Goed, mannen, de visvangst wacht even, besloot Victor de Vries en greep de vissersnet. We moeten het arme diertje redden.
Victor stuurde de boot over het kalme water van het IJsselmeer, terwijl zijn passagiers toeristen uit Amsterdam enthousiast hun hengels uitwierpen. Het was een prachtige dag: de zon scheen helder, een zachte bries waaide en de vissen namen gul aan.
Victor, hoor je dat? riep plots een van de vakantiegangers, wijzend naar de verte.
De kapitein wierp een blik op de horizon:
Alsof er een vogel Nee, iets vreemds.
Toen de boot naderde, keken alle reizigers verbaasd op elkaar. In het water, nauwelijks boven de golven, worstelde een kat zich wanhopig voort. Een roodachtig, doorweekt en volledig uitgeput beest.
Wat een spektakel! schudde Victor zijn hoofd. Hoe is die hier beland? Het is minstens anderhalve kilometer tot de kust!
Misschien is hij uit een boot gevallen? stelde een toerist voor.
Of de stroming heeft hem meegedreven, voegde een ander toe.
De kat miauwde klagend en probeerde naar de boot te zwemmen, maar zijn krachten slonken steeds meer.
Goed, mannen, de visvangst wacht even, herhaalde Victor terwijl hij de vissersnet pakte. We moeten het arme diertje redden.
Het was geen gemakkelijke opgave; de kat schrok, krabde en wiebelde wild. Uiteindelijk wisten ze hem dicht bij het net te lokken en konden ze het voorzichtig aan boord halen.
Het arme ding is helemaal uitgeput, zuchtte Victor terwijl hij de bevende kat in een oude jas wikkelde. Hoe lang heeft hij al in het water gezwommen?
De kat kroop zich in een hoek van het dek en staarde met angstige ogen naar de mensen. Zijn natte vacht spatte in allerlei richtingen, de snorharen trilden.
Wat een schattig beest, zei de vrouw van een van de toeristen, haar stem vol ontroering. En zo jong!
Hij moet naar de dierenarts, zei Victor bezorgd. Wie weet hoeveel water hij heeft ingeslikt.
De dierenarts inspecteerde de kat en stelde de groep gerust:
Hij is levend, al is hij uitgeput en gedehydreerd. Geef hem tien dagen rust en hij zal weer als nieuw zijn.
Misschien moeten we de eigenaar zoeken? vroeg Victor.
We kunnen een advertentie plaatsen, maar het lijkt erop dat hij zonder eigenaar is. Op het eerste gezicht een straathuisdier.
Victor nam de kat mee naar huis. Zijn vrouw Janneke verwelkomde de nieuwe gast hartelijk:
Oh, wat een magere kerel! We gaan goed voor je zorgen!
De eerste dagen lag de kat verstop onder de bank, kwam alleen tevoorschijn om te eten. Langzaam begon hij het huis te verkennen. Over een week spinde hij al tevreden wanneer Janneke hem zacht op zijn rug aaide.
Weet je, zei Victor tegen Janneke, misschien houden we hem hier. Het is onwaarschijnlijk dat de eigenaren zich nog melden.
Ik ben er niet tegen, glimlachte Janneke. Ik heb al lang gedroomd van een kat. Hoe noemen we hem?
Geluk, antwoordde Victor meteen. Niet iedereen overleeft een open zee.
De kat, die de nieuwe naam hoorde, hief zijn kop en liet een luide miauw horen, alsof hij het besluit goedkeurde.
Een maand later was Geluk volledig geïntegreerd in het gezin. Hij begroette Victor bij de deur, warmde zich op Jannekes schoot en vroeg behendig om vis in de keuken. Alleen water vermeed hij nog zelfs zijn eigen drinkbak benaderde hij voorzichtig.
Hij draagt waarschijnlijk een psychologische wond, vertelde Janneke aan de buren. Na zon ervaring is dat begrijpelijk.
Misschien is het gewoon het lot dat hier samengekomen heeft, overwoog buurvrouw Anke de Vries. Direct naar jullie toe gegroeisd.
Victor aaide Geluk teder achter het oor:
Misschien is het echt het lot. Goed dat we die dag zijn gaan vissen, anders…
De rode kat wreef tegen zijn hand, spinde tevreden en leek te fluisteren: Alles komt goed. Ik ben nu bij jullie, voor altijd.
Victor en Janneke knikten stilzwijgend.
Soms brengt een onverwachte goeddaad het grootste geluk. Soms komt redding niet waar je zoekt, maar drijft het geluk zelf op je af. Het belangrijkste is dat je het moment niet laat schieten waarop iemand je hulp nodig heeft. Want juist in die ogenblikken vindt het leven nieuwe, onverwachte liefde en zelfs een beetje magie.
