Het is jullie nooit gelukt om fatsoenlijke kinderen groot te brengen. Kijk nou eens naar Mick van Sander…
Weet je, Marlies begreep eerst helemaal niet waarom haar moeder ineens zoveel op haar aan te merken had. Als kind was alles prima, haar moeder noemde haar juist altijd als goed voorbeeld voor haar oudere broer en gaf haar complimenten.
Ze hadden het thuis niet breed, maar ook zeker niet arm. Alles wat nodig was, hadden ze, en voor grote aankopen spaarde het gezin samen. Ze hadden zelfs een auto niet nieuw, maar hij reed. Als er iets stukging, repareerde haar vader het.
Na de middelbare school ging haar broer Sander studeren in Amsterdam. Dat kostte een hoop geld: collegegeld, huur, boodschappen…
Marlies zag dat haar ouders het er moeilijk mee hadden en overal op probeerden te besparen. Zijzelf moest ook bijna gaan studeren, ze was maar twee jaar jonger dan Sander.
Nog een Amsterdamse student kunnen we niet betalen, zei haar moeder. Je kunt hier in Haarlem ook prima naar het hbo.
Dus Marlies bleef, schreef zich in bij het hbo in Haarlem en vond werk. Eerst liep ze in het weekend folders rond te brengen, later werkte ze als serveerster in een café om de hoek. Haar studie betaalde ze zelf, haar kleren ook, en regelmatig nam ze zelfs boodschappen mee naar huis.
Goed zo meisje, jij bent tenminste thuis en kan een handje helpen. Je studeert én werkt. Sander komt daar niet aan toe, teveel werk voor de studie, hoge eisen, hij is altijd uitgeput.
Ik ben ook moe, mam, schrijf soms tot diep in de nacht aan projecten, hoor.
Jij bent thuis, dat is toch anders. Dat valt wel mee.
Uiteindelijk haalde haar broer zijn diploma en zocht naar werk. Waarom terug naar Haarlem, als er in de hoofdstad toch meer kansen liggen? Werk vond hij niet zomaar of tenminste, niet werk op het niveau dat hij wilde. Haar ouders sprongen bij.
Hij moet zich daar settelen, dan komt het vanzelf wel.
Maar behalve dat er niets vanzelf ging, veranderde alles eenmaal Sander trouwde met de dochter van zn baas omdat ze zwanger was. Al snel werd hun zoon Mick geboren, en Sander was nu goed gevestigd. De (schoon)ouders financierden een appartement en Sanders schoonvader regelde hem promotie én salarisverhoging. Echt, geluk bij een ongeluk. Haar ouders haalden opgelucht adem.
Marlies trouwde ook, maar niet met een of andere zoon van een directeur, gewoon met een lieve vent uit Haarlem. Voor hun appartement spaarden ze zelf, al was het buiten Amsterdam.
Eerst kregen ze een dochter, daarna onverwachts een tweeling twee jongens. Ze hadden het druk en het was niet makkelijk, maar ze klaagden niet. De kinderen gingen gewoon naar school.
Op hun 35-jarige bruiloft besloten haar ouders eindelijk eens groots uit te pakken. Het zilveren huwelijk hadden ze overgeslagen, net als hun dertigste, er was nooit geld voor. Nu vonden ze het tijd voor een feestje.
Sander kwam met zijn zoon, zn vrouw was te druk, maar het cadeau had ze geregeld: een tegoedbon voor huishoudelijke apparaten. Ze raadde een vaatwasser aan.
Sander regelde alles vooruit, koos samen met zijn ouders en installeerde het apparaat zelfs nog. De hele avond hebben haar moeder die vaatwasser lopen ophemelen tegenover de visite. Wat een luxe, na het feest geen afwas!
Marlies en haar man hadden een reischeque geregeld een huwelijksreisje voor haar ouders, eigenlijk nog veel duurder dan de vaatwasser, maar naast al dat enthousiasme raakte hun cadeau een beetje op de achtergrond.
Na hun reis bedankten haar ouders Marlies wel, maar haar moeder kon het niet laten te zeggen dat Marlies haar geld wat beter had kunnen besteden. De vakantie is alweer voorbij, maar een vaatwasser hou je altijd!
En toen begon het: bij ieder familiebezoekje liet haar moeder geen kans liggen om over haar geslaagde zoon te pochen. Die woont tenminste in Amsterdam, háár zoon! Goede baan, appartement, ja natuurlijk, vrouw, zoon, alles op orde.
En maar één kind, dat is ook genoeg. Waarom moest jij er per se drie, waar begin je aan? Die moeten toch allemaal opgevoed worden, straks wordt het alleen nog maar moeilijker. Kijk naar Sander… Die heeft een huis waar alles automatisch gaat: de stofzuiger maakt schoon, het licht gaat van zelf aan of uit, er is een vaatwasser, de boodschappen worden thuisbezorgd en er komt zelfs een schoonmaakster over de vloer…
Mam, ik doe alles samen met de kinderen en mijn man, hoor!
Maar Sander… Ja, bij Sander… Jou broer…
En zo bleef het maar doorgaan.
Tijd ging voorbij, de kinderen van Marlies werden volwassen. Geen van hen ging naar de universiteit in Amsterdam, maar ze slaagden allemaal voor hun studies in Haarlem. En ja hoor, daar vond oma natuurlijk wat van.
Nee, fatsoenlijk opvoeden is jullie nooit gelukt. Kijk nou eens naar Mick… die van Sander…
Mam, onze kinderen zijn lief en goed. Van Mick weet je trouwens lang niet alles. We zijn daar geweest, en zo geweldig was het echt niet.
Begin niet, Marlies, als jij niks bereikt hebt, lukt het jouw kinderen ook nooit. Alleen maar armoede voortbrengen!
Inderdaad mam, ik heb niks bereikt… Prima baan, maar niet in Amsterdam! Mijn man verdient goed maar is gewoon wie hij is, zonder titel! Onze kinderen halen rode diplomas, maar ja, in Haarlem!
Mooi appartement, ja, maar zonder schoonmaakster. Gewoon een stofzuiger, vaatwasser en gewone lichtknopjes. We helpen jullie, maar niet zoals Sander. Sander stuurt geen cent voor medicijnen, want ja, alles is daar zóóó duur!
Hij heeft het gemaakt, jij bent niemand!
Tot op een dag Sander weer ineens bij zijn ouders op de stoep stond. Eerst dachten ze dat hij gewoon gezellig langskwam, maar het bleek permanent te zijn. Zijn vrouw wilde scheiden, hij was ontslagen uit de zaak van zijn schoonvader en met Mick liep het helemaal niet goed.
In Haarlem kon hij geen baan vinden, het salaris viel zo tegen vergeleken met dat in Amsterdam.
Marlies, we vinden dat Sander een eigen bedrijf moet beginnen. Hij is er klaar voor. Hij kan moeilijk als gewoon werknemer aan de slag na Amsterdam, kwam haar moeder op een dag weer.
Als jullie dat vinden, moet je het vooral regelen.
We hebben jou er wel bij nodig, we hebben geld nodig, misschien kun je wat lenen, jullie hebben immers geen grote uitgaven. Het is geen Amsterdam…
Maar Sander woont ook niet meer in Amsterdam. Tijd om even te aarden, mam.
Ja, jullie kunnen makkelijk praten. Jullie hebben alles al, hij heeft nu zijn kans nodig.
Mam, wij steunen de kinderen en jullie, zo goed we kunnen. We moeten zelf nog een auto vervangen en er zijn altijd kleine dingen…
Die auto kan wel wachten. Geld voor Sander is belangrijker.
Ik weet het mam. Sander was altijd al belangrijker. Sinds hij in Amsterdam zat begon het. En ik wilde daar niet eens studeren jullie steunden mij hier thuis ook nooit.
Het huis van jouw ouders ging op aan Santders studie en leven. En het huis van papas ouders ook want Sander moest natuurlijk wel een auto hebben, als grote meneer!
Weet je nog dat ik geld probeerde te lenen voor een kinderwagen voor de tweeling? Dat mocht niet van jullie! En jij dacht dat wij bij hem in Amsterdam logeerden? Nee mam, echt niet. We brachten alleen soms pakketten langs. We sliepen in een hotel, want zijn vrouw vond ons maar niks te provinciaal.
Hij is nu gescheiden en kan het niet rooien. Hij heeft zelfs geen woning meer.
En zijn auto is total loss daar heeft zn zoon wel voor gezorgd.
Kunnen we het daar niet meer over hebben, gewoon helpen?
Sorry mam, in Haarlem is echt wel werk te krijgen en het betaalt prima. Oh ja, behalve voor Sander, die vindt het weinig. Voor ons is het genoeg, voor hem armoedig.
Wat moet ik hem geven? Een fooitje? Geld voor een bedrijf, voor een auto, voor een woning… Nee, mam! Beetje gênant hoor, voor zon succesvolle ex-Amsterdammers om geld te vragen aan zijn arme zus uit Haarlem die nooit iemand is geworden.
Waarom praat je zo met mij?
Omdat ik eindelijk doorheb dat alleen mijn broer ooit iemand was. Nu woont hij weer bij jullie, dus laat hem maar helpen. Zijn beurt.
Marlies, je dwingt ons het appartement te verkopen. Besef je dat?
Nou ja, zorg dan dat jullie een kamer kunnen kopen van het overgebleven geld.
En zo verkochten haar ouders het appartement en kochten een oud klein eendekamertje. De rest van het geld gaven ze aan Sander, die terugging naar Amsterdam. Want tja, wat kon hij nou in Haarlem?
Er kwam geen bedrijf, maar Sander bleef de man die het had gemaakt. Haar moeder bleef Marlies maar wijzen op haar mislukte leven en kwam steeds om hulp, want die kleine woning had hard een opknapbeurt nodig. Marlies bleef helpen, maar voor het opknappen bedankte ze.
Ik weet al wie het huis straks erft, mam. Laat Sander dat maar regelen. Hij is tenslotte de grote meneer!
Toen hield Sander het geld niet meer bij elkaar en stond binnen de kortste tijd weer bij zijn ouders in huis. Dat werd proppen: hij sliep op een opklapbed op de keuken.
Tja, carrière gemaakt, maar niet de juiste troef gekozen, hè? Zoals ze in Nederland zeggen: achteraf kijk je een koe in de kont.
En, wat vind jij hiervan? Laat even weten wat je ervan denkt!
