Kom op, Joris! Trek die treur niet aan! Je hebt het nieuwe jaar tenminste knap gevierd!
Eindelijk was hij weer in zijn geboorteplaats. Joris stapte van het perron, liep het stationplein af en ging naar de halte. Hij had zijn vrouw niet laten weten dat hij die dag zou komen.
Zijn stemming was niet al te best, want hij had net een onaangename woordenwisseling met Anouk gehad. Zijn vrouw zou hem weer gaan verwijten dat hij egoïstisch en onverschillig was.
Waarom onverschillig? Hij had haar net gefeliciteerd met Nieuwjaar, maar zij had haar telefoon uitgeschakeld. Ze was gekrenkt!
Drie dagen lang had hij geprobeerd haar terug te bellen, maar zij nam de hoorn niet op. Toen besloot hij zelf ook boos te worden en stopte met bellen.
En bovendien had ze nog niet haar ouders en haar zus (en al helemaal niet hem) de nieuwjaarsgroet gedaan iets wat hij nu meteen bij de voordeur zou zeggen.
Hij kon niet alleen haar verwijten, ook hij had fouten. Zoals men zegt: De beste verdediging is de aanval.
Opgeknapt liep Joris het portiek van zijn flat binnen, klaar om de confrontatie aan te gaan.
Het appartement stond in stilte.
Hé! Wie is hier nog wakker? Anouk, ik ben er! riep Joris luid, maar er kwam geen antwoord.
Hij keek in de keuken Anouk was er niet, vervolgens in de woonkamer leeg, daarna in de slaapkamer ook leeg. Maar meteen vielen hem een paar details op: naast de muur stond geen babybedje meer, het dressoir met de verschoontafel en de kinderwagen die de ouders van Anouk voor hem hadden meegegeven, waren verdwenen.
Joris haastte zich naar de kast: de helft waar Anouks kleren normaal hing, was ook leeg.
Is ze gek geworden? Heeft ze mij verlaten? dacht Joris.
Hij belde de schoonmoeder, maar kreeg geen antwoord. Vervolgens de vriendin van Anouk, Katja, maar ook zij bleef stil. Tenslotte kreeg hij Michiel, de man van Katja, aan de lijn.
Hoi Michiel, kun je Katja even doorgeven? Ik krijg haar niet te pakken, vroeg Joris.
Katja is nu met de kinderen in haar dorp; we vierden daar Nieuwjaar. Het bereik is daar slecht, antwoordde Michiel.
Ik ben gisteren aangekomen, want ik moet straks in de nachtdienst. Ze zijn nog aan het uitrusten, zei Michiel. Waarom heb je Katja nodig?
Ik dacht dat ze misschien wist waar Anouk is. Ik kwam van mijn ouders, maar ze is er niet. Alles wat we voor ons kind gekocht hebben, is ook weg, legde Joris uit.
Je vrouw stond op het punt om moeder te worden, en jij ging op feest heen, terwijl je haar alleen thuis liet? vroeg Michiel verbaasd.
Ze wilde zelf niet reizen. De bevalling is gepland voor 10 of 11 januari, we konden nog op tijd gaan, antwoordde Joris.
Gefeliciteerd, Joris, je bent een lantaarnpaal, lachte zijn vriend.
Waarom? begreep Joris het niet.
Omdat je waarschijnlijk al alleenstaand bent. Stomme vent! Bel het ziekenhuis, ze is daar wel, stelde Michiel voor.
Tien dagen geleden.
Ik snap het niet, Joris, zei zijn moeder aan de telefoon. Waarom moet je op de feestdag thuis blijven? Anouk wil niet reizen, jij moet alleen komen. De datum is bijna over twee weken; je kunt nog terugkomen voor de bevalling.
Bovendien komt bijna de hele familie samen: tante Vera met oom Serge, Natasa met Viktor, Olga met Pavel, en wij met mijn vader en Vika met Gleb.
Vika heeft voor ons een chalet in het bos geboekt, van 30 december tot 2 januari.
Op 31 december is er een banket in restaurant De Ster, met uitgenodigde artiesten. Ik betaal voor je, daarna betaal jij terug. Je blijft tot Kerst bij ons, en op de achtste vertrek je. Dan ben je nog op tijd voor de bevalling.
Anouk wilde niet reizen:
Joris, ik kan elk moment weggerukt worden. Stel je voor: iedereen is vrolijk, en ik moet ineens En een hotel buiten de stad, zal de ambulance op tijd komen?
Nee, ik ga nergens heen.
Zoals mama zegt, vrouwen meten hun eigen waarde met ziekte, en een baby met een heldendaad. Ze heeft ons drie keer op de wereld gezet, en bijna nooit in kraamverlof gezeten, alles voor elkaar gekregen.
Joris begreep dat Anouk op sommige punten gelijk had. Toch stelde hij zich een saaie kerstavond thuis voor: alleen met zijn vrouw, een eenvoudige tafel, Anouk had gezegd niets speciaals te gaan koken. Het werd een droevige gedachte.
Alle familie zou ondertussen in het restaurant zingen, dansen en feesten. Uiteindelijk vertrok Joris alleen.
In het chalet was het inderdaad feestelijk. Rond half één s nachts, toen het nieuwe jaar al aanbreek, verliet Joris de feestzaal en ging naar de lobby om Anouk te bellen, maar kreeg geen antwoord.
Nou, voel je maar vrij om je te ergeren, het is jouw schuld. Ze had nu ook hier kunnen zijn en met ons feesten, dacht Joris.
De volgende dag vertelde zijn moeder haar ergernis over de schoondochter:
Anouk heeft ons niet eens gebeld om de feestdagen te wensen. Je hebt je vrouw echt laten gaan, zoon.
Ze begrijpt niet wat een echte familie is. Wij zijn hier allemaal samen, zij alleen. Laat haar maar zitten en nadenken.
Anouk kreeg die nieuwjaarsnacht niets van hen. Als ze iemand nog herinnerde, was het Joris, niet haar schoonouders of de rest van de familie.
Haar ouders, die wisten dat hun dochter alleen bleef, riepen haar naar zich. Geen groot diner was gepland.
De broer van Anouk werkte in de hoofdstad, in een 24uurproductie, en had geen vrije dagen, dus de ouders wilden het nieuwjaar met zn tweeën vieren.
Op 31 december, negen uur s avonds, zaten Anouk en haar moeder aan tafel toen Anouk plotseling hevige pijn kreeg.
Er werd een ambulance gebeld. Haar moeder reed met haar mee, de vader volgde met de auto.
Zo eindigde Anouk het nieuwe jaar in het ziekenhuis, haar ouders in de gang van de afdeling. Anouk werd moeder van een kleine jongen
Joris volgde het advies van zijn vriend en belde het ziekenhuis.
Ziekenhuis? Ze is gisteren ontslagen, hoorde hij aan de balie.
Hoe kan dat? kon Joris het niet geloven. Is er al een baby?
Ja, geboren op 1 januari, half één s nachts.
En wie heeft haar opgehaald? vroeg Joris.
Een jonge man, die noteren we niet in ons register!
Joris begreep dat alleen de ouders haar en de baby konden hebben opgehaald. Hij kocht een bos rozen en ging naar hun huis.
De deur opende de schoonvader.
Ja?
Goedendag, ik ben hier voor Anouk, zei Joris.
Waarom? vroeg de vader.
Ik ben haar man, antwoordde Joris.
Anouk! riep de schoonvader. Er staat een man voor de deur die zegt dat hij jouw man is. Wil je met hem praten?
Nee, laat hem maar gaan, fluisterde Anouk vanuit haar kamer.
De schoonvader haalde de schouders op:
Ze wil niet. Vaarwel, jonge man! en sloot de deur.
Joris stond nog even, belde opnieuw.
Dit keer opende de schoonmoeder een lange, stevige, luide vrouw. Joris voelde zich een beetje angstig.
Heb je iets niet begrepen? vroeg ze.
Laat me binnen, alstublieft, begon Joris dapper. Ik heb recht
Hij kreeg geen kans om de zin af te maken. Ze rukte het boeket uit zijn handen, sloeg een paar keer met de bos bloemen tegen zijn gezicht.
Over je rechten, een advocaat zal het je uitleggen! En bel niet meer; mijn kleinzoon slaapt, zei ze, liet het boeket op de grond vallen en sloot de deur.
Joris ging terug naar huis. Onderweg wreef hij steeds weer over zijn wangen de rozen waren mooi, maar hadden doornen.
Thuis belde hij eerst zijn moeder.
Kun je je voorstellen? Ze lieten me niet eens in de flat, laat staan mijn zoon zien.
Maak je geen zorgen, Joris. Anouk zal terugkomen, met baby op schoot, waar ga je dan heen? Bel haar niet en stuur geen geld.
Laat haar ouders voeden, als ze zo slim zijn. Over een week of twee komt ze zelf terug. Ga nu maar slapen; morgen moet je werken.
Joris deed wat zijn moeder zei: hij at een portie kroketten uit de supermarkt en ging naar bed. Hij sliep vredig, niet wetende dat dit de laatste nacht in dat appartement zou zijn.
De volgende ochtend, na werk, vond hij al zijn spullen dozen en zwarte zakken op de trap. Hij belde. De deur opende de schoonmoeder, eigenaresse van het tweekamerflat waar Anouk en hij hadden gewoond.
Goed, jonge schoonzoon, onthoud je studentenhuisadres, of moet ik het je nog eens vertellen? Pak je spullen, de schoonmaakster gooit morgen alles weg!
Joris moest naar een studentenhuis verhuizen. De scheiding via de rechter volgde. Hij zat in de flat, kreeg een salaris, maar daarvan werden eerst alimentatie en vijfduizend euro voor de exvrouw afgetrokken. Hij realiseerde zich dat er weinig overbleef om van te leven.
Wees zuiniger! Je moet toch nog een eigen woning sparen, stelde Michiel hem gerust. Geen zorgen, Joris, trek je niet terug! Je hebt nieuwjaar toch knap gevierd!
Anouk woonde drie jaar bij haar ouders, die haar en haar zoon Sam hielpen. Zij huurden de flat die ze nu hadden verhuurd. Toen Anouk weer aan het werk ging, verhuisden ze met Sam terug naar hun eigen appartement. Na een verbouwing herkende niemand daar nog Joris of zijn familie.
Wat vind jij van Joris acties? Schrijf je mening in de reacties en geef een like.
Vrienden, als je meer van onze verhalen wilt lezen, laat een reactie achter en vergeet de likes niet. Ze geven ons de inspiratie om door te gaan.
**Levensles:**Als je in een crisis de neiging hebt om de schuld bij anderen te zoeken, vergeet dan niet dat echte kracht zich toont in het nemen van verantwoordelijkheid en het zoeken naar oplossingen, in plaats van te blijven hangen in verwijten.
