Maak je geen zorgen, Daan! Treur niet! En je hebt het nieuwjaarsfeest toch knallend afgesloten!
Hier is het vertrouwde dorp. Daan stapte van het perron, liep over het stationplein en sloeg de richting van de bushalte in. Hij had zijn vrouw Marijke niet laten weten dat hij die dag zou arriveren.
Zijn stemming was niet al te best, want hij had net een onaangename discussie gehad met Marijke. De vrouw zou hem weer gaan afkeuren, klagen en beweren dat hij een onverschillige egoïst was.
Waarom onverschillig? Trouwens, hij had haar net met nieuwjaar willen feliciteren, maar ze had haar telefoon uitgeschakeld. Hij voelde zich gekrenkt!
Drie dagen lang probeerde hij haar terug te bellen, maar zij nam de hoorn nooit op. Toen besloot hij zelf ook geïrriteerd de lijn te laten vallen.
En bovendien had ze nog niet de ouders en haar zus (en al helemaal hem) gefeliciteerd. Dat ging hij nu meteen via de voordeur zeggen.
Niet alleen haar schuld; er zat ook een foutje bij hem, dus laat haar maar reageren! Hoe zeiden ze ook al? De beste verdediging is een aanval.
Daan haalde zich op en betrad het trappenhuis van zijn flat met een nogal strijdlustige blik.
Zijn appartement verwelkomde hem met stilte.
Hé! Is er hier iemand levends? Marijke, ik ben thuis! riep Daan luid, maar er kwam geen antwoord.
Hij keek in de keuken geen Marijke. In de gang leeg, in de woonkamer ook leeg. Maar meteen sprongen de veranderingen in het oog: naast de muur stond geen kinderkinderdopje meer, het ladekastje met de verschoonbak en de kinderwagen die zijn ouders hadden cadeau gegeven, was verdwenen.
Hij sprintte naar de kast: de helft waar Marjikes kleren normaal hing, was eveneens leeg.
Is ze gek geworden? Heeft ze me in de steek gelaten? dacht Daan.
Hij belde zijn schoonmoeder, maar er klonk geen stem. Toen pakte hij de telefoon van Katja, de vriendin van Marijke. Ook daar alleen stilte. Uiteindelijk kreeg hij Marten aan de lijn, de man van Katja.
Hé, Marten! Kan jij Katjas telefoon even vasthouden? Ik krijg haar niet te pakken, smeekte Daan.
Katja is nu met de baby bij haar ouders in een dorp, we vierden nieuwjaar daar. Het mobiele bereik is er heel slecht, antwoordde Marten.
Ik ben gisteren aangekomen, want vandaag heb ik een dienst. Ze genieten nog van hun vakantie, zei Marten. En waarom heb jij Katja nodig?
Ik dacht dat zij misschien wist waar mijn Marijke is. Ik ben hier van haar ouders gekomen, maar ze is niet thuis. En alles wat we voor het kind hebben gekocht is ook verdwenen, legde Daan uit.
Maar je vrouw zou net moeder worden, en jij bent met je werk naar een ander deel van het land vertrokken, terwijl ze alleen thuis achterbleef? verbaasde Marten.
Ze wilde zelf niet mee, al hoewel ze een termin moet hebben rond 1011 januari. Ze had nog genoeg tijd om te reizen, zei Daan.
Gefeliciteerd, Daan, je bent een echt doorkijker, grinnikte Marten.
Waarom? vroeg Daan verbaasd.
Omdat je waarschijnlijk binnenkort alleenstaand bent. Schiet! Bel het ziekenhuis; ze is vast daar, stelde Marten voor.
Tien dagen geleden.
Ik snap het niet, Daan, zei zijn moeder aan de telefoon. Waarom moet je met Kerstmis thuis blijven? Marijke wil niet reizen, jij moet alleen komen. Haar termijn is bijna over twee weken, je kunt nog op tijd terugkomen.
En al onze familie komt ook! Tante Vera en oom Sjoerd komen, Natasja met Victor, Olga met Paulus. En wij met vader, en Vicky met Gert.
Vicky heeft voor ons een vakantiehuisje in het bos geboekt, van 30 december tot 2 januari.
Op 31 december is er een banket met artiesten in het restaurant. Ik betaal voor jou, je betaalt later terug. Blijf tot Kerst, ga op de achtste terug, net op tijd voor haar termijn.
Marijke weigerde te gaan:
Daan, ik kan elk moment een aanval krijgen. Stel je voor: iedereen is vrolijk, en ik krijg ineens krampen. En dat hotel buiten de stad zal de ambulance er op tijd zijn?
Nee, ik ga nergens heen.
Juist, moeder zegt dat vrouwen tegenwoordig hun ziekte als een prestatie zien, en de geboorte van een kind als een heldendaad. Ze heeft ons drie keer in de wereld gezet, en bijna geen zwangerschapsverlof genomen, dus ze redde alles.
Natuurlijk zag Daan dat Marijke een punt had, maar hij stelde zich die saaie kerstavond voor: alleen met haar, een bescheiden tafel ze had al gezegd dat ze niets speciaals zou koken. Het maakte hem melancholisch.
Intussen zou de rest van de familie zingen, dansen en feesten in het restaurant.
Uiteindelijk vertrok Daan alleen.
In het vakantiehuisje was het echt gezellig. Rond half één s nachts, toen het nieuwjaar al was ingeluid, verliet Daan de feestzaal en stapte de lobby binnen om Marijke te bellen, maar zij liet niet opnemen.
Nou, prima, ik ben wel een beetje gekwetst, maar ja, het is haar eigen schuld. Ze had hier ook kunnen staan en meedoen, dacht Daan.
De volgende dag sprak zijn moeder haar ergernis uit over de schoondochter:
Marijke heeft ons niet eens gebeld of ons gefeliciteerd met papa en mij met het feest. Je hebt haar echt laten gaan, zoon.
Ze snapt niet wat een echte familie is. Wij zitten hier allemaal samen, en zij alleen. Laat haar maar zitten en nadenken.
Marijke had die nieuwjaarsnacht geen zin om met hen te zijn. Als ze iemand nog herinnerde, was het Daan zeker niet de schoonvader of de schoonmoeder of hun talloze familieleden.
Haar ouders, die hoorden dat hun dochter alleen op de feestdagen terechtkwam, roepen haar bij zich. Een groot feest stond niet op de planning.
De broer van Marijke werkte in de hoofdstad bij een 24uur fabriek, en hij had geen vrij. Dus haar ouders zouden alleen met zn tweeën nieuwjaar vieren.
Op 31 december, rond negen uur s avonds, zaten Marijke en haar moeder aan tafel toen Marijke plotseling pijn kreeg.
Ze belden de ambulance. De moeder ging met Marijke, de vader volgde met de auto.
Zo vierde Marijke nieuwjaar in het ziekenhuis, en haar ouders stonden in de lobby. Marijke werd moeder van een zoon
Daan besloot de tip van zijn vriend op te volgen en belde het ziekenhuis.
Ziekenhuis? Ze is gisteren ontslagen, hoorden ze aan de balie.
Hoe kan dat? kon Daan het niet geloven. Is er al een baby?
Ja. Eerste januari, half één s nachts.
En wie heeft haar opgehaald? vroeg Daan.
Een jonge man, die registreren we niet in ons logboek!
Daan begreep dat alleen de ouders het kind konden meenemen, dus ze waren er nu. Hij kocht een bos rozen en vertrok.
Hij belde. De deur werd opengedaan door de schoonvader.
Ik luister, zei de man.
Hallo, ik ben hier voor Marijke, zei Daan.
Waarom? vroeg Marjikes vader.
Ik ben haar echtgenoot, antwoordde de schoonzoon.
Marijke! riep de schoonvader luid. Er staat een kerel voor de deur die zegt dat hij jouw man is. Wil je met hem praten?
Nee, laat maar gaan, antwoordde Marijke vanuit haar appartement.
De schoonvader haalde zijn schouders op:
Ze wil niet. Tot ziens, jonge man! en sloot de deur.
Daan wachtte een paar minuten en belde opnieuw.
Dit keer deed de schoonmoeder een lange, stevige, krachtige vrouw de deur open. Hij vond haar een beetje intimiderend.
Heb je het niet begrepen? vroeg ze.
Laat me binnen, begon Daan dapper. Ik heb recht
Hij kreeg het niet af. De vrouw rukte de rozen uit Daans handen en sloeg hem een paar keer met het boeket tegen het hoofd.
Op welke rechten heb je nog? Een advocaat zal het je uitleggen! En bel niet meer, mijn kleinkind slaapt, zei ze, gooide de rozen voor zijn voeten en sloot de deur.
Daan keerde terug naar huis. Onderweg wreef hij steeds over zijn gezicht de rozen waren mooi, maar ze hadden doornen.
Thuis belde hij eerst zijn moeder.
Je gelooft het niet, ze lieten me niet eens de baby zien.
Maak je geen zorgen, Daan. Marijke zal terugkomen met de baby. Ze zal niet bij de ouders blijven, geef haar geen geld. Over een week of twee is ze weer thuis. Ga maar slapen, je moet morgen werken.
Daan deed wat zijn moeder zei: hij at een bord dumpling uit de supermarkt en ging naar bed.
Hij sliep rustig, niet wetende dat hij die nacht voor het laatst in dat appartement zou slapen.
De volgende ochtend, toen hij van zijn werk kwam, lagen al zijn spullen dozen en zwarte zakken op de trap.
Hij belde. De deur werd opengedaan door de schoonmoeder, die de tweekamerappartement bezat waar Marijke en hij nog woonden.
Nou, schoonzoon, weet je nog het adres van je studentenkamer, of moet ik je helpen? Pak je spulletjes. Alles wat hier overblijft, wordt morgen door de schoonmaakster weggegooid!
Daan moest naar het studentenhuis verhuizen.
Ze werden via de rechter gescheiden. Daan zat het zat in het studentenhuis, dus hij wilde een eigen appartement huren, maar toen zijn salaris binnenkwam, er al kinderbijslag en 5.000 voor onderhoud van zijn exvrouw van werden afgetrokken, bleef er nauwelijks geld over.
Wees zuiniger! Je moet nog sparen voor een eigen woning, adviseerde Marten. Maak je niet druk, Daan! Treur niet! Je hebt nieuwjaar toch knallend afgesloten!
Marijke woonde drie jaar bij haar ouders, die haar met kleine Sam hielpen; ze huurden ondertussen de oude flat uit.
Toen Marijke weer aan het werk ging, verhuisden ze met Sam terug naar hun eigen flat. Na verbouwingen leek er niets meer aan de oude DaanenMarijkelevensstijl te herinneren.
Wat vind je van Daans gedrag? Schrijf je mening in de reacties, geef een like.
