Madelief, ik begrijp niet wat je wilt, zei Katrien.
Niets bijzonders, antwoordde Stefan. Ik wil even alleen zijn, even bijkomen. Ga naar het platteland, ontspan, val een paar kilo af. Anders ben je helemaal verbleekt.
Hij wierp een afkeurende blik op de silhouette van zijn vrouw. Katrien wist dat ze wat zwaarder was geworden door de zorg, maar zei niets.
Waar is dat platteland precies?, vroeg ze.
Op een heel schilderachtige plek, glimlachte Stefan. Je zult het leuk vinden.
Katrien besloot niet terug te schoppen. Ook zij had rust nodig. Misschien zijn we gewoon uitgekeken op elkaar, dacht ze. Laten we het een tijdje laten rusten. En ik kom niet terug voordat hij het zelf vraagt.
Ze begon haar spullen te pakken.
Je bent niet boos op me, toch?, benadrukte Stefan. Het is maar een korte tocht, alleen maar om even bij te komen.
Nee, alles gaat goed, zei Katrien met een glimlach.
Dan ga ik dan, zei Stefan, gaf haar een kus op de wang en stapte buiten.
Katrien zuchtte diep. Hun kussen hadden al lange tijd hun warmte verloren.
De reis duurde langer dan verwacht. Twee keer nam ze de verkeerde route de GPS maakte kuren en er was geen bereik. Uiteindelijk verscheen een bord met de naam van het dorp. De plek lag afgelegen; de huizen, hoewel van hout, waren keurig versierd met gegraveerde details.
Hier zijn geen moderne gemakken, dacht Katrien.
En ze had gelijk. Het huis leek een vervallen boerderij. Zonder auto of telefoon voelde ze zich in een andere eeuw teruggeplaatst. Ze haalde haar telefoon tevoorschijn. Ik bel hem nu, mompelde ze, maar er was nog steeds geen signaal.
De zon zakte en Katrien was uitgeput. Als ze het huis niet had gevonden, zou ze die nacht in de auto hebben doorgebracht.
Ze had geen zin om terug te keren naar de stad, noch om Stefan de kans te geven te zeggen dat ze het niet aankon.
Ze stapte uit de auto. Haar felrode jas viel komisch tegen het dorpslandschap af. Ze lachte.
Kom op, Katrien, we raken ons niet kwijt, zei ze hardop tegen zichzelf.
De volgende ochtend werd ze door het schrille gekraai van een haan wakker, terwijl ze nog in de auto sliep.
Wat is dat rumoer?, bromde Katrien terwijl ze het raam liet zakken.
De haan keek haar met één oog aan en begon opnieuw te kraaien.
Waarom roep je zo hard?, riep Katrien, maar toen zag ze een bezem langs het raam suizen en de haan zwijgde.
Aan de kant van de weg verscheen een oude man.
Goedemorgen!, groette hij.
Katrien keek verbaasd; de bewoners leken rechtstreeks uit een sprookje te komen.
Let niet op onze haan, zei de oude man. Hij is vriendelijk, maar hij kraait alsof hij gescheurd wordt.
Katrien barstte in lachen uit, de slaperigheid verdween meteen. Ook de oude man glimlachte.
Blijf je lang, of is dit slechts een tussenstop?
Om uit te rusten, zolang het duurt, antwoordde Katrien.
Kom gerust binnen, meisje. Kom ontbijten. Je zult ook de oma ontmoeten. Ze maakt taarten en er is niemand om ze op te eten. De kleinkinderen komen één keer per jaar, de volwassenen ook
Katrien aarzelde geen seconde. Ze moest de inwoners leren kennen.
De vrouw van Pieter van den Berg bleek een ware sprookjesoma te zijn een schort, een sjaal, een tandeloze lach en meelevende rimpels. Het huis was schoon en knus.
Wat een pracht hier!, riep Katrien. Waarom komen de kinderen niet vaker?
Geertruida van den Berg wuifde af.
We vragen ze juist om niet te komen. De wegen zijn verschrikkelijk. Na regen moet je een week wachten om weer te kunnen vertrekken. Er stond ooit een brug, maar die is ongeveer vijftien jaar geleden ingestort. We leven als een kluizenaar. Stefan gaat maar één keer per week naar de winkel. De boot kan geen lading meer dragen. Stefan is sterk, maar de leeftijd
Die taarten zijn goddelijk!, riep Katrien. Is er niemand die voor jullie zorgt? Iemand moet het toch doen.
Waar hebben we het voor nodig? We zijn er maar vijftig. Vroeger waren we duizend. Nu is iedereen vertrokken.
Katrien dacht na.
Vreemd. En de gemeentelijke dienst, waar is die?
Aan de andere kant van de brug. Met de omweg is het zestig kilometer. Denk je dat we geen hulp vragen? Het antwoord is simpel: we hebben geen geld.
Katrien besefte dat ze een project voor haar vakantie had gevonden.
Vertel me, waar kan ik de gemeente vinden? Of gaan jullie mee? Het lijkt niet te gaan regenen.
De ouderen keken elkaar aan.
Ben je serieus? Je bent hier om uit te rusten.
Dat ben ik. Rust kan vele vormen aannemen. En als het regent? Ik moet ook aan mezelf denken.
De ouderen lachten warm.
De gemeente zei tegen haar:
Tot wanneer nog lastigvallen! Jullie maken ons de slechteriken. Kijk naar de wegen in de stad! Wie, denken jullie, zal het geld voor een brug naar een dorp van vijftig inwoners geven? Zoek een sponsor. Bijvoorbeeld Jan Smit. Heb je van hem gehoord?
Katrien knikte. Natuurlijk kende ze Jan Smit hij was de eigenaar van het bouwbedrijf waar haar man werkte. Hij kwam oorspronkelijk uit dat gebied; zijn ouders waren naar de stad verhuisd toen hij tien was.
Na een nacht van overpeinzen nam Katrien haar beslissing. Ze had Jan Smit’s telefoonnummer haar man had die al vaker gebeld. Ze belde hem als een derde partij, zonder te vermelden dat Stefan haar echtgenoot was.
De eerste poging mislukte, bij de tweede luisterde Jan, bleef even zwijgen, then barstte hij in lachen uit.
Weet je, ik was bijna vergeten dat ik hier geboren ben. Hoe gaat het?, vroeg hij.
Katrien lachte.
Heel goed, alles rustig, de mensen zijn geweldig. Ik stuur je fotos en videos. Ivo van Buren, ik heb alles geprobeerd niemand wil de ouderen helpen. Jullie zouden de enigen kunnen zijn die iets doen.
Ik zal erover nadenken. Stuur me de fotos, ik wil herinneren hoe het was.
Twee dagen besteedde Katrien aan filmen en fotograferen voor Jan. De berichten werden gelezen, maar er kwam geen antwoord. Net toen ze op wilde geven, belde Ivo zelf:
Madelief Vasiljevna, kunt u morgen rond drie uur bij mijn kantoor op de Markt komen? En een voorlopig plan van de werkzaamheden voorbereiden.
Natuurlijk, dank u, Ivo!
Het is een beetje alsof je terugkeert naar je kindertijd. Het leven is een race er is nooit tijd om stil te staan en te dromen.
Ik begrijp het. Maar u moet persoonlijk komen. Morgen ben ik er, dat weet ik zeker.
Toen hij ophing besefte hij: het was hetzelfde kantoor waar haar man werkte. Ze glimlachte in zichzelf, al wetende welke verrassing zou volgen.
Ze kwam vroeg, een uur voor de vergadering. Nadat ze geparkeerd had, liep ze naar het kantoor van haar man. De secretaresse was er niet. Ze stapte binnen, hoorde stemmen uit de lounge, en liep er naartoe. Daar vond ze Stefan en zijn secretaresse.
Bij het zien van Katrien waren ze duidelijk verrast. Zij stond bevroren in de deuropening, terwijl Stefan abrupt opstond en probeerde zijn broek recht te trekken.
Katrien, wat doe je hier?
Katrien rende uit het kantoor, en in de gang kwam ze Ivo tegen. Ze gaf hem papieren, barstte in tranen uit en sprintte naar de uitgang. Ze kon niet meer herinneren hoe ze terug naar het dorp was gekomen. Eenmaal thuis viel ze op het bed en begon te snikken.
De volgende ochtend klopten ze aan de deur om haar wakker te maken. Ivo stond aan de deur, vergezeld door een groep mensen.
Goedemorgen, Madelief Vasiljevna. Ik zag dat je gisteren niet klaar was om te praten, dus kwam ik persoonlijk. Wil je thee?
Natuurlijk, kom binnen.
Zonder een woord over de gebeurtenissen van de avond ervoor, dronken ze thee en verzamelden zich rondom het huis. Ivo keek uit het raam.
Wat een delegatie! Madelief Vasiljevna, is die man niet de opa van Pieter?
Katrien glimlachte: Hij is het.
Dertig jaar geleden was hij al opa, en zijn vrouw voedde ons met haar taarten.
De man keek Katrien met bezorgdheid aan, en zij antwoordde vlug: Geertruida is in topvorm en blijft haar beroemde taarten bakken.
De dag vulde zich met talloze bezigheden. Ivos medewerkers maten, noteerden en telden.
Madelief Vasiljevna, mag ik u een vraag stellen?, vroeg Ivo. Over uw man vergeeft u hem?
Katrien dacht even na, lachte toen: Nee. Weet je, ik ben zelfs dankbaar dat het zo gelopen is En dan?
Ivo bleef stil. Katrien stond op en keek om zich heen.
Als de brug wordt herbouwd, kan dit dorp een bijzondere plek worden! De huizen renoveren, rustplekken creëren. De natuur is nog onaangetast. Maar er is niemand die het onderhoud pakt. En als ik niet meer naar de stad wil
Ivo keek bewonderend. Die vrouw was bijzonder, beslist en intelligent. Hij had haar nooit eerder opgemerkt, maar nu zag hij haar in een ander licht.
Katrien, mag ik vaker komen?
Hij keek haar aandachtig aan: Kom wanneer je wilt, ik ben blij.
De brug werd met grote snelheid herbouwd. De bewoners bedankten Katrien, en de jongeren kwamen terug. Ivo werd een vaste bezoeker.
Haar man belde steeds vaker, maar Katrien weigerde op te nemen en blokkeerde uiteindelijk zijn nummer.
Bij het aanbreken van de dageraad klonk er een klop op de deur. Nog half slapend opende Katrien, verwachtende slecht nieuws, maar vond Stefan.
Hoi, Katrien. Ik ben gekomen om je op te halen. Stop met de luie houding. Sorry, zei hij.
Katrien barstte in lachen uit: Sorry? Is dat alles?
Oké Maak je klaar, we gaan terug. Je kunt me niet uit je huis jagen, vergeet het niet, dit is niet jouw huis, ben je het vergeten?
Nu jaag ik jou!, riep Katrien.
De deur kraakte terwijl hij sloot. Vanuit de gang kwam Ivo in casual kleding tevoorschijn:
Dit huis is gekocht met het geld van mijn bedrijf. Jij, Stefan de Vries, neemt me voor een naïef? Er is momenteel een audit in ons kantoor, en je moet veel vragen beantwoorden. Wat betreft Katrien, ik heb haar gezegd zich geen zorgen te maken het schaadt haar gezondheid
Stefans ogen rezen zich. Ivo omhelsde Katrien:
Zij is mijn vriendin. Laat het huis alstublieft staan. De scheidingspapieren zijn al ingediend, verwacht een kennisgeving.
Het huwelijk werd in het dorp voltrokken. Ivo bekende dat hij zijn liefde voor die plek opnieuw had gevonden. De brug werd herbouwd, de weg opgeknapt en er opende een winkel. De bewoners begonnen huizen te kopen als zomerverblijven. Katrien en Ivo besloten hun eigen huis te renoveren zodat ze een toevluchtsoord hadden wanneer hun kinderen zouden komen.
