Lieke, denk niet verkeerd! Ik ben geen zwerver. Noem me Michaël van den Berg. Ik ben hier om mijn dochter te bezoeken. Het is moeilijk uit te leggen
Nog een paar uur tot het nieuwe jaar. Alle collegas zijn al naar huis gegaan, maar Iris wachtte alleen
Om niet op eerste januari weer naar haar werk te hoeven, had ze de voorbereidingen al een dag eerder getroffen. Thuis stond een paar saladekommetjes, fruit en een fles mousserende wijn in de koelkast, al van tevoren klaargemaakt.
Ze wilde zich niet meer aankleden voor iemand. Ze trok haar zachte nachthemd uit de kast, zette de hakken af en stapte in haar favoriete, pluche pyjama.
Het was al een paar maanden geleden dat ze en André uit elkaar waren gegaan; het scheiding was zo pijnlijk dat Iris geen nieuwe relaties meer wilde aangaan. Nu voelde ze zich prettig alleen
André had meerdere keren gebeld, probeerde haar terug te winnen, maar Iris wilde geen nieuw begin. We passen niet bij elkaar, het wordt te ingewikkeld, dacht ze. Ze wilde zelfs geen herinnering aan hem, het was verleden, geen reden om haar feest te verpesten.
Iris stapte uit de bus. Nog een paar stappen en ze zou thuis zijn. Bij de entree, op een bankje, merkte ze plots een oude man op. Naast hem stond een kleine dennenboom.
Hij moet wel op bezoek zijn, dacht ze.
Iris groette hem; de man knikte, zonder oogcontact.
Het leek alsof er tranen in zijn ogen schitterden of het was het licht van de straatlantaarns, maar Iris wendde zich af en liep het trappenhuis in.
Het werd al schemerig, een koude bries deed haar rillen. Ze nam een warme douche, trok haar favoriete pluche pyjama aan, zette een kop koffie en liep naar het raam.
Vreemd genoeg zat de oude man nog steeds op het bankje buiten.
Het is al meer dan een uur dat Iris thuis is, nog twee uur tot het nieuwe jaar. Als hij op bezoek kwam, waarom zit hij dan buiten in de kou? En dat glinsteren in zijn ogen! dacht ze.
Iris zette de tafel, liet de kerstverlichting rondom de dennenboom knipperen, maar haar gedachten bleven terugkeren naar de eenzame oude man.
Een half uur later keek ze weer uit het raam; de man zat onveranderd.
Misschien voelt hij zich niet goed. Zon kou kun je echt beven.
Iris trok snel haar warme jas aan en liep naar buiten. Ze ging naast het bankje zitten.
Hij keek even naar haar, draaide zich dan om.
Sorry, gaat alles goed met u? Ik zag dat u al lang alleen zit. Het is koud hier buiten. Kan ik u ergens mee helpen?
De oude man zuchtte.
Niks, kind! Alles in orde, ik blijf nog even zitten en ga daarna weg.
Waarheen?
Naar het station, dan naar huis.
Dat is niet nodig. Ik wil niet dat u s ochtends hier weer zit. Kom toch mee naar binnen, warm op, en daarna kunt u gaan waar u wilt.
Maar
Geen maar! Kom mee!
Iris wist dat als haar vriendin Saskia nu zou kijken, ze haar ogen zou wijd openen, maar Saskia was er niet. Ze kon de oude man niet laten zitten.
De man stond op, pakte de kleine dennenboom.
Mag ik die meenemen?
Natuurlijk, neem m.
Binnen zette hij de boom bescheiden in de gang, trok zijn jas uit. Elke stap leek zwaar, hij trilde van de kou.
Hij ging op de keukentafel zitten, Iris schonk wat thee in. De man wreef zijn handen langs de mok, nam een slok en keek op.
Lieke, denk niet verkeerd! Ik ben geen zwerver. Noem me Michaël van den Berg. Ik ben hier om mijn dochter te zien. Het is moeilijk uit te leggen
Mijn scheiding van mijn exvrouw Lydia is al lang geleden. Ik had een fout gemaakt, een andere vrouw ontmoet, verliefd geworden als een jonge knaap, niet goed nagedacht
In het begin hield ik me verborgen, toen Lydia ontdekte dat ik een relatie had met Marga, begon er ruzie thuis. Op een dag sloeg ik de deur dicht en vertrok naar de vrouw die ik liefhad
Mijn dochter was toen vijf jaar oud. Ik kwam af en toe om te helpen, maar Lydia was trots, accepteerde niets van mij, zelfs geen alimentatie. Ze wilde het alleen doen.
Ik probeerde via mijn ouders te helpen, maar Lydia weigerde alles. Ze begon onze dochter tegen mij in te zetten.
Eén keer, toen ik haar uit het kinderdagverblijf kwam halen, wilde ze niet met me praten, zei dat ik niets voor haar was.
Daarna trok ik me terug, kwam niet meer langs. Marga en ik verhuisden uit de stad. Ik stuurde geld naar Lydia voor de dochter, maar het kwam steeds terug. Ik stopte.
Tien jaar later keerden Marga en ik terug naar deze stad. Mijn ouders waren al overleden, we zetten ons in hun appartement. Later verkochten we het, kochten een klein huisje op het platteland, dicht bij de stad. Met kinderen is het niet gelukt
Twee jaar geleden is Marga overleden, en ik zit alleen.
Waarom ben ik nu hier? Ik hoopte niet op vergeving. Ik heb haar jaren niet gezien. Ze woont in hetzelfde appartement als vroeger. Ik kocht een kerstboom, kwam langs, maar ze liet me niet binnen
Ik begrijp het
Waarom ben ik hier? Wat zocht ik? Ik ben een vreemde voor haar. Ik heb niets nodigeen huis, een goeie pensioen, ik kan haar toch helpen, ze is mijn enige bloedverwant!
Alles zou anders zijn geweest als Lydia me had laten zien mijn dochter
Hij verliet het appartement van zijn dochter, liep urenlang zonder te weten waarheen. Hij eindigde hier, op een bankje, leek hij te bevriezen, wilde niet meer bewegen. Misschien had hij hier wel blijven zitten
Maar het lot had andere plannen. Misschien is hij hier nog voor iets nodig
Dank je, dochter, ik ben al opgewarmd. Ik wacht op de bus en ga naar huis.
Waar ga je heen in de nacht? De bus komt pas s ochtends, over een half uur is het nieuwjaar. Blijf, ik zet een matras klaar, s ochtends ga je dan.
Michaël van den Berg keek Iris aan.
Het is me erg ongemakkelijk, kind! Vandaag zou vrijwel niemand zomaar een onbekende in huis laten. Eerlijk gezegd wil ik niet alleen blijven, als je het toestaat, blijf ik. s Ochtends ga ik.
Afgesproken.
s Ochtends pakte Michaël zijn tas.
Dank je, Iris, voor alles. Jij bent als een engel, je redde me van een dwaze beslissing, ik wilde eigenlijk blijven zitten op dat bankje.
Kom gerust eens op bezoek! Het is niet ver, ik heb veel ruimte, een kleine bijenstal met vijf bijenkorven achter het huis, in de zomer is het prachtig.
Marga hield van de tuin Appels, peren, alles wat je maar kunt verzinnen! En s winter is het ook fijn, de rivier loopt langs. Kom langs, je krijgt rust.
Dank u, meneer van den Berg! Ik kom zeker!
Goed zo! Ik vertrek, dank u nogmaals
Iris staarde uit het raam tot Michaël verdwenen was achter de hoek.
Zo gaat het soms. Bloedverwanten willen we niet weten, maar vreemden kunnen soms als familie voelen.
Iris had haar ouders jong verloren; na het verdrietige verhaal van de eenzame oudman besloot ze dat ze hem zeker zou bezoeken
Plaats een like en deel je gedachten in de comments!
Vrienden, als je meer van onze verhalen wilt lezen reageer hieronder en vergeet de likes niet. Dat motiveert ons om door te gaan!
