te huilen.
Waarom zeg je zoiets?
Hoezo? Ik heb gezegd dat ik niet kan liegen. En trouwens, wanneer gaan we naar de gemeente?
Ik kan niet zo gaan, koop een mooie jurk voor me, met hoge taille zodat de buik niet zichtbaar is.
Waar heb je het over? We nemen een verklaring van de zwangerschap mee, wat voor jurk? Ik moet nog sparen voor een kinderwagen en een babybedje
Zijn moeder greep naar valeriaandruppels, maar raakte langzaam aan de situatie gewend en keek steeds vaker naar babypakjes. Het is toch niets ergs Laat ze leven, laat ze trouwen, en zij en pap zullen helpen waar mogelijk. Alleen dat meisje was een beetje ondankbaar, altijd ontevreden over Jasper, over hen, over het krappe appartement. Misschien zou ze veranderen als ze eenmaal beviel.
Maar Lotte was niet van plan om te veranderen. Toen Jasper vies en moe terugkwam van de autowas, en een magere poes mee naar de kamer bracht, raakte ze in woede.
Jij idioot! Wat moeten we met die armoedige poes? Haal haar weg! Zet haar buiten!
Maar Jasper glimlachte slechts.
Nee, zij is zwanger. Ze blijft, dus begin er niet over. Sluit liever je mond en warm mijn eten op.
Zo, hè?! Lotte piepte bijna. Kies dan! Of zij, of ik! Dat beest kijkt me ook scheef aan!
Waarom? Jasper keek haar ongelovig aan. Dit is mijn huis en ik hoef niet te kiezen. Dit is mijn poes en als het je stoort, kun je vertrekken. Zelfs mam stelde me zulke voorwaarden niet. Misschien moet je ophouden met op iedereen neerkijken?
Lotte raakte in hysterie, huilde en was jaloers op die magere, verwaarloosde poes. Waar had Jasper in vredesnaam een buik bij haar gezien? Maar de buik kwam de poes was inderdaad zwanger.
De jongen was moe, maar telkens als medelijden hem overviel, verjoeg hij die gedachten. Ze zouden het wel redden. Lotte zou bevallen en kalmeren, en eerder zouden de poes en haar kittens hen vermaken. De pluizige kittens zouden iedereen opvrolijken.
Maar alles verliep anders Opa, de bekende ondernemer uit Amsterdam, keerde terug van een lange zakenreis en vernam alles. Hij vond zijn kleinzoon, gaf hem een standje en verklaarde dat hij hem van het geld zou afsnijden als de achterkleinzoon in een vreemde familie zou opgroeien. En de jongen vreesde erg om zon portemonnee te verliezen.
Lotte vertrok diezelfde dag nog met hem, zonder zelfs maar afscheid te nemen van Jasper. Gelukkig had ze haar papieren bij zich, want ze ging na de lessen naar de dokter. Ze wuifde met haar spullen ze zouden nieuwe voor haar kopen! En naar dat goedkope MBO ging ze niet meer terug!
Jasper was verslagen Hoe kon dat? Ze nam zelfs geen afscheid, belde niet, zei geen woord. Hij gooide al haar spullen weg en zat lang alleen in het donker, terwijl hij zijn poes omhelsde.
De poes begreep alles. Ze kroop zachtjes tegen hem aan, wetend dat ze nodig was. Ze had medelijden, spinde en troostte hem.
Jasper assisteerde zelf bij haar bevalling, waarbij hij de zenuwachtige moeder en de verwarde vader niet bij de poes liet. Hij zat naast haar, sprak zachtjes tegen haar en kalmeerde haar. Hij controleerde of alles goed ging en had de telefoon klaar om eventueel de dierenarts te bellen.
Alles verliep goed, de poes baarde vier kleintjes. Jasper wisselde het onderlegger, bracht vers water en voer. Hij controleerde nogmaals of alles in orde was, en uitgeput sloot hij zijn ogen, terwijl hij voelde hoe het kleinste kitten tegen zijn hand aan kroop, en dacht dat dieren soms meer dankbaarheid tonen dan mensen.
