De Grote Scheiding
Precies vier jaar hield het huwelijk van de Van Rijsbergens stand. Maar hoe hard ze ook hun best deden te lijken op een eeuwig verliefd stel, ze konden geen wortel schieten in de volkstuin van het gezinsgeluk. Aan de horizon doemde een scheiding op.
Dus, jullie gaan gewoon zomaar uit elkaar, zonder poespas? vroeg vriendin Annemiek aan Lotte van Rijsbergen, toen die haar uitnodigde om haar stress weg te werken met ronde Toscaanse broodjes.
Ja. Wat moeten we anders? We hebben het besproken. Dit is beter voor ons allebei…
Nee joh, ik bedoel niet de scheiding zelfik bedoel het feestje! Het hoort toch goed gevierd te worden? Een dikke punt erachter, snap je wel.
Ik sta de laatste tijd al zo strak van de spanning, het hoeft allemaal niet zo zwaar, mopperde Lotte, terwijl ze uit pure ellende afwisselend pizza Hawaï en pizza Frutti di Mare naar binnen schoof.
Schat, ik wil alleen maar dat je afscheid van je huwelijk neemt zoals het hoort! Hadden jullie niet dat bruiloftsfeest waar ik nu nog steeds een lening voor aan het afbetalen ben vanwege dat idiote bruidstaartje van drie meter? Waarom dan nu niet van de gelegenheid gebruik maken om groots uit elkaar te gaan? Met restaurant, taxi-colonne, ceremoniemeester, en als klap op de vuurpijl een plechtig verbranden van trouwfotos? Mij lijkt dat prachtig.
Kan dat gewoon zomaar?
Sterker nog, het móet juist!
Ik heb niet eens geld. Alles moet straks verdeeld worden, we gaan om lakens en kussenslopen dobbelen!
Joh, ik ken iemand die een feest organiseert voor een paar zakken aardappelen. De rest vang je wel op met gekregen cadeaus. Maar laten we eerst brainstormen over je afscheidsfeest. Iets huiselijks, braafsje moet goed afscheid nemen van het burgermansbestaan!
Dus eigenlijk zoals altijd: we beloven met de meiden op stap te gaan, maar uiteindelijk zegt iedereen op want er zijn kinderen of mannen in beeld?
Precies! Perfect!
De volgende dag gingen Lotte en Annemiek naar het kantoor van de organisator, Charlotte. Charlotte ontving hen echter verrassend genoeg niet op kantoor, maar bij haar pannenkoekenbar in Hoog Catharijne, waar ze multitaskend klanten hielp.
Kun je wat voor ons regelen? vroeg Annemiek, nadat ze het hele verhaal had uitgelegd.
Geen probleem! Ik zie het al voor me, zei Charlotte, terwijl ze dromend haar ogen rolde. De bruid, schitterend in een zwarte rouwjurk, zweert nooit meer in het huwelijksbootje te stappen. De bruidegom in zijn afgedragen trainingsbroek waar hij eindelijk in mag wonen, zegt vol overtuiging: Nee, dank je. Vervolgens gaan we met zn allen naar het pandjeshuis om de ringen te verpatsen. De gasten joelen: Bitter! Zoet!… Ach, ik denk er nog even over na, zei Charlotte, waarna ze helft Utrecht hoorde Bestelling vierendertig is klaar!
Tot ieders verbazing vond Lottes ex-man Gijs het idee geweldig, maar de ouders waren furieus.
Weer zon moderne uitvinding. In onze tijd scheidde je stilletjes en haatte je elkaar gewoon de rest van je leven, brieste het ouderlijk front. En reken maar niet op geld van ons.
Een week later was alles geregeld. Volgens Charlottes draaiboek begon het festijn met een uitkoopsom. Gijs moest het huis verlaten via twaalf beproevingenquizzen, zingen, en als hij het niet wist moest hij afkopen zodat hij snel wegreed. Omdat er twaalf verdiepingen in hun flat waren, mocht de lift gebruikt worden. Alles wat van hem was én zijn beste vriend werden in de lift geladen.
Via Charlottes achterneef, rechercheur bij de politie Amsterdam, was er zelfs een forensisch fotograaf die elke stap vastlegde. Na afloop werden negen mensen op de gevoelige plaat gezet als verdachten.
Nu naar het stadhuis! kondigde Charlotte plechtig aan, toen iedereen beneden klaarstond.
Volgens de nieuwe traditie stapten Lotte en Gijs samen in één auto, om daarna richting hun eigen pad te gaan, terwijl de overigen een ov-kaart, loszittend muntgeld en een ritje in de auto van Charlotte kregen, waar onderweg bingo gespeeld werd en vingerafdrukken werden genomen. Bij het stadhuis arriveerde de stoet terwijl iedereen luidkeels Laat Me van Ramses Shaffy zong.
Toen de stempels eindelijk waren gedrukt en het dossier was gesloten, stroomde de familie naar buiten. Charlotte trok een enorme vogelkooi uit de auto en stelde voor een paar duiven te vangen. Iedereen zong en vierde het heuglijke feit van vers gescheiden vrijheid. De mannen feliciteerden Gijs hartgrondig en wensten hem jaren van rust en vrede. Hun vrouwen trokken hen vervolgens ter plekke direct bij de mouw, of renden om het boeketje van betaalbewijzen uit de post van vorige maand te vangen.
Kijk die uit hun dak gaan! Dat moet wel een vrijgezellenfeest zijn, merkte iemand van een toevallige bruiloft op.
Nee joh, zij zijn net gescheiden, kwam het antwoord.
Na het zien van zo veel zichtbaar geluk bij de Van Rijsbergens, besloten diverse stellen om hun eigen plechtigheden voorlopig uit te stellen.
Na het doorknippen van het slot op de brug en het verpatsen van de ringen om de kosten deels te dekken, trok de optocht naar het restaurant. Daar wachtte het huurorkesteen stel bejaarde muzikanten die tegen een pannenkoek met stroop optradenal op het gezelschap. Sponsor van de dag: Pannenkoekenhuis Nummer 8, waar Charlotte achter de kassa stond. Het taartje had uiteraard een pannenkoekenbodem.
Het lijkt wel een begrafenis, zuchtte Lotte ironisch, kijkend naar de sfeer.
We nemen vandaag ook afscheid van het burgerlijk geluk, grapte Charlotte als ceremoniemeester, en vroeg het al niet meer zo jonge stel een laatste dans te maken.
Chopin klonk door de gelagzaal.
Best gezellig zo, zei Lotte lachend tegen Gijs terwijl ze draaiden in het midden.
Inderdaad, knikte Gijs. Ik heb onze ouders nog nooit zo gemoedelijk samen gezien.
Ze draaiden nog een rondje, en Lotte zag haar vader en haar ex-schoonvader gearmd brullen als oude vrienden, met een traan in hun ooghoeken, terwijl ze zich altijd gezworen vijanden hadden genoemd.
De cadeauhoek was afgeladen: eenpersoons beddengoed, kaartjes voor een komedie, dumbbells, vaatwerk voor één persoon, cadeaubonnen voor yoga, fitness, en zelfs een stripclub Tot slot kregen de gescheidenen elk een sleutel van een ander hotel aan de andere kant van de stad, een kortingskaart voor Pannenkoekenhuis Nummer 8 en een taxivoucher voor twee ritjes in Charlottes knalgele bestelbus.
Het feest eindigde met een vuurwerk, uitverkoop van taart, en dagende gezichten keerden huiswaartsnaar eigen partners of gezinnen, terwijl Lotte en Gijs ieder hun eigen pad opgingen.
Drie weken later lag het fotoboek klaar. Gijs kwam langs om zijn nagelschaar op te halen.
Goed gelukt allemaal, zei Lotte terwijl ze samen de zwart-wit fotos bekeek vol blije gezichten en mafkezen.
Absoluut, beaamde Gijs. Ga je je achternaam veranderen?
Nee joh, ik ben eraan gewend. En van Rijsbergen of Van Houtum, klinkt allebei niet sappig.
Eens, lachte Gijs. Zal ik er vandoor gaan?
Wacht even!
Gijs keek haar vragend aan.
Wil je vanavond samen een pannenkoek gaan eten? Onze kortingsbonnen verlopen, zou zonde zijn
Zonde ja, knikte Gijs. Weet je dat een pannenkoek symbool staat voor een nieuwe start? Wie weet is dit ons begin. Dus, dateje?
Denk je Lotte hapte even naar adem, Denk je dat dat geen foutje na een knallende scheiding is? Ik hoorde dat er zelfs op het NOS Journaal over ons verteld werd
Tja, wie doet ons wat? We zijn nu gewoon vrij en kunnen daten wie we willen, wanneer we willen. Trouwens, volgende week gaan jouw getuige en mijn getuige uit elkaar. We zijn uitgenodigd. Samen gaan?
Ik denk erover, lachte Lotte. Ik heb nog een eenpersoons dekbed van hen overkunnen we mooi cadeau doen.
