Saskia, we willen eten! Genoeg met dat liggen! klonk een ontevreden stem boven haar oor, het gefrustreerde geroezemoes van haar man.
Hoofd bonkte, keel brandde, neus zat compleet verstopt. Ze probeerde op te staan, maar haar lichaam voelde aan alsof het van katoen was. Het was geen wonder dat ze zich zo ziek voelde.
De hele week had het een brandende lentezomer geweest, en gisteravond, net voor het donker, begon het te sneeuwen met regen. Lente, toch? Een taxi roepen ging niet, wat gezien de sleur van het weer niet verwonderde. Ze moest met de bus van haar werk naar huis. Dertig minuten wachtten op een bus die al vol zat, maar uiteindelijk glipte ze er net in. Daarna moest ze nog een flinke wandeling van de halte maken.
Ze had haar man gevraagd haar op te halen.
Saskie, Arie en ik hebben bij mijn moeder gestopt. We komen laat, zei Victor.
Zoals altijd
Zo kwam Saskia eindelijk thuis, doorspoeld en bevroren, op 8 uur s ochtends op een zaterdagochtend.
Victor, breng alsjeblieft de thermometer, smeekte ze.
Wat? Ben je ziek? vroeg Victor verbaasd. En wat met het ontbijt?
Gaan jullie zelf? zweeg de vrouw.
Hoe bedoel je? begreep Victor het niet. En Arie?
De jongen is al tien jaar! En jij bent ook een volwassene. Maak een eitje, laat je zoon helpen. Ik heb hem al leren koken, hij is nu groot genoeg.
Jij leerde hem koken? barstte Victor uit.
Ja, en wat? Hij zit de hele dag op zijn telefoon. Hij wil niets doen, haalde Saskia haar schouders op.
Ben je gek geworden? Mannen hoeven niet te koken, dat is vrouwelijk werk! schreeuwde Victor. Goed dan, we gaan naar mijn ouders, want jij wilt ons niet zien. We komen morgenavond terug.
De mannen stapten, haastig, naar het huis van Victors ouders. Saskia kroop moeizaam uit bed, vond de thermometer, zette de waterkoker aan en liet haar gedachten afdwalen.
«Waarom zo? Toen hij normaal had kunnen koken, toen ze elkaar zorgden tijdens ziekte, wanneer werd alles opeens mijn taak? Waarom werden de huishoudelijke klusjes ineens mijn verantwoordelijkheid?»
De thermometer piepte: 39,2°C.
De jonge vrouw slikte de pillen en ging terug naar haar droomslaap.
Even later werd ze met een tril geluid wakker door haar telefoon. Haar moeder belde:
Saskie, waarom antwoord je niet? Ik ben gewend dat je s morgens belt fluisterde Marlies de Groot, haar stem trillend.
Mam, ik ben wat verkouden. Neem de pillen en ga weer slapen, kraakte Saskia.
Oh ja? En waar is Victor? Bij de moeder van Arie weer? zeurde de moeder.
We zijn weggegaan met Arie, om niet besmettelijk te worden, mompelde Saskia.
Geloof je dat echt? Je wilt niet per ongeluk de afwas zelf doen! riep de moeder.
Mam! wilde Saskia protesteren, maar kreeg geen woord. Ze begreep zelf al alles.
Laat mij toch boos zijn! Ik gaf je uit handen, niet als slavin! Heb je de temperatuur gemeten?
Ja, s ochtends was het hoog, nu is het wat beter, maar ik ben nog zwak.
Blijf liggen! Papa komt je halen. Ik til je op! Het is niet goed om alleen te liggen, wacht even, zei Marlies en hing op.
Saskia stond zachtjes op, waste haar gezicht, pakte haar laptop en de nodige spullen, en stond klaar om haar vader te ontmoeten.
Oei! gilde haar vader, die haar zag, en streek zijn hand over zijn hart.
Wat is er, pap? Wat is er met je? schrok de jonge vrouw.
Ah, jij! zei hij kalm, nam haar tas. Ik dacht dat ik dood was, zo bleek ik bleek!
Pap! Waarom schrik je zo? lachte Saskia. Gaan we?
Ja, kom maar. Houd je vast, anders waait de wind ons weg! hij hielp haar voorzichtig in de auto. Je bent zo mager, zo uitgeput. Je moeder heeft je als een slavin behandeld, maar je ziet er niet best uit!
De jonge vrouw trok zich niet tegens, ze was moe.
Bij de ouders was het warm, lekker en gelukkig. Marlies nam haar dochter serieus in de arm, en tegen de avond voelde Saskia zich iets beter.
Ze belde Victor om te laten weten dat ze niet thuis was, maar kreeg alleen een loom gezoem:
Wat wil je nog zeggen? Ik kan je geen medicijnen brengen. Ik heb een biertje gedronken met papa. Het is zaterdag, we kijken voetbal. Oh, mam wil met je praten, en Victor gaf de hoorn door aan zijn moeder.
Saskia! Jij bent een vrouw! Je mag niet lui zijn en je mannen honger laten lijden! Wat is belangrijk in een gezin? Dat de mannen verzadigd en warm zijn, dat ze niet hinderen! En jij? Ze is ziek Een pil, en klaar! siste Keesine van den Berg, een buurvrouw die net langs kwam.
Marlies, die net langs liep, greep de telefoon:
Lieve schoonzoon! Mannen, zwak? Of ziek? Of moeten ze warm, verzadigd en onbereikbaar zijn? protesteerde ze.
Waarom zwak? We zijn een familie! Mannen zijn zo, mopte de schoonmoeder, niet verwachtend dat haar woorden zouden resoneren. Victor, hoe gaat het? riep ze. Ik til mijn dochter op, een echte man kan toch niet voor zijn vrouw zorgen! Hij kan niet eens een pil kopen, hij dronk bier De vrouw is ziek, en hij is blij. de kleinkinderen keken verward.
Marlies staarde zwijgend naar de stilgevallen telefoon.
Dochter, wil je dat? Je bent nog jong! Het is te veel, mompelde de moeder, diep verontwaardigd.
Een bericht van Victor verscheen later:
«Saskia, stuur geld? Ik kom tot het einde van de maand niet meer. Ik heb alles aan Arie uitgegeven, zelfs de mokken en kleding!»
«En ik betaal al de huur en boodschappen, oké?» reageerde Saskia, verrast door zon brutaal verzoek.
«Natuurlijk, het is jouw appartement! Stuur maar, ik ga naar de winkel!» drong Victor.
«Geen geld, ik heb het aan medicijnen uitgegeven», loog ze.
«Hoe kun je dat zeggen? Onze kosten stijgen door jouw ziekte! Vraag het aan je ouders», kwam een onverwacht voorstel.
«Vraag je eigen moeder», zei Saskia verbaasd.
«Ja, ze begrijpt niet waar ik mijn salaris aan heb besteed», reageerde Victor.
«Ik ook niet», antwoordde hij.
«Ik ben een volwassen man, ik heb mijn eigen wensen en uitgaven. Ik hoef niets aan jou of je moeder te verantwoorden! Ik ben in de winkel, stuur het nu!», loog hij boos.
«Ik stuur het niet», zei Saskia kort.
Victor stuurde een woedende boodschap vol scheldwoorden: gierig, ondankbaar, slechte vrouw, enzovoort. Saskia antwoordde haar moeder:
Niet meer, mam! Ik heb genoeg.
De hele avond en nacht schreven Victor en Marlies elkaar boze berichten. Victor werd woedend, de schoonmoeder onderwees. Saskia zette het geluid uit.
Op zondagmorgen, terwijl het gezin aan het ontbijt zat, belde Victor:
Saskia, Arie en ik blijven bij mijn moeder. Zij houdt van ons, niet van jou! Ze zei: Weet nog niet hoe ze moeder zal zijn, ik heb het genegeerd. Jij bent geen moeder! Een verdomdekuckuck! hing Victor op.
Goed zo! Wat zeg jij, meisje? vroeg Igor Semjonov, de buurman, die naar de tafel keek.
Ik zie alleen een scheiding! Ik wil het niet, zei Saskia droevig, starend naar een weelderige omelet met bieslook.
Maar hoe moeilijk was het!
Fantastisch! Moeder, ik vertrek nu. Ik kom later terug, misschien mis ik de lunch, riep de vader, terwijl hij het appartement verliet.
Saskie, neem nu je pillen, zet je telefoon uit en ga slapen. Je moet herstellen, zei Marlies liefdevol.
En Saskia deed het. Het was zondag, morgen moest ze weer werken. Een dutje kon geen kwaad.
Rond de middag werd ze wakker; haar vader kwam thuis.
Hier, dit zijn je sleutels. Gooi de oude weg! reikte hij haar een nieuwe sleutelbos.
Wat? staarde Saskia, verward.
Ik heb de sloten van je flat verwisseld, de spullen van Victor en Arie verzameld en meegenomen naar de schoonouders. Je blijft hier even wonen, oké? En pak je telefoon niet op, het is veiliger.
In de keuken rolde de moeder tevreden; al jaren droomden ze samen met de vader van zon moment, maar ze lieten het aan hun dochter over om het te ontdekken.
Saskia vroeg de scheiding aan.
Ze kreeg een storm aan kwetsende opmerkingen: «dom, breekt het gezin», «kuckuck», «onbarmhartig», en nog veel meer, maar dit waren de minst schadelijke.
Toch voelde de jonge vrouw zich voor het eerst in lange tijd gelukkig.
De scheiding werd snel geregeld; er waren geen kinderen of gezamenlijke bezittingen.
Een jaar na hun huwelijk besloot Victor dat het goedkoper was om zijn zoon bij zich op te halen dan alimentatie te betalen. Zijn exvrouw had geen bezwaar. Hij vergat Saskia om advies te vragen, vergat te waarschuwen. Het maakte hem niet uit dat Saskia en Arie geen klik hadden; Arie maakte het leven van de jonge vrouw alleen maar moeilijker. Victor vergat dat een kind kostbare zaken nodig heeft, kleding, en de flat waar hij zijn zoon had ondergebracht dat was van Saskia. Hij vergat alles, zelfs zijn vrouw. Waarom? Het was makkelijker hij is een man! Een vader!
En Saskia? Onbaatzuchtig, zei men.
Maar de rechter zette alles op zijn plaats! De rechter, die Victor zelf had gemanipuleerd, vergat niets.
Victor woont nu bij zijn moeder, die haar uitgaven controleert en hem huishoudelijke taken bijbrengt. Drie mannen, één huis, een chaos.
Saskia is gelukkig!
Ze kocht een eigen auto, zodat ze niet meer in het slechte weer moet vastzitten.
Wat moet ze nu doen, nu ze 27 is, na zon zware scheiding?
Juist: zichzelf liefhebben!
