Een echte vrouw
Vera, waar blijf je nou?! Breng die augurken! Moet ik ze zelf uit de badkamer gaan vissen of duurt het zo nog een uur?!
Veras man had duidelijk zn geduld verloren zijn stem steeg tot ongekende hoogtes. Maar Vera had wel wat beters te doen. Ze was met volle concentratie bezig haar linker oog op te maken met haar nieuwe mascara, waarvoor je bijna een tweede hypotheek op je huis zou nemen en bewonderde intussen het resultaat in de badkamerspiegel. Haar rechteroog, inmiddels professioneel bewerkt met potlood, oogschaduw en tips van haar vriendin Gusta die beweerde dat je met zulke make-up zelfs een koninklijk gala kon crashen leek nu minstens twee keer zo groot als de natuur ooit had bedoeld. Lichtelijk angstaanjagend, maar stoppen was geen optie.
Op de augurken, die ergens in een teil lagen te weken (want een echte Nederlander legt voor de winter in!), had ze even geen oog.
Dat had allemaal te maken met het feit dat haar man Martijn, dezelfde die nu op onnavolgbare wijze in de keuken potjes augurken stond te sluiten voor een lange winter, een week geleden het volgende zinnetje haar kant op had geslingerd, zomaar, zonder enige waarschuwing:
Ik wil dat jij een echte vrouw wordt!
En toen had hij haar háár pinpas gepresenteerd, waarvan ze wist dat daar zijn jaarlijkse stiekeme vreugdepotje op stond.
Wát?! dacht Vera. Wat een lef. Natuurlijk was haar eerste reflex: scène maken. Want als Martijn ongemerkt centen opzij had gezet, was er vast nog meer valsheid in het spel! Misschien hield hij van geheimen of erger, spaarde hij al jaren voor een neuscorrectie of een jetski? Mens, waar leed je allemaal onder!
Maar terwijl ze zich nog installeerde voor een fikse woede-uitbarsting, overviel haar ineens een tweede gedachte. Ze plofte zonder een woord te zeggen neer op het keukenkrukje nét op tijd, want de pan met andijviestamppot stond op het punt het aanrecht onder te stoven.
Hoezo, een echte vrouw?!
Deze opmerking hing zo dwingend in de lucht, dat zelfs de dure koffiekopjescollectie, ooit gekregen van haar schoonmoeder Truus, gevaar liep. Die kopjes waren zó exclusief Vera had ze tot dan toe alleen gedroomd tijdens haar middagduikje in de bank-app. Truus was ermee op de proppen gekomen en lachte alleen maar toen Vera ontroerd de bordjes door haar handen liet glijden:
Ach meisje! Je bent soms zo onnozel. Voor jou doe ik alles! Geniet ervan!
Waarom Truus ineens zo gul geworden was, snapte Vera nog steeds niet. Truus vertrok net zo snel als ze gekomen was, nadat ze iedereen een knuffel en kus had gegeven. Ze hield niet van logeren; thuis had ze immers groot onderhoud te plegen alles moest glimmen.
Vera vond het wel prima. In de weekenden bracht ze vaak haar zoon langs, hield de boel netjes en probeerde Truus op kleine manieren te verrassen. Want Truus had haar geaccepteerd zonder morren, iets wat je van Veras eigen familie niet kon zeggen.
Vera had al jong haar zoon gekregen nog geen achttien was ze. Het hele dorp wist wie de vader was: Bart-Jan van Dijk, de beruchte dorpshartenbreker. Iedereen fluisterde of hij haar nou serieus zou nemen of haar net als de rest gewoon zou dumpen. Vera wist zelf dat de reputatie van Bart-Jan zo rammelde als een fiets zonder stuur. Ze liep steevast met een boog om hem heen.
Maar Bart-Jan was geslepen. Hij wist precies hoe hij een meisje moest inpakken. Uiteindelijk had Vera niet gezwegen toen haar onrecht werd aangedaan. Op een avond, op weg naar huis na een bezoekje aan haar tante in Groningen, werd ze door Bart-Jan van de weg geplukt. Ze kwam thuis met een gescheurd jurkje en tranen, sliep niet, waste zich tot diep in de nacht en piekerde vooral over één ding: als haar moeder het hoorde, zou die dat nog overleven?
Haar moeder stierf kort daarna gelukkig zonder iets van het incident te weten. Vera was pas vijf maanden zwanger. Toen familie verscheen om te helpen, was de boodschap echter duidelijk: ze stond er alleen voor. Haar tante wees haar de deur, met de opmerking dat ze haar eigen problemen maar moest oplossen.
Uiteindelijk stapte Vera naar de wijkagent, die prompt Bart-Jan liet oppakken. Blijkbaar had hij er een complete dorpsbende aan kindjes op nagehouden zeven in totaal, bleek later. Zijn moeder spuugde Vera na bij het uitspreken van het vonnis na, maar het dorp koos haar kamp en joeg de familie Van Dijk uiteindelijk weg.
Vera beviel van een gezonde jongen, Bram, die als twee druppels water op haar eigen familie leek. De buurt hielp: eerste kleding, een wieg, wat geld. En precies toen Vera alles net enigszins op de rit had, besloot haar verre familie ooms uit Leeuwarden, notabene het huis te verkopen dat eigenlijk van haar moeder was geweest. Voor geldige redenen uiteraard.
Nieuwe woonruimte kon ze met haar deel niet vinden. Dus kwam wijkagent Jeroen weer om de hoek: hij kende een weduwe in het volgende dorp, Anja, die haar halve huis wilde verhuren. Zo trok Vera, na veel meegemaakte ellende, met Bram bij Anja in, die meteen haar hart aan hen had verpand.
Vera vond een baantje in de lokale supermarkt en daar ontmoette ze Martijn. Hij was op visite bij zn moeder Truus, kwam boodschappen doen en Vera, normaal niet bepaald spraakzaam, bekende hem ter plekke haar halve levensverhaal. Martijn luisterde en vertrok, vastbesloten dat hij nooit meer van die grote, kersroodbruine ogen af zou komen.
Het duurde even voordat hij iets durfde. Martijn was alleenstaande vader van twee jongens zn vrouw, een kolibrie met reismicrobe, was bij nacht en ontij vertrokken. Hij verzorgde zijn kroost, terwijl zn moeder zijn zieke vader bijstond. Maar Vera was Martijn ook niet vergeten en via Anja wist zij spoedig alles van hem.
Bij zijn volgende bezoek stelde Vera meteen de hamvraag: Hoe oud zijn jouw jongens?
Drie en één, stamelde Martijn.
Net als Bram dus. Stel ze maar eens voor! zei Vera. En zo werden ze een patchworkgezin.
De bruiloft was een bescheiden feestje op de deel, waarna ze met hun kudde kinderen naar Zeeland vertrokken voor vakantie. Vera had nog nooit een zee gezien en straalde minstens zo hard als de kinderen.
Toch was haar geluk niet zonder barsten: haar oudste stiefzoon werd ziek en lag bijna twee maanden in het ziekenhuis, terwijl zij de andere kinderen met Truus verdeelde. Even later verscheen de biologische moeder ineens om de jongens terug te eisen. Maar Vera gaf niet op. Ze riep de steun van de wijkagent weer in en na een juridisch gevecht werd zij op papier officieel hun moeder. De ex verdween weer even snel als ze gekomen was en Truus sloot Veras hele clubje in haar armen.
Jaren vlogen voorbij, kinderen groeiden op, en iedereen in het dorp wist: Vera is rustig en vriendelijk, maar wie met haar gezin knoeit, kan maar beter oppassen. Kat in zak, tijger in de kast.
Toen kwam Martijn ineens met die fameuze opmerking en zn bankpas. Die nacht lag Vera te woelen, inspecteerde zichzelf bij het bedlampje, draaide linksom en rechtsom wat mankeerde er in vredesnaam aan haar vrouw-zijn?
Na het ochtendritueel, met de kinderen uit logeren, trok ze linea recta naar haar vriendin Gusta.
Gusta, help!
Gusta, al even wereldvreemd als Vera, besloot dat damesbladen de oplossing waren. Een halfuur later wisten ze dat een echte Hollandse vrouw verantwoord moet eten, jeukvrij ondergoed moet dragen, elke ochtend moet powerwalken, en daarbovenop een mascara moet hebben die minstens de halve hypotheek kost. En o ja, een strikje in het haar, voor wie wil.
Vera sloeg het strikje over, maar ging met Gusta mee naar de stad. Ze kocht mooie make-up, een chic nachthemd, en pumps die ze thuis niet eens uit de doos durfde te halen uit angst dat de kinderen ermee op de trampoline sprongen.
Martijn merkte weinig van haar investeringen. Toen zij net haar oogschaduw afrondde, stoof Martijn de badkamer binnen, waardoor Vera zichzelf vol in het oog stak met het borsteltje. Ze gilde een beetje misschien meer uit frustratie dan uit pijn.
Wat doe je nou, vrouw?! riep Martijn geschrokken, terwijl Vera met betraand gezicht op één been rond sprong, zoekend naar keukenpapier, zodat de hele badkamer onder de smurrie zat.
Dat is allemaal jouw schuld! slikte Vera boos, als een soort panda onder de moddersoep.
Martijn zag zn kans schoon, hield haar vast, veegde haar gezicht liefdevol schoon en sprak: Ik weet dat ik niet de beste prater ben. Maar waarom vraag je niet gewoon waar het om ging? Heb je ooit iets nieuws mogen kopen? Alles geef je uit aan de kinderen, aan mij, aan mijn moeder, zelfs ons konijn krijgt de beste wortels! Jij koopt nooit wat voor jezelf! Daarom die pas! Ga lekker shoppen, koop wat je wilt, voel je een echte vrouw! Zoals die dames in de winkelstraten, weet je wel
Deze keer lachte Vera zó hard dat de hele kinderschare het huis kwam binnenstormen, bezorgd omdat ze dachten dat hun moeder een zenuwinzinking had.
s Avonds, de kinderen op één oor, liep Vera naar de voordeur. Het glanzend schone gezicht omhoog naar de sterren, gniffelend om de chaos van die dag. Martijn kwam bij haar zitten op de stoep.
Zo, zelfs de laatste potjes augurken zijn klaar voor de winter! zei Martijn.
Goed afgedekt?
Vertrouw me, topklasse augurken!
Dat komt goed uit. Die heb ik binnenkort hard nodig, lachte Vera, terwijl ze Martijns hand op haar buik legde.
Nou ja, dat had je wel eens mogen zeggen! riep Martijn, haar stevig omhelzend.
Ach ja, jij met je augurken en je echte vrouwen-filosofie. Daar komt een hoop bij kijken, weet je
Maar Martijn zoende haar kort, liefdevol en drukte haar zacht tegen zich aan, precies op die plek waar haar hoofd op zijn schouder paste, recht bij zijn hart een tikkeltje schuin, daar waar de ziel zachtjes zucht en alles weer klopt.
