Het belangrijkste is om goed uitgehuwelijkt te zijn. Een rijke man betekent een gelukkig leven.
Liesbeth was de enige dochter van haar ouders. Haar vader beschermde haar als een fort, haar moeder liet haar verwennen en zei steeds hetzelfde:
Het belangrijkste is om goed uitgehuwelijkt te zijn. Een rijke man is een gelukkig bestaan, preekte ze en Liesbeth knikte instemmend.
Waar is die rijke man? vroeg ze zich af. Er zijn genoeg knappe jongens op de hogeschool, en de verloofde zou uit een goede familie moeten komen.
Maar de vader hield haar streng in de gaten geen nachtwandelingen, geen studentenhuddles, geen uitstapjes naar de natuur. Alles bleef onder controle.
Al snel vond haar veelbelovende verloofde een andere passie, iets losser en spannender dan Liesbeth. Maar toen kwam de diplomaproef, en er was geen tijd meer voor liefdesdramas.
Daarna volgde een baan, geholpen door vader, en een privéleven dat moeder zorgvuldig regelde.
Moeder wist wat ze deed. De enige dochter moet goed uitgehuwelijkt worden, en toen verscheen er een nieuwe potentiële echtgenoot de neef van een goede bekenden.
Liesbeth, kijk eens goed naar deze man. Hij is wat ouder, maar dat is een plus, geen minpunt. Waarom zou je een jongentje willen? Denk er even over na. Hans van den Berg is een serieuze man met een eigen firma. Je hoeft niet te werken,
Maar hij was al getrouwd, mama! Hij heeft een dochter, dus er komen alimentatiebetalingen bij.
Maak je daar geen zorgen over. Zijn exvrouw was niet erg, bovendien woont ze al jaren met haar dochter in een andere stad. Dat is geen probleem.
Zo begon de kennismaking. Liesbeths vader zweeg plechtig. Sinds zijn dochter de hogeschool had afgerond, mengde hij zich niet meer in vrouwenzaken. Laat ze maar zelf beslissen.
En, zoals in een vreemde droom, viel Liesbeth voor Hans. Het leeftijdsverschil van tien jaar trok haar niet uit. Met zon gestroomlijnde verschijning zou hij er over tien jaar nog steeds prachtig uitzien.
Mooi, met goede manieren, gekleed tot in de puntjes. Liesbeth maakte ook indruk, en ze trouwden.
Moeder van Liesbeth zuchtte van verlichting, vervulde haar moederlijke plicht en wendde zich volledig tot haar eigen leven: salons, winkels, zonnige uitjes met haar man naar de Canarische Eilanden nu zonder dochter
Liesbeth, die zelf een schitterend voorbeeld voor zich had, viel niet achter. Haar echtgenoot moedigde haar wensen en behoeften aan, zodat ze zich lekker kon gaan uitleven.
De huishoudelijke taken bestonden alleen uit de aanwijzingen van de huishoudster, die het zonder haar al prima deed.
Plots klonk er een donderende donderslag uit een heldere hemel; Liesbeth had geen tijd om wakker te worden. Hans vorige vrouw was op een gegeven moment verdwenen, en Liesbeth kon zich er niets van aantrekken.
Hij werd gedwongen een dochter te nemen!
Dat was ongehoord. Geen probleem, wat doe je nu? dacht hij. Liesbeth stelde de geboorte van haar eigen kind uit, terwijl er plots een jong meisje in haar huis verscheen, dat zij, zoals Hans het noemde, tweede moeder moest worden.
Er was geen keus. Hans trok zich niets aan van haar mening, stelde het simpelweg voor en vroeg om medeleven.
Het meisje was onschuldig!
Al snel kwam hij met de dochter, een arm koffertje en een schoolrugzak meegebracht. Marieke zat in de derde klas, was lang, stil en zelfs zwijgzaam, zo stelde Liesbeth haar.
Ze sprak nauwelijks, alles bleef stil. Maar één ding stelde Liesbeth gerust: ze leek precies op haar vader. Een echte dochter, niet het product van die onhandige exvrouw
Het leven in een groot huis met vader, stiefmoeder en huishoudster drukte zwaar op Marieke. Ze was niet gewend aan zon rommelige situatie.
Na het avondeten rende ze naar de gootsteen, vroeg waar de bezem was, probeerde zelf haar kleren te strijken, en dat irriteerde Liesbeth tot het uiterste
De vader van het meisje zat de hele dag in het bedrijfsleven, kwam laat thuis en had simpelweg geen tijd om liefde en aandacht te geven. Met zijn vrouw was hij gul, maar Marieke kreeg hoogstens een aai over haar hoofd en de vraag:
Hoe gaat het op school?
Liesbeth voelde zich steeds meer gevangen in de tijd: ze kon niet zomaar het huis verlaten, haar favoriete plekken bezoeken, of s ochtends naar de sportschool sprinten. Ze moest slapen, achter de computer zitten, door sociale media scrollen.
Toen kwam Marieke, en alsof ze niet kon ontsnappen: de man vroeg haar om de schoolwerkjes te controleren en met de huiswerkjes te helpen.
Liesbeth overwoog: Moet ik het meisje niet naar een goede instelling sturen? Maar ze durfde niet, en stelde voor:
Kijk, ik kan haar schoolwerk niet volgen, ik ben geen lerares. En bovendien komen de cijfers omhoog. In de school maakt ze het goed. Het is voor haar bestwil.
Hans werd zo boos dat Liesbeth haar voorstel betreurde. Zo liep het verder: een relatie zonder ziel, ontevredenheid, irritatie
Twee jaar later baarde Liesbeth een jongen. Er was een vraag naar een oppas, maar Marieke was bijna twaalf en bood aan de baby te verzorgen.
En echt, er bestond geen betere oppas! Marieke kon alles: huiswerk maken, met Daan spelen, en zelfs zichzelf in de spiegel rechtzetten.
De huishoudelijke lasten vielen vervolgens op Nina, de oude huishoudster, die al zestig was en vermoeid raakte. Liesbeth accepteerde alles, gebruikte de hulp van Nina en zorgde zelf nog voor genoeg tijd om haar charmante, sociale façade te behouden.
Daan groeide, hield van zijn oudere zus, net als zij van hem
Toen Marieke afstudeerde, stond Daan op het punt om naar de eerste klas te gaan. De zorg voor zijn opleiding belandde weer op de schouders van de inmiddels volwassen zus, die veel ouder leek dan haar jaren.
Ze ging naar de universiteit, studeerde Engels en gaf les aan haar broer.
Vind je niet, lieverd, dat je al de zorg voor huis en zoon aan Marieke hebt overgelaten? vroeg Hans op een middag, terwijl hij steeds minder thuis was.
Liesbeth had nu een kring van vrienden, culturele uitjes, cafés.
Wat stoort je dan, schat? Je dochter doet het prima. Nina doet alsof ze nog werkt, kookt en dat is het eind van haar taken.
Precies, dat is het. Alles rust op Marieke, nietwaar?
Liesbeth zweeg.
Ja, op Marieke! Maar wie kan een meisje tegenhouden? Daans moeder nam soms haar zoon mee mee. Vorige week ging ze met hem naar een tentoonstelling, naar een museum, naar een kinderkonzert. Was dat niet genoeg?
Toen Marieke haar diploma kreeg, nam haar vader haar aan in zijn firma. Het bedrijf groeide al lang voorbij de grenzen van ons land, en er was een vertaler nodig.
Daar ontmoette ze Ivan, een slimme verkoper.
De liefde barstte meteen los, tot grote verbazing van hun vader. Hij had niet verwacht dat zijn bescheiden, stille dochter een kantoorliefde zou durven. Het deed hem eerst verdrietig.
Maar Marieke stelde dat ze wilden trouwen en hield voor het eerst in haar leven vol aan. De vader moest wijken
Liesbeth was even teleurgesteld als haar vader. Ze verloor haar huishoudelijke hulp, en Nina gaf aan dat ze met pensioen ging. De man had geen haast om een vervanger te zoeken.
Marieke toonde initiatief:
Ik help, mama, zei ze vrolijk. Ik kom één keer per week langs, maak alles schoon en strijk. Ik heb dat altijd al gedaan.
Ja, maar niet één keer per week, vaker, reageerde de ontevreden stiefmoeder.
Desondanks verhuisde Marieke na een uitbundig huwelijk naar het huis van Ivan en begon haar eigen gezinsleven te regelen.
Ivan ontspande zich. Eerst sprak hij over het starten van een eigen bedrijf. Hij gooide zijn baan over de vloer en ging aan de computer zitten.
Maar het lukte niet. Een bedrijf van de grond krijgen is geen kinderspel. Zijn schoonvader, verontwaardigd over de roekeloze stap, weigerde te helpen, hoewel hij zijn dochter een flinke loonsverhoging gaf.
Marieke gaf al haar geld in de gemeenschappelijke pot, soms heimelijk een extra cent aan haar inmiddels volwassen broer.
Hun appartement was nog in de hypotheek, en Ivan hield van uit eten gaan, op vakantie gaan alles kostte twee handen.
Marieke balanceerde zowel huishoudelijk als financieel, hielp haar moeder, en zo ging het verder.
Al snel gebeurde er een ingrijpende wending. De gezondheid van Hans verslechterde, en tegelijkertijd trokken buitenlandse partners zich terug uit het bedrijf. De firma deed het slecht, de inkomsten kelderden.
Hans, die niet meer kon werken, moest het bedrijf verkopen.
Marieke bleef werken; haar vader overtuigde de nieuwe eigenaar om haar niet te ontslaan, hoewel haar functie als vertaler bijna overbodig werd. Het salaris zakte drastisch.
De man verloor alle hoop, vooral na de begrafenis van zijn vaderinwet. Liesbeth en Daan waren in dezelfde radeloze situatie, hadden steun nodig, en Marieke verhuisde weer naar hen, terwijl haar echtgenoot in diep gepieker zat:
Of je zoekt een degelijke baan en brengt geld in het gezin, of we gaan scheiden! blies ze tegen hem.
Op dat moment realiseerde Marieke zich dat er nog hoop was.
Plots schreeuwde hij:
Wat een kind, kom op! hij beukte. Geen werk, geen geld. Jouw vader is failliet en heeft je niets nagelaten. Hoe ga je nu rondkomen?
Marieke stond sprakeloos.
Zonder te wachten op berouw, diende ze de scheiding in. De liefde was al lang verdwenen richting die zwakke, falende man.
Zij ging wonen bij haar stiefmoeder en haar broer, een slimme jongen met een goed karakter. Financieel was het zwaar; Hans liet Liesbeth wat spaargeld achter, maar ze gaven het spaarzaam uit, nooit voor zichzelf.
Marieke bleef de enige kostwinner, en toen haar eigen kind werd geboren, gaf haar stiefmoeder een onverwachte wending: de jonge oma sprong op, vol enthousiasme, en bleef bij het kleinkind, leerde alles zelfstandig, ondanks haar geringe ervaring.
Marieke vond het vreemd hoe Liesbeth deze situatie opnam. Ze wist wel dat de stiefmoeder een nieuwe minnaar had, en dat ze duidelijk gelukkig was haar ogen vertelden het, haar gedrag ook. Het nieuwe kindje kreeg haar warmte.
Ongeveer een jaar verstreek.
Liesbeth trouwde met haar geliefde en verhuisde met Daan naar het nieuwe huis. Marieke bleef bij haar dochter in het ouderlijk huis, werkte op afstand als vertaler. De stiefmoeder met haar nieuwe partner hielpen af en toe met boodschappen en namen op de weekenden de kleine Katja bij zich.
Op die weekends kwam Daan naar Marieke. Hij hield nog steeds van zijn zus, noemde haar de beste ter wereld, en zij hield evenmin minder van hem.
Kom, Marieke, regel je leven, zei haar broer, blozend, wil je dat ik je voorstel aan mijn gymdocent? Een geweldige man, vrijgezel, speciaal voor jou. Ik heb het zelf uitgezocht.
Marieke lachte, trok aan zijn haar en zei:
Kalmeer je, lachebek!
Het leven ging door, zonder grote familiecrises, iedereen vond zijn eigen geluk. Zelfs Marieke, die haar familie liefhad, droomde stiekem van een eigen geluk, een eigen ware liefde. En al snel, net als in een onwerkelijke nachtmuziek, kwam die liefde.
