Marjolijn, we moeten gaan eten! Genoeg liggen! klonk de ontevreden stem van haar man boven haar oor.
Hoofdpijn bonkte, de keel brandde, de neus zat verstopt. Ze probeerde op te staan, maar haar lichaam voelde aan als natte katoen. Het was geen wonder dat ze zich zo ziek voelde.
De hele week had het dagenlang geroosterd, en gisteren, net voor de avond, was er sneeuw met regen gevallen. Lente, zo leek het. Een taxi kon ze niet meer krijgen; bij dit weer was dat vanzelfsprekend. Ze moest met het openbaar vervoer van haar werk naar huis. Dertig minuten stond ze te wachten op een bus die al tot de nok toe vol zat. Met moeite kroop ze naar binnen, maar daarna nog een flinke wandeling van de halte naar haar deur.
Ze had haar man gevraagd om haar onderweg op te halen.
Anke, Victor en ik gaan even bij mijn moeder langs. We zullen laat terugkomen, zei Victor.
Zoals altijd.
Zo kwam Marjolijn laat, nat en door de kou bevroren, thuis. Ze keek op de klok: acht uur s ochtends, zaterdag.
Victor, breng alsjeblieft een thermometer, vroeg ze.
Wat? Ben je ziek? verbaasde Victor. En wat met het ontbijt?
Gaan we zelf? stelde Marjolijn.
Wat, zelf? begreep Victor het niet. En Arie?
De jongen is tien jaar, Victor. En jij bent een volwassen man. Maak wat eieren klaar, laat de zoon je helpen. Hij heeft toch al leren koken van mij.
Jij hebt hem leren koken? riep Victor.
Ja, waarom niet? Hij zit de hele dag op zijn telefoon en doet niets. schudde Marjolijn haar schouders.
Ben je gek geworden? Hij is een man! Een man hoeft niet te koken, dat is toch vrouwelijk werk! liep Victor boos op. Goed dan, we gaan naar onze ouders, want jij bent er niet voor ons. Morgenavond komen we terug.
Zonder verder te wachten stapten de mannen in de auto en reden naar de ouders van Victor. Marjolijn worstelde om op te staan, vond de thermometer, zette het waterkoker aan en liet haar gedachten gaan.
Waarom is het zo gekomen? Toen hij nog rustig voor ons beiden kon koken, toen we tijdens ziekte voor elkaar zorgden, wat is er veranderd? Waarom is het plotseling al het huishouden op mijn schouders terechtgekomen?
De thermometer piepte: 39,2 graden.
De jonge vrouw slikte haar medicijn en kroop terug onder de dekens.
Kort daarna werd ze gewekt door de telefoon. Haar moeder belde:
Marjolijn, waarom neem je niet op? Ik ben gewend dat je s ochtends belt klonk de bezorgde stem van Marjorita.
Mam, ik ben een beetje verkouden. Ik heb de pillen genomen en ben weer gaan slapen, siste Marjolijn.
Even maar! Waar is Victor? Bij Arie thuis bij zijn moeder? mopperde haar moeder.
We zijn weggegaan met Arie, zodat we geen ziekte oplopen, antwoordde ze slaperig.
Geloof je dat echt? Zodat je niet ziek wordt Zeg eens, wil je niet te hard werken, want dan moet je zelf de afwas doen! werd haar moeder boos.
Maar mam! probeerde Marjolijn tegen te spreken, maar kreeg geen woord meer. Ze begreep zelf wel wat er aan de hand was.
Laat het maar, ik heb het recht boos te zijn. Ik heb je uitgehuwelijkt, niet tot slaaf! Heb je je temperatuur gemeten?
Ja, s ochtends was het hoog. Nu is het wat beter, maar ik heb geen kracht meer, klaagde ze.
Blijf liggen! Papa komt je ophalen. Ik til je op! Het is niet goed om alleen te liggen. Wacht maar, hing Marjorita op.
Marjolijn stond zachtjes op, waste zich, pakte haar laptop en de overige spullen, klaar om haar vader te ontmoeten.
O, gilde haar vader toen hij haar zag, wat is er met je gebeurd?
Wat is er, pap? Wat scheelt er? schrok Marjolijn.
Ah, jij! zei hij kalm, nam haar tas af. Ik dacht dat ik dood was, zo bleek ik bleek!
Pap, waarom zon schrik? lachte hij. Zullen we gaan?
Laten we gaan. Houd me goed vast, anders blaast de wind je omver, hielp hij haar in de auto. Je ziet er mager en uitgeput uit. Nee, dochter, je moeder heeft je niet tot slaaf gemaakt. Je bent niet helemaal oké, maar je ziet er toch niet uit als een koningin!
Marjolijn wilde niet langer discussiëren; ze was moe.
Bij de ouders was het warm, lekker en gezellig. Marjorita nam haar dochter serieus onder haar hoede, en tegen de avond ging het Marjolijn iets beter.
Ze belde Victor om te laten weten dat ze niet thuis zou zijn. Hij antwoordde slordig:
Wat wil je me nog vertellen? Ik kan je geen medicijnen brengen. Ik heb een biertje met papa gedronken. Het is zaterdag! We kijken voetbal. Oh, mam wil met je praten, zei Victor en gaf de lijn door aan zijn moeder.
Marjolijn! Jij bent een vrouw! Je moet niet lui zijn en je man laten verhongeren! Wat is belangrijk in een gezin? Voor de mannen moet er eten, warmte en stilte zijn! En jij? Ze is ziek een pil genomen en klaar! snauwde Karel, de buurvrouw.
De voorbijlopende moeder, Marjorita, hoorde dit en pakte de telefoon van haar dochter:
Lieve dochter! Een man zwak? Ziek? Hoe moet hij dan warm en verzadigd zijn zonder haar? protesteerde ze.
Waarom zwak? Familie! Zo zijn alle mannen, zei de schoonmoeder, duidelijk verrast door de uitlating. Victor, hoe gaat het?
Hoe? Het is een puinhoop! Ik til mijn dochter op. Een echte man kan de vrouw niet verzorgen! Hij kan niet eens medicijnen kopen hij heeft een biertje gedronken En ik ben blij! mompelde de schoonmoeder.
Wat een onzin. De jongens zijn weggegaan zodat Marjolijn niet gestoord wordt, snauwde Karel. We hebben Cees! Medicijnen en zorg! Gezond, maar lui. Hij vergeet haar mannen! En zij familie! Geen probleem, ik zorg voor mijn jongens! En jullie dochter is een koekoek!
Victor staarde zwijgend naar de stille telefoon.
Dochter, wil je dat echt? Je bent nog jong! Dat is te veel, mompelde haar moeder, diep verontrust.
Daar kwam een bericht van Victor:
» Marj, kun je geld overmaken? Ik kom niet rond met mijn salaris. Ik heb het aan Arie uitgegeven. Overigens heb ik zelf de kosten voor de spullen betaald!«
En ik betaal al de huur en boodschappen de hele maand. Is dat normaal? schrok Marjolijn van zon brutale vraag.
Klopt. De woning is van jou! Stuur het maar, ik ga naar de winkel!« drong Victor aan.
Geen geld meer. Ik heb het aan medicijnen uitgegeven,« loog ze.
Hoe kan dat? Onze ziekte kost ons duur! Vraag het aan je ouders,« kwam het onverwacht.
Vraag het aan je eigen moeder,« zei Marjolijn verbaasd.
Ja, zij begrijpt niet waar ik mijn salaris aan heb uitgegeven,« antwoordde Victor.
Ik snap het ook niet,« zei hij.
Ik ben een volwassen man. Ik heb mijn eigen verlangens en uitgaven. Ik hoef niets aan jou of aan mijn moeder te verantwoorden! Ik ben nu in de winkel. Stuur het maar!« boosaardig.
Ik zal het niet sturen!« kort.
Na die woorden die haar neerzagen tot een gierige, ondankbare, slechte moeder en vrouw, antwoordde Marjolijn eindelijk:
Laat maar, mam! Ik heb geen zin meer.
De hele avond en nacht schreven Victor en de schoonmoeder om beurten boze berichten naar haar. Hij was kwaad, zij onderwees. Marjolijn zette het geluid uit.
Op zondagmorgen, toen het gezin ontbijt, belde Victor:
Marj, Arie en ik blijven bij mijn moeder. Zij houdt meer van ons dan jij. Ze sprak ooit: We weten nog niet hoe ze moeder zal zijn, maar ik vergiste mij. Jij bent geen moeder! Koekoek! hangde hij op.
Nou, dat is fijn! zei Igor, de buurman, en keek haar aan. Wat zeg je?
Ik zie alleen scheiding! Ik wil niet, mompelde Marjolijn terwijl ze naar de weelderige omelet met bieslook staarde. Ze had haar besluit genomen.
Prachtig! Moeder, ik ben weg. Ik kom later, misschien mis ik de lunch, riep haar vader terwijl hij uit het appartement liep.
Marjotje, drink nu je medicijn, zet het geluid uit en ga slapen. Je moet herstellen, zei haar moeder liefdevol.
En zo deed Marjolijn. Het was zondag, de volgende dag naar haar werk. Ze mocht nog even slapen.
Tegen de middag werd ze wakker; haar vader kwam thuis.
Hier, dit zijn de sleutels. Gooi de oude weg! gaf hij haar een nieuw sleutelbosje.
Wat? begreep Marjolijn er niets van.
Ik heb de sloten van je appartement verwisseld, de spullen van Victor en Arie ingepakt en naar de schoonvader gebracht, legde haar vader uit. Je blijft hier nog even wonen, goed? En pak de telefoon niet op, dat is veiliger.
Op de keuken stond haar moeder tevreden te koken. Al lang hadden ze ervan gedroomd, maar ze wilden niet tussenbeide komen de dochter moest het zelf ontdekken.
Marjolijn vroeg echtscheiding aan.
Zoveel kritiek werd haar toegesmeerd: gek, de familie verwoest, koekoek, een moeder zonder geven, ondankbaar en dat was nog het zachtste.
Desondanks voelde de jonge vrouw zich voor het eerst in lange tijd gelukkig.
De scheiding werd snel geregeld. Ze hadden geen kinderen en geen gemeenschappelijke bezittingen.
Een jaar na hun huwelijk besloot Victor dat het goedkoper was om zijn zoon bij zich op te halen dan alimentatie te betalen. Zijn ex-vrouw had er geen bezwaar tegen.
Hij vergat echter Marjolijn om advies te vragen of haar te waarschuwen. Het maakte hem niets uit dat Marjolijn en Arie geen verstand van elkaar hadden en dat de jongen zijn leven met de jonge vrouw verzwierde. Victor vergat dat een kind kosten en kleren nodig heeft, vergat het appartement dat van Marjolijn en zelfs zijn eigen vrouw. Want het was eenvoudiger hij was een man! Een vader!
En Marjolijn? Een ondankbare vrouw, dat dachten ze.
Maar de rechter zette alles op zijn plek, zelfs het plan van Victor.
Victor woont nu bij zijn moeder, die hun uitgaven controleert en hen leert huishoudelijke taken te doen. Drie mannen is toch geen enkel! Het is zwaar.
Marjolijn is gelukkig!
Ze kocht een auto, zodat ze niet meer in slecht weer hoeft te verkeren.
Wat moet ze nu doen, nu ze 27 is? Na een zware scheiding? Het antwoord is simpel: van zichzelf leren houden.
Gemaakt door Greetje de Vries.
