Een meisje beloofde zijn zoon te genezen in ruil voor eten:
We kennen allemaal dat ongemakkelijke tafereel. Chic restaurant, oververmoeide vader die zijn hoop ergens tussen de bonen en de boeuf bourguignon is kwijtgeraakt, een jongen in een rolstoel en ineens staat daar een klein, slonzig meisje dat een stoutmoedige belofte doet.
Wat gebeurde er in het filmpje?
De scène speelt zich af in een Amsterdams toprestaurant. Een man laten we hem Jeroen noemen zit aan een tafeltje met zijn zoon, Teun, die aan een rolstoel is gekluisterd. Dan schuifelt er een meisje met vieze kleren naar hun tafel. Ze vraagt niet om geld, maar prevelt iets heel ongewoons: **Geef mij wat te eten, en ik kan je zoon misschien helpen.**
Jeroen, die wel wat gewend is qua bedriegers en zweverige figuren, probeert haar weg te sturen. Hij is moe, klinkt wat cynisch en geloofde sinds 1998 niet meer in wonderen. Maar Teun, met grote ogen, voelt iets wat zelfs zijn vader niet kan benoemen. Pap, laat haar nou gewoon, smeekt hij zachtjes.
Jeroen rolt met zijn ogen, maar dan gebeurt er iets waar het filmpje abrupt ophoudt: Teun grijpt de armleuning van zijn stoel stevig vast en fluistert: **Pap ik voel iets. Nu!** Jeroen stolt van schrik.
VERVOLG: Wat gebeurde er daarna?
Jeroen keek naar het witte gezicht van zijn zoon, bijna als een haring zonder ui.
Wat voel je? vroeg hij schor.
Warmte fluisterde Teun. Alsof er door mijn benen warme chocomel stroomt.
Het meisje, dat vastbesloten naast hen bleef staan, zei zacht:
Hij voelt mijn energie omdat hij graag wil leven. U bent alleen maar moe. Mag ik wat eten? Alstublieft.
Jeroen, nog half in shock, wenkte de ober.
Geef haar alles wat ze wil, alsjeblieft.
Terwijl het meisje haar naam was Fenna met rode oren een kom erwtensoep en een homp brood opat, hield Jeroen haar nauwlettend in de gaten. Zodra haar bord leeg was, veegde Fenna haar mond af met haar mouw en liep naar Teun.
Ik ben geen tovenares, meneer, zei ze toen ze Jeroens wantrouwende blik merkte. Maar mijn oma was de beste bottenkraker van het dorp tot ons huisje afbrandde. Zij leerde mij zien wat dokters vaak over het hoofd zien.
Fenna zakte naast de rolstoel op haar knieën. Geen magie, geen hocus pocus. Alleen haar kleine, ruwe straatvingers vonden bepaalde plekken op Teuns onderbenen. Ze begon stevig en ritmisch te drukken op spieren die artsen allang hadden opgegeven.
Au! riep Teun plots uit.
Jeroen wilde Fenna wegduwen:
Doe hem geen pijn! Hij heeft al twee jaar geen gevoel vanaf zijn middel!
Als het pijn doet, dan leeft het nog, pareerde Fenna scherp, terwijl ze stug doorging. Ze hebben zijn rug proberen te maken, maar zijn spieren waren gewoon bang geworden. De echte blokkade zit niet in zijn rug, maar in zijn hoofd en hier en daar in zijn benen.
Nog tien minuten bleef ze bezig. Teuns gezicht kromp samen van pijn en verbazing want ja, hij voelde iets in zijn benen.
Eind en Ontknoping
Probeer eens je teen te bewegen, zei Fenna. Stel je voor dat je een voetbal wegtrapt.
Het werd muisstil in het restaurant; zelfs de chef hield zijn pollepel in. Teun sloot zijn ogen, concentreerde zich, en jawel, zijn grote teen bewoog. Nog een keer zelfs.
Jeroen sloeg zijn handen voor zijn gezicht en begon zachtjes te huilen. Voor het eerst in twee jaar was er beweging.
**Maar daarmee was het verhaal nog niet klaar.**
Jeroen deed meer dan alleen afrekenen. Gang van zaken toen hij erachter kwam dat Fenna met haar zieke oma in een half ingestorte huis aan de rafelrand van Rotterdam woonde:
1. **Hulp voor het gezin:** Jeroen, als eigenaar van een bouwbedrijf, regelde dat Fenna en haar oma naar een comfortabele flat konden verhuizen en betaalde meteen ook de medicijnen van oma.
2. **Revalidatie:** Fennas oma bleek echt een meester in oude drukpunttechnieken. Samen met moderne fysiotherapeuten begon Teun aan een lang revalidatietraject.
3. **Resultaat:** Teun liep na een jaar geen marathon sprookjes zijn meer iets voor Sinterklaas. Maar hij kon uit zijn rolstoel komen en met een wandelstok zijn eerste stapjes zetten.
De moraal van het verhaal
Fenna was geen magisch genezer. Ze was een meisje met kennis die in onze moderne wereld al gauw ouderwets wordt genoemd.
Jeroen stond op het punt zijn zoon te verliezen door zijn arrogantie (en lichte afkeer van vieze kleren).
**De les:** Beoordeel nooit iemand op hun uiterlijk. Soms komt hulp juist uit de hoek waar je het nooit verwacht. En wie weet: misschien verandert een kommetje soep niet alleen iemands dag, maar zijn hele leven en dat van jezelf erbovenop.
