Janis, denk niet verkeerd! Ik ben geen zwerver. Mijn naam is Joris van denBerg. Ik ben hier om mijn dochter te bezoeken. Het is moeilijk uit te leggen
Het was nog een paar uur tot het nieuwe jaar. Alle collegas waren al naar huis gegaan, maar niemand wachtte op Marjolein
Om niet op 2januari weer te hoeven werken, had ze haar werk al eerder afgemaakt.
Thuis zouden al twee salades, wat fruit en een fles bruisende sinaasappelsap op haar wachten, al van tevoren klaargemaakt.
Kleren aantrekken voelde alsof ze voor niemand was. Ze wilde de hakken uitdoen en een zachte pyjama aantrekken.
Zo was het gekomen dat ze en André zich een paar maanden geleden hadden uit elkaar laten gaan; de scheiding was zo pijnlijk dat Marjolein niet haastte zich aan nieuwe relaties.
Nu was ze het prettig om alleen te zijn
André had geprobeerd haar terug te winnen, belde een paar keer, maar Marjolein wilde niet opnieuw beginnen. Er zal niets goed komen, we passen niet bij elkaar, het is te ingewikkeld, dacht ze. Ze wilde hem niet eens meer herinneren; het was verleden, waarom zou ze haar feest verpesten?
Marjolein stapte uit de bus. Nog een paar stappen en ze was thuis.
Voor de ingang, op een bankje, zag ze plotseling een oude man. Naast hem stond een kleine kerstboom.
Waarschijnlijk op bezoek bij iemand, dacht ze.
Ze groette hem; de man knikte zonder oogcontact.
Het leek alsof er tranen in zijn ogen glinsterden, of dat het licht van de straatlantaarns weerkaatste, maar ze gaf er geen aandacht aan en liep snel naar de voordeur.
Het werd al laat en de wind begon te naderen; Marjolein rilde.
Na een douche trok ze haar favoriete zachte pyjama aan, zette een kop koffie en liep naar het raam.
Vreemd genoeg zat de oude man nog steeds op het bankje.
Hij is al meer dan een uur thuis, het is nog twee uur tot oud en nieuw. Als hij op bezoek kwam, waarom zit hij dan buiten? En dat glinsteren in zijn ogen! dacht ze.
Marjolein zette de kerstboom wat op, deed de kerstverlichting aan, maar haar gedachten keerden steeds terug naar de eenzame oude man.
Na een halfuur keek ze uit het raam; de man zat onbeweeglijk.
Misschien voelt hij zich niet goed? Hij zou kunnen bevriezen.
Snel trok ze haar winterjas aan en ging naar buiten.
Bij het bankje ging ze naast hem zitten.
Hij keek even naar haar en wendde zich dan weer af.
Excuseer, gaat het goed met u? Ik zag dat u al lange tijd alleen zit. Het is koud buiten. Kan ik iets voor u doen?
De oude man zuchtte.
Niets, kind! Het gaat wel, ik zal nog even zitten en dan gaan.
Waarheen?
Naar het station. Dan ga ik naar huis.
Weet u, dat is niet nodig. Ik wil niet dat u s ochtends weer op dit bankje zit. Sta op! Kom binnen, warm op, en daarna kunt u gaan waar u moet.
Maar
Geen maar! Kom!
Marjolein wist dat, als haar vriendin Sinterklaasvriendin Anke hier was, ze een enorme mond zou maken Maar Anke was niet aanwezig, en Marjolein kon de oude man niet achterlaten.
De man stond op, pakte de kleine kerstboom.
Mag ik die meenemen?
Natuurlijk, pak m maar.
In het appartement zette hij de boom bescheiden in de gang, trok zijn jas uit. Elke stap deed even pijn; hij was duidelijk een beetje bevroren.
Hij ging op de keukentafel zitten, Marjolein schonk wat thee en hij hield zijn handen lang over de mok, terwijl hij een paar slokjes nam en toen zijn blik opkeek.
Janis, denk niet verkeerd! Ik ben geen zwerver. Mijn naam is Joris van denBerg. Ik ben hier om mijn dochter te bezoeken. Het is moeilijk uit te leggen
Mijn huwelijk is al lang uit elkaar; ik had een fout gemaakt, een andere vrouw ontmoet.
Ik werd verliefd, als een jongeman die niets meer ziet
Eerst verborg ik me, daarna kwam mijn echtgenote erachter via onze dochter, en thuis begon het ruzie te maken. Op een dag sloeg ik op de deur en liep naar de geliefde
Onze dochter was toen vijf jaar oud.
In het begin kwam ik af en toe, probeerde te helpen, maar Lotte, mijn exvrouw, was erg trots, accepteerde niets van mij, zelfs geen alimentatie. Ze wilde de dochter alleen opvoeden.
Ik probeerde via mijn ouders te helpen, via haar, maar ze stemde nergens mee! Ze begon de dochter tegen mij in te zetten.
Op een dag, toen ik naar de kinderdagverblijf kwam om een speeltje te geven, rende de dochter weg, sprak niet met mij en zei dat ik niets voor haar was.
Ik besloot zich terug te trekken, niet meer te verschijnen. Lotte en ik vertrokken uit de stad. Ik probeerde eerst geld te sturen voor de dochter, maar het keerde steeds terug. Toen stopte ik; ik besefte dat Lotte niets van mij zou nemen.
Tien jaar later waren Lotte en ik terug in deze stad. Mijn ouders waren al overleden; we namen hun appartement over.
Later verkochten we dat appartement, kochten een klein huisje op het platteland, vlakbij de stad, en daar gingen we wonen.
Met kinderen kreeg ik het niet
Twee jaar geleden overleed Lotte en ik bleef alleen.
Ik weet niet waarom ik vandaag naar mijn dochter ben gegaan Ik hoopte niet op vergeving.
Ik had haar jaren niet gezien. Ze woont nog steeds in hetzelfde appartement als wij.
Ik kocht een kerstboom, kwam naar mijn dochter, maar zij liet me niet binnen
Ik begrijp het
Waarom kwam ik? Wat hoopte ik te zien? Ik ben een vreemde voor haar. Waar had ik op gehoopt?
Ik heb verder niets nodig ik heb een huis, een goede pensioen, ik kan mijn dochter zelf ondersteunen, zij is het enige dat mij dierbaar is!
Alles zou anders zijn geweest als Lotte me had laten zien mijn dochter, als ik deel mocht uitmaken van haar leven!
Ik verliet het appartement van mijn dochter en liep lang, zonder te weten waar. Zo belandde ik hier, op een bankje, en leek even stil te blijven staan. Ik wilde niet eens meer bewegen. Zo zou ik hier misschien blijven zitten
Maar het lot had andere plannen! Misschien ben ik hier nog voor iets anders nodig Dank je, dochter, ik ben opgewarmd, ik ga op de bus wachten en daarna naar huis.
Waar gaat u heen in de nacht? De bus komt pas s ochtends, over een halfuur is het nieuwjaar. Blijft u hier, ik leg een deken op de bank en s ochtends gaat u.
Joris van denBerg keek naar Marjolein.
Het is echt ongemakkelijk, Jan! Tegenwoordig zou bijna niemand zomaar een onbekende binnenlaten. Eerlijk gezegd wil ik niet meer alleen blijven; als u het goedvindt, blijf ik hier. s Ochtends ga ik weer.
Afgesproken.
s Ochtends stond Joris zijn spullen bij elkaar.
Dank je, Janneke, voor alles. Je bent als een engel geweest, je hebt me gered van een dwaze beslissing, want ik wilde eigenlijk op dat bankje blijven zitten.
Kom gerust langs, Joris! Het is niet ver, ik heb genoeg ruimte, een kleine bijenstal, vijf bijenkorven achter het huis, in de zomer een prachtig uitzicht.
Lotte hield van de tuin appels, peren, van alles! En s winters is het ook fijn, kom Janneke, rust uit, de rivier stroomt vlakbij. Het is goed hier!
Dank je, Joris van denBerg! Ik kom zeker een keer!
Dat is fijn! Ik vertrek, nogmaals dank.
Marjolein staarde uit het raam tot Joris voorbijkwam en de straat in verdween.
Zo gaat het soms! Familie wil je niet kennen, maar vreemden worden soms familie.
Marjolein verloor haar ouders vroeg, en na het verdrietige verhaal van de alleenstaande oude man besloot ze dat ze hem zeker zou bezoeken
Vrienden, als jullie meer van onze verhalen willen lezen, laat een reactie achter en vergeet de likes niet. Dat geeft ons de inspiratie om door te schrijven!
