Het was zon typische grijze ochtend in Rotterdam, die waarbij je niet eens kan zeggen of het al licht begint te worden of gewoon een lichter soort betonwolken over de Maas hangt.
Sanne van der Laan zat geknield op het ijskoude vloertje van het directietoilet op de twaalfde verdieping. Haar handen waren rood en rauw van het schuren, de geur van bleek was zo prikkelend dat ze ervan moest hoesten.
Het was eigenlijk doodstil in het kantoorpand in het centrum. Je hoorde enkel het ritmische gepoets van haar doek. Tot plots, vanuit haar jaszak, dat doordringende getril begon die felle, ongewenste herinnering aan het echte leven waar ze maar amper het hoofd boven water wist te houden.
Vijf uur s ochtends. Het felle licht van haar gebarsten goedkope telefoon brandde bijna haar koude hand weg. Kinderopvang De Kleine Klavertjes, 24 uur open. Ze heeft koorts, Sanne, zei een vermoeide, nuchtere stem aan de andere kant. Geen greintje warmte. Meer dan 43 graden. Ze spuugt al sinds drie uur vannacht. Wij zijn een gesubsidieerd kindercentrum, geen ziekenhuis. Je hebt twintig minuten, anders bel ik Jeugdzorg om haar naar het ziekenhuis te laten brengen.
En toen was het gesprek al verbroken. De stilte die volgde was oorverdovend. Sannes hart bonkte wild in haar borst. Lieke. Haar anker, acht maanden oud, in deze zee van grauwheid.
Ze heeft zich niet eens afgemeld. Haar jas is blijven hangen in haar kluisje. Ze is gewoon gaan rennen.
De ijzige januarilucht sneed in haar gezicht toen ze buiten kwam, als duizenden kleine naalden. Buiten stoven haar goedkope sneakers bijna weg op de gladde stoepstenen van de Westblaak.
Na drie blokken rennen kwam ze hijgend binnen bij het met TL-verlichte gebouw van de opvang. Haar longen brandden van alle kou en inspanning.
Bij de balie kreeg ze zwijgend haar dochter overhandigd, een warm, verzopen kinderpakketje in een natte wollen deken. Liekes ogen waren dof, haar mondje gaf alleen piepende ademstootjes. Ze voelde aan alsof ze net uit een oven was getrokken.
Ik ik neem haar gewoon even mee naar huis. Ik heb daar medicijnen liggen, loog Sanne, zo bibberig dat ze haast op haar tong beet.
Het huis waar ze met Lieke naartoe vluchtte, was eigenlijk een kamertje van nog geen tien vierkante meter in een uitgewoond flatgebouw in Spangen. Het was er kouder dan buiten: door het raam tochtte de Wind als een bezetene en het plakband op het kapotte glas hield niks tegen. De verwarming lag al twee weken uit elkaar.
Voorzichtig legde Sanne Lieke op haar bed niet meer dan een oude matras met vlekken en greep in het plastic kratje dat als huisapotheek diende. Helemaal leeg. De fles paracetamol voor baby’s bleek een leeg stuk plastic.
Met trillende vingers probeerde ze wat druppels uit de pipet te persen, maar er kwam alleen maar lucht.
Weer gebrom van haar telefoon. Het was de teamleider van de schoonmaak, meneer de Vries.
Van der Laan? Waar ben je? De nachtdienst zit me al op de hielen vanwege die twaalfde etage.
Mijn dochter is ziek, meneer de Vries. Ze heeft ze heeft bijna 40 graden koorts, ik kan haar niet alleen laten. Alsjeblieft, alleen vandaagEr viel een korte stilte aan de andere kant van de lijn. Toen een zucht, langer dan noodzakelijk.
Breng haar naar het Erasmus, Sanne. Houd die telefoon bij je. Je krijgt vandaag doorbetaald. Morgen zie ik je gewoon weer, ja? En veel sterkte.
Ze had geen energie meer over om verbaasd te zijn. Alleen een zachte, dankbare dank u wel ontsnapte haar lippen. In de lethargische schemer van de kamer rekte Lieke zich even uit, haar lijfje koortsig en zwaar als lood. Sanne pakte haar dochter opmerkelijk teder op en wikkelde haar zo goed en kwaad als het ging in de nog warme trui van zichzelf.
Door de trappenhal galmde hun schaduw tegen de verbleekte muren; moeder en kind, klein en groot, overgeleverd aan een stad die zich nooit echt liet kennen. Buiten trilden de autos blauw in de ochtendmist, de Maas onzichtbaar als een vergeten rivier.
Maar toen Sanne, met Lieke slapend tegen haar borst, de eerste natte stoep stenen op stapte, voelde ze ineens iets dwars door alles heen: een zweem van vastberadenheid. Er was niemand die haar kon vertellen hoe haar leven eruit moest zien, niet meer.
Misschien was alles doortrokken van kou, gebrek en zorgen, maar terwijl ze liep, voelde ze plots de kleine hand van Lieke zich stevig sluiten om haar pink. Sanne kneep terug, slap maar stellig. Er was niets mooiers om voor te vechten dan dit kleine handje in de hare, loodzwaar en toch lichter dan alle grijze wolken boven Rotterdam samen.
