Hoi, Judith, het is Marieke. Hoor je me goed? De lijn kraakt een beetje. Ja, ik ben het, Marieke. Waarom ik bel? Nou, Judie, ik kom dit jaar niet naar jullie toe. Nee, ook niet met de feestdagen. Hoezo? Maar waarvoor dan? Jij zit lekker met Jeroen, je dochter Lina met haar man en kids. En ik? Wat moet ik, mezelf volproppen met salades en dan voor de dubbele taxiprijs naar huis? Jij weet toch dat ik niet kan blijven logeren in andermans huis. Nee joh, ik kruip gewoon op tijd mn mandje in. Doe ik toch ieder jaar.
Trouwens, de reden dat ik altijd bij jou kwam tijdens Oud & Nieuw, was omdat ik sinds mn scheiding nergens anders heen ging. Het was altijd gezellig, weet je nog?
Wat zeg je? Jij wilde me net bellen? Gaan jullie op reis? Waarheen dan? Naar Maastricht, naar Jeroens tante? Goede reis joh en heel veel plezier! Wat? Er is een probleem? Wie er langskomt? Sasha? Wie is Sasha dan? Oh, een nichtje van Jeroen? Hallo? Nou verbreekt die verbinding weer… Wat doen ze toch daar in de polder? Haar een paar dagen opvangen? Nou, je weet hoe dol ik ben op vreemden over de vloer… Ach, vooruit dan maar, ik help je uit de brand. Laat haar maar komen. En weer eruit, die verbinding, echt hoor…
Na dat gesprek zat ik nog even na te denken. Misschien ook wel fijn, niet alleen tijdens de feestdagen. Toch maar een salade maken dan. Ik zelf had wel genoeg aan een boterhammetje, maar je moet een gast tenslotte toch iets aanbieden. Snel aardappels en wortels op het vuur gezet, wat kruiden ernaast klaargelegd en in gedachten verzonken.
Vroeger, toen ik nog met Rinus was, liep het heel anders. Op de 30e zaten zn halve familie uit Groningen al bij ons aan tafel. De keuken was een veldslag waardig, overal stoom, geur van gebraden vlees, en het raam kon je net zo goed niet open zetten. Pan na pan snert stond op het vuur, appeltaarten in de oven, gehaktballen in het vet. En ik maar rennen met pannen en borden. Want in de keuken mocht ik niet meer meehelpen, sinds die keer dat ik een avocadosalade had gemaakt.
Wat een rare smurrie, bromde Rinus zn tante, en iedereen stemde knikkend toe. Terwijl alles bij hen dreef in de mayonaise, liep het water nog net niet uit de schaal. De mannen zaten binnen de kortste keren aan tafel een borreltje jonge jenever weg te tikken. De 31e hielden we het met moeite tot klokslag twaalfen.
Op 2 januari reed iedereen naar huis, maar alles was op en leeg. En ik ging poetsen, een week lang. Rinus bleef steevast bij zn moeder om daar het feest voort te zetten. Kwam dan dagen later thuis met een humeur als een toeter. Opnieuw gezeur van zn familie: Je had met Vera moeten trouwen, die maakte tenminste echt eten. Hield ik maar weer mn mond, want eerlijk is eerlijk, ik kookte niet zoals zij gewend waren: vet, zout, met spekjes. Wat kon ik anders?
Dus als ik het zat was, belde ik jou op, Judie. Jij bent altijd zo luchtig, altijd met een oplossing. Op jouw initiatief heb ik nog eens iedereen gebeld en gezegd: Deze keer kook ik! Samen hebben wij die dag allemaal lekkere, maar lichte hapjes bereid.
En toen kwam die familie opdraven. Natuurlijk weer:
Waar is het vlees? vroeg zijn tante teleurgesteld.
Hier, een lekkere gevulde eend. stelde ik voor.
En de aardappelpuree? roept ze verder.
Staat ze pontificaal op, Dit is toch geen maaltje, Arend, rij maar naar huis…”
Iedereen stond op, trok zn jas aan en weg waren ze.
En Rinus? Die pakte direct zn spullen. Zoek het maar uit, jij met je konijnenvoer! Ik blijf niet zitten waar niet gekookt wordt! Weg was hij, met een volle sporttas.
Ik kwam pas bij toen de pan overkookte. Kijk ik op, wordt er aangebeld. Dat is vast dat nichtje, Sasha, dacht ik nog. Dus ik doe open, staat er een onbekende man, een jaar of veertig, breed glimlachend.
Goeiedag, Alexander de Beer, neef van Jeroen. Ik ben als verrassing gekomen, maar die zijn naar Maastricht. Jij bent zeker Marieke?
Ik knik een beetje dommig. Maar Judie zei nog dat er een nichtje kwam
Hij lacht: Misschien heb je het niet goed verstaan?
Ach, dat gebrekkige bereik op de telefoon, denk ik nog. Nou, kom binnen dan, nu je er toch bent.
Alexander zegt meteen heel vriendelijk: Maak je niet druk hoor. Morgenavond vertrek ik weer, dus ik ben snel weer uit je haar.
Ik loop de keuken weer in om de aardappels af te gieten.
Hij steekt plagend van wal: Jij gaat het feestje zeker met één salade vieren?
Ik geef terug: Moet je hier een hele luxe maaltijd of een hoop vlees op tafel hebben, of een kom huzarensalade?
Hij lacht hard: Nee joh, ik hou juist niet van al dat zware gedoe. Een stuk vis vind ik veel lekkerder.
Ik haal mn schouders op: Vis heb ik niet, en ik kan er ook niet echt iets bijzonders van maken.
Alexander roept, terwijl hij zn jas al aantrekt: Daar hoef je niet over in te zitten. Ik ben zo terug! en voor ik wat kan zeggen, is hij weg.
Ik moet stiekem wel lachen om de situatie: ik verwachtte een rustige dame en krijg een actieve vent.
Ruim anderhalf uur blijft het stil. Ik maak me toch zorgen. Als er dan eindelijk weer wordt aangebeld, ren ik naar de deur.
Waar bleef je nou? Ik maakte me zorgen! wil ik zeggen, maar ik stok, want hij staat met een piepkleine kerstboom en tassen vol boodschappen aan de deur.
Wat is dit nou weer? kan ik alleen maar uitbrengen.
Hij zet de boom in een hoekje, glimlacht en zegt: Wat is Oud & Nieuw zonder boom?
Ik adem een keer diep in. Wat ruikt die boom toch lekker naar hars! Je mist alleen nog mandarijnen.
Hij roept: Grapje zeker! Mandarijnen en bijpassende bubbels horen erbij! Breng jij de tassen naar de keuken, dan doen we samen de voorbereidingen.
Even later zijn we, onder het lachen en keten, samen aan het koken en de boom aan het optuigen. Dankzij Alexander werkte ik schaaldieren schoon en fileerde ik vis. Ik keek met verbazing hoe hij een heerlijke karper in de oven schoof.
Tegen twaalven was alles klaar. De prosecco popte open, bubbels in de glazen. We proostten: Op het nieuwe jaar, op een nieuw begin! en leegden in één teug het glas.
Daarna werd het een prachtig gesprek. Ik zei: Weet je, toen ik met Rinus trouwde, dacht ik echt dat hij de ware was, lief en zorgzaam. Misschien zie je dat pas anders als de verliefdheid weg is. Alles werd kritiek: niet goed genoeg, niet lekker gekookt. Ach, genoeg over mij, vertel eens over jezelf. Ben jij getrouwd?
Alexander zuchtte: Nee, dat is net over. Heel gewone reden: ik op zee, zij met een ander. Na Nieuwjaar regel ik het officieel. Maar laten we het over wat leukers hebben!
We dronken op zn Hollands een bakkie en haalden jeugdherinneringen op.
Ik klom vroeger stiekem in de hoogste boom van het plein, durfde niet meer naar beneden. Dan haalde ome Kees me uit de boom, kon ik thuis de hele avond in de hoek staan.
Hij schoot in de lach: En ik had op school de stoel van de directeur vastgelijmd: kreeg ik flink mot van mijn vader, joh!
We hebben de hele nacht gelachen om onze eigen capriolen. Ik gaapte al flink en Alexander zei: Klets nog wat, maar je moet echt gaan slapen.
Slaperig strijk ik in mijn ogen. Eerst opruimen, mompelde ik.
Laat dat maar aan mij over, besliste hij streng.
Ik zwichtte, dook mn bed in en sliep als een roos.
s Ochtends maakte hij me zachtjes wakker. Marieke, het is tijd, ik ga richting station. Wil je de deur achter me dichtdoen?
Ik sprong het bed uit: Wat, is het al avond? Waarom maakte je me niet eerder wakker?
Hij streek een lok uit mn gezicht en lachte: Je lag zo lekker te slapen, wilde je niet wakker maken. Maar ik moet nu echt. Anders mis ik mn trein.
Duizend keer bedankt en tot ziens, zei ik enigszins verdrietig in de hal.
Hij twijfelde even en vroeg toen ineens: Mag ik nog eens langskomen, zodra ik weer tijd heb?
Ik glunderde: Dat lijkt me hartstikke leuk, ik wacht er op
Voor ik wist wat er gebeurde gaf hij me een zoen en fluisterde: Tot snel!
En daar stond ik, glimlachend met een vinger aan mijn lippen bij de deur. Want wat kun je zeggen? Soms ken je iemand jaren en blijkt het niks, en soms ken je iemand een dag en voelt het meteen goed.
Nou, zeg nou zelf: wonderen bestaan met Oud & Nieuw. Soms is wat toeval en ineens begint er iets nieuws… nieuwe liefde, nieuw leven.
