Anneke, tot over drie dagen! En vergeet je gehaktpastei niet te maken, hè? Die is zó lekker… kwetterde schoonmoeder Marga vrolijk door de telefoon.
Maar Anneke was alles behalve vrolijk toen ze ophing en uitgeput op een stoel neerviel. Over een paar dagen was het Pasen, en de hele familie van haar man, Sander, had zich zoals altijd weer bij hen aangekondigd.
Jullie hebben zón fijne, grote flat. Iedereen past erin! had Marga twee jaar geleden beslist. Vroeger moest het altijd in onze kleine huizen, maar nu hebben we echt plek om met de hele familie te zijn.
Langzaam begon Anneke die grote en lichte driekamerwoning te haten, want daar moest ze nog jaren hypotheek op afbetalen. En alleen vanwege die ruimte kwamen Sanders familieleden graag langs: alles overhoop, niemand die helpt, en slapen? Vergeet het maar.
Sander kwam de keuken in en gaf haar een kus op haar kruin.
Alles geregeld met mam? vroeg hij.
Ja hoor. En ja, weer bij ons. Sander, zou jij niet een keer met haar willen praten?
Sander fronste.
Kom op, Anneke, dat moet je haar niet aandoen. Ze houdt echt van jouw eten! Je weet dat ze er niet meer de puf voor heeft nu ze met pensioen is. Ze heeft vier kinderen grootgebracht, ze verdient het om nu te genieten.
Zoals altijd legde Anneke zich erbij neer. Maar diep vanbinnen dacht ze: Wanneer zorgt iemand voor mij? Waarom moet ík altijd iedereen bedienen tijdens de feestdagen?
Ze wist dat klagen geen zin had, want ruzie met Sander wilde ze niet. Dus ging Anneke de volgende dag boodschappen doen, om zich daags voor Pasen helemaal uit te sloven in de keuken. Ze bleef uren staan koken; iedereen zou langskomen, dus meer dan tien man te eten.
Waarom moet ík dit allemaal alleen doen? Waar zijn de andere schoondochters? Hebben zij óók allemaal te veel te doen? Of zijn die ook met pensioen? mopperde ze tegen Sander, terwijl ze deeg kneedde.
Sander haalde zijn schouders op.
Je weet dat mijn broers niet kunnen koken, ik trouwens ook niet, en de vrouwen… Tja, de één heeft jonge kinderen, de ander werkt de hele week. Lastig, Anneke.
Maar ik werk óók gewoon, Sander. Ook al doe ik dat thuis, moe word ik er evengoed van.
Niet kwaad worden, zei hij zachtjes, terwijl hij haar omhelsde. Het wordt gezellig. Iedereen prijst straks jouw eten weer de hemel in.
Weer gaf Anneke toe. Ze kroop die avond uitgeput haar bed in, maar slaap kwam er niet: te veel gepieker. Waarom was er nooit eens tijd voor haarzelf?
Heel leuk, die complimentjes, maar ik zou zelf ook weleens gewoon willen aanschuiven zonder al die moeite, dacht ze.
Vroeg in de ochtend, net in slaap gevallen, werd ze uit haar droom gewekt door haar telefoon. Marga belde als eerste om hen fijne Paasdagen te wensen, en riep daarna:
Over een uur zijn we er! Ik heb iedereen al ingeseind. Dek de tafel alvast, meisje!
Anneke kon zichzelf nauwelijks uit bed slepen. Ze zag zichzelf al keer op keer de keuken in en uit lopen, borden neerzetten, afruimen, gesleep…
Ik wil niet… jammerde ze in haar kussen.
Anneke, wat doe je nog in bed? Mam is onderweg, en de gasten komen zo! riep Sander vanaf de deur.
Ja, ik kom, mompelde ze, terwijl ze langzaam opstond. “Kom op, je kunt dit, je bent sterk”, fluisterde ze zichzelf toe voordat ze de badkamer in strompelde.
Op tijd had ze alles klaar en opgewarmd.
…Het was een kakofonie aan tafel. Iedereen kletste, de kinderen renden rond, verhalen vlogen over de tafel. Marga zat naast Anneke en stak van wal:
Wat kook jij toch fantastisch! Zó lekker allemaal, meis. Ik zou zon tafel echt niet meer kunnen maken, dat mag iedereen weten! straalde ze, terwijl ze Anneke bemoedigend in haar hand kneep.
Anneke deed haar best beleefd te blijven, maar stond steeds vaker op, trek naar het balkon om even adem te halen, weg van het lawaai en de ongemakkelijke vragen over kinderen. Zij en Sander wilden daar nog even mee wachten, maar dat leek niemand te deren.
Anneke! klonk het ineens streng. Tijd voor het toetje. Waar ben je gebleven?
De balkondeur ging open, en Marga kwam Anneke achterna.
Rook je? vroeg ze verbaasd.
Wat? Welnee! schrok Anneke. Ik moest gewoon even frisse lucht happen, beetje benauwd binnen.
Ja, gelijk heb je. Raam kun je niet openzetten met al die kinderen… ik dacht al! Maar niks roken, hoor, je moet mij nog oma maken! zei ze met een knipoog.
Anneke forceerde een lach. Maar Marga gaf er niks om.
Kom op, we moeten het toetje op tafel zetten en alvast afruimen.
Ja, ik kom…
Toen ze terugkwamen, plofte Marga meteen bij de rest aan tafel neer. Anneke bleef alleen over. Ze ruimde de borden af, bracht dessert, pakte schone vorkjes; allemaal in haar eentje.
Jouw taart is de lekkerste van de wereld, hoor! riep Marga nog eens.
Anneke vluchtte de keuken in, inmiddels verlangend naar een vaatwasser die ze maar bleef uitstellen.
Na een paar uur begon de familie op te stappen.
Sander, breng je me even thuis? vroeg Marga.
Natuurlijk, mam, ik pak nog even de sleutels.
Toen Anneke eindelijk alleen was, liet ze zich in de woonkamer op de bank vallen. Wat een troep! De kinderen hadden alles overhoopgehaald, het leek wel alsof er nooit was opgeruimd.
“Ik moet eigenlijk nog alles doen,” zuchtte ze. “Als ik het laat liggen, verwijt ik het mezelf morgen weer.”
Ze sleepte zich overeind, ruimde alles af, goot restjes in bakjes, mikte tafelkleden en handdoeken in de wasmachine. Met een snelle stofzuigbeurt ging ze door het huis en dweilde daarna de vloer.
“Nu verdien ik wat leuks,” vond ze.
Ze liet een warm bad vollopen, gooide haar favoriete badzout erin, en zette een muziekje op. Heerlijk, even ontspannen. Pas toen pakte ze haar telefoon berichtje van Sander:
Mam stelde voor dat ik even blijf slapen, ben morgen weer thuis.
“Typisch…” dacht ze, “kon hij niet bedenken dat ik nu alles zit schoon te maken?”
Hij wist best dat ze alles vandaag nog zou opruimen. Maar goed, dan maar genieten van de rust, besloot ze.
“Hoe zij mij behandelen, zo ga ik voortaan ook doen. Genoeg geweest!”
De weken vlogen voorbij. Tegen de volgende feestdag rinkelde de telefoon alweer:
Anneke, dek de tafel maar, we komen vrijdag langs voor de verjaardag van Sanders jongste broer!
Ja hoor, de tafel staat er, maar ik kan niet koken dit keer. Het is giga druk op mn werk, moet naar kantoor. Geen idee of ik er bij kan zijn… verzuchtte Anneke theatraal.
Oh… eh, oke. Jammer…
Fijne dag verder, zei Anneke met een glimlach, terwijl ze ophing.
Die avond zat ze gezellig bij haar vriendin aan tafel. En de volgende ochtend liet ze Sander netjes alles opruimen; het was immers zijn broers verjaardag.
Toen de verjaardag van haar schoonmoeder aanbrak, nam Anneke bewust vrij en was een week bij haar ouders in Breda. Haar cadeau liet ze van tevoren bezorgen, met de boodschap erbij:
Maar waar moeten we het feest dan vieren?
Sander vangt jullie wel op. Maar ik ben er niet.
En het eten?
Bestel wat, of misschien koken de andere schoondochters. Komt wel goed!
Bij de volgende feestdagen was Anneke gewoon thuis, maar het eten bestond uit een eenvoudige vleesschotel en een supermarkt-taart. Steeds liet ze weten:
Druk, druk, druk. Geen tijd om te koken. Bestel gerust iets als je wilt.
Maar niemand wilde voor de kosten opdraaien. Vooral met Oud en Nieuw werd het allemaal een beetje teveel, en ineens had niemand nog zon zin om alles bij Anneke thuis te vieren.
Die jaarwisseling brachten Anneke en Sander samen door precies zoals zij het wilde. Toen ze het glas prosecco hief, dacht ze: “Kijk, dat heb je toch maar mooi voor elkaar gebokst. Proost op mezelf!”
