Ze kon toch niet zo veranderd zijn! Toen Jan zijn voormalige vrouw zag, verloor hij iedere woord.
Nee, dat kan niet Ik kan niet geloven dat Marjolein zo veranderd is. Jan stond verstijfd voor de etalage van een chique restaurant aan de Damrak en keek heimelijk naar zijn exvrouw.
De fraaie blonde zat bij het raam en tikte geconcentreerd op haar laptop. Een ober bracht een glas versgeperst sinaasappelsap en een dessert met frambozen en aardbeien.
Hoe ziet ze er zo goed uit? En dat armbandjedat moet wel een fortuin kosten. Jan beet op zijn lip en stapte een stukje opzij, opdat zij hem niet opmerkte.
***
Jan en Marjolein hadden elkaar zes jaar geleden ontmoet. Jan was net afgestudeerd aan de Technische Universiteit Delft en aan een gerenommeerd bouwbedrijf begonnen. Zijn loopbaan steeg al snel.
Op een beurs voor bouwmachines raakte Jan in gesprek met een aardige jonge vrouw die bij een van de stands werkte.
Wat doe je hier tussen al die graafmachines? Zullen we een koffie doen? stelde Jan vrolijk voor.
Ze raakten in gesprek. Marjolein, stil en vriendelijk, trok meteen Jans aandacht.
Zon vrouw is precies wat ik zoek. Ze stemt met alles in, zal ze een gehoorzame echtgenote zijn. dacht Jan.
Ja, ze is een beetje mollig maar dat kan een sportschool wel oplossen. En als ze straks kinderen krijgt, neem ik een minnares. Jan gaf haar een koffiekopje.
Later, toen ze samen de beurs verlieten, zei Jan:
Wat doe jij hier eigenlijk? hij lachte.
Ik schrijf verhalen en droom ervan scenarist te worden. antwoordde Marjolein verlegen, haar blauwe ogen glinsterden.
Ik ben net afgestudeerd in de bouwkunde, dus ik moet nog even zien hoe ik het ga combineren met een huurcontract. zei Jan.
In zijn hoofd draaide Jan al: ze had geen geld, geen woning, maar hij zag al een toekomst waarin ze zou koken, het huis zou runnen, kinderen zou opvoeden en hem onaangedaan zou gehoorzamen.
***
Jan kocht een kop koffie bij een kiosk aan de andere kant van de straat, ging op een bankje zitten en bleef Marjolein observeren. Toen ze naar buiten stapte, kon Jan zijn ogen niet geloven. Een sierlijke loop, een wollen mantel van nertshuid Jan had nooit durven dromen dat Marjolein in drie jaar zo zou kunnen veranderen. En toen zij in een glanzende sportwagen stapte, staarde hij sprakeloos.
Ze kan wel een rijke vent hebben gevonden. Er is geen andere verklaring. Jan slurpte de hete koffie uit, knijpte zijn handen om het bekertje.
Marjolein reed vervolgens de straat af, haar bestemming onbekend.
Die avond lag Jan uren wakker. Na de breuk had Marjolein hem op alle sociale netwerken geblokkeerd. Ontweken, maakte Jan een nieuw account om haar foto’s te bekijken.
Jaloezie, wrok, haat, woede Jan dronk een halve fles jenever en voelde de hele spectrum van negatieve gevoelens.
Hoe kon je zo veranderen? Je was niets, niemand wist van je. Ik heb je opgepikt zonder geld, zonder woning, zonder looks Waar komen al die luxefotos vandaan? mopperde hij, terwijl hij haar beelden in de wereldtophotels zag, dure tassen en sieraden.
Je bent wel tien kilo kwijt, je lichaam is perfect plastische chirurgie? Of je verliest jezelf in de sportschool? Jan beet zijn telefoon knijpend.
***
De volgende ochtend herinnerde Jan zich een gesprek met Marjolein.
Het is onzin, wie leest er nog? zei hij, terwijl hij een nieuw verhaal van haar las.
Smaak en kleur hebben geen gelijke, antwoordde Marjolein bescheiden. Ik heb al fans.
Fans? Jan grinnikte. Alleen diegenen zonder verstand lezen zon prut.
Later die dag zei Marjolein, trillend:
Jan, we zijn al een jaar samen, maar jij kunt niet accepteren dat ik iets voor mezelf wil. Waarom vernedert je mijn passie? Ik bekritiseer jouw werk niet, waar je dagenlang aan hangt.
Precies! barstte Jan uit. Als je me normaal zou helpen, zou ik minder in het kantoor zitten.
Dat is een idee, Jan sprong op. Stop met dat nutteloze schrijven en ga me echt helpen.
Hoe bedoel je stoppen? riep Marjolein bij het raam, geschokt.
Zo, Marjolein. Het spel is uit. Als je onze familie wilt redden, moet je meteen die verhalen laten vallen en me ondersteunen. Jan keek haar woedend aan.
Maar Jan, mijn ziel zit in die verhalen haar ogen vulden zich met tranen.
Het maakt mij niet uit. Op dit moment ben je waardeloos. Vanaf nu geef ik je een takenlijst; je moet me van nut zijn. beval hij.
Marjolein snikte:
Ik snap het niet je neemt alles wat voor mij belangrijk is weg
Jan, verbitterd:
Ik heb je een jaar onderhouden, je woont in mijn appartement, ik koop je cadeaus, ik heb je naar de kust gebracht. Help me of ga weg.
Marjolein bleef staan, veegde haar tranen en sloot haar computer af. Jan zag haar nooit meer een verhaal schrijven.
***
Een jaar verstreek. Jan had zich een netwerk van investeerders en kapitaal opgebouwd, deels dankzij de verkoop van zijn grootmoeders woning. Hij opende zijn eigen bouwonderneming. Marjolein werkte van s ochtends tot s avonds aan documenten, presentaties, leidde arbeiders en regelde zakelijke bijeenkomsten.
Na een tweede jaar bouwde Jan een luxe residentieproject en verdiende goed. Alles was perfect in hun relatie, behalve haar uiterlijk. Door de constante stress begon Marjolein zoetigheid te zoeken, en haar gewicht steeg snel.
Waar moet ik met dit rotte beest heen? Het schaamt me om haar in het openbaar te laten. Ze was al wat mollig, nu is ze echt afschuwelijk. jammerde Jan tegen een oude collega in een café in de Jordaan.
Ja, een trieste blik. antwoordde de vriend, terwijl hij een foto van Marjolein bekeek.
Jan installeerde een datingapp op zijn telefoon. Hij dacht eerst aan een affaire, maar toen Marjolein er enorm op had ingeslapen, voelde hij zich walgend. Snel vond hij vervanging: de sportieve Saskie, die op hun eerste date al aangaf haar nieuwe metgezel te willen te zijn. Zij trof Jan in een chique restaurant in Rotterdam en verliet zich daar in de badkamer.
Je houdt toch van mijn uiterlijk? fluisterde Saskie in een luxueus appartement met panoramisch uitzicht over de skyline van Amsterdam.
Natuurlijk, zei Jan, streelde haar rug zachtjes.
Ik heb driehonderd euro per maand nodig voor kapsel, manicure, cosmetica, sportschool lijstte Saskie op, maar Jan luisterde niet; hij genoot alleen van haar schoonheid en wist dat hij zich nu een hoger niveau van succes kon veroorloven.
Een maand later was Saskie de enige die Jan nog in gedachten had; Marjolein was uit zijn hart verdwenen. Jan keerde na een vakantieweek bij Saskie terug naar huis, waar Marjolein hem verwelkomde:
Ik heb pasta met jouw favoriete pesto gemaakt. zei ze. Hoe was je reis?
Prima. gromde Jan.
Ik eet niet. hij trok een lelijke gezichtsuitdrukking.
Laten we over werk praten. Hoe staan de zaken? Jan bekeek haar nu als een kantoormedewerker. Hij eiste van haar meer dan van elke andere werknemer, hoewel ze gratis werkte.
Na een maand werd Jan misselijk van het zien van Marjolein op kantoor. Zijn bedrijf ging minder goed; contracten vielen weg, partners stapten af. In zijn frustratie beschuldigde hij Marjolein van het fiasco en scheidde hem van haar zonder haar een cent te geven. Hij zette haar de deur uit.
Drie jaar later keek Jan, verbaasd, naar een foto op Instagram.
Op basis van de locatie woont ze nu in OudZuilen, bij een rijke zakenman mompelde Jan terwijl hij in de keuken zat. Ik heb straks een meeting met een investeerder, haar huis ligt langs de route Het kan toch niet zijn dat een grijze muis zon roos kan worden? hij nam een slok koffie.
Plots verscheen er een bericht van Saskie, die in de VAE had gereisd:
Jan, we gaan uit elkaar. Ik heb iemand anders ontmoet. Het is niets persoonlijks. Ik neem mijn spullen mee.
En ik betaalde jouw reis! barstte Jan los, zijn handen trilden. Hij stuurt een woedende reactie, vol scheldwoorden.
Jan, je bent emotioneel. Laten we later rustig praten. Ik blokkeer je even, want drama schaadt mijn schoonheid. zong Saskie in een spraakbericht en blokkeerde zijn nummer.
Na een afgewezen investeerdersbod en in een sombere bui reed Jan naar de luxe wijk waar Marjolein nu woonde. Na een paar uur in de auto en een pak sigaretten, arriveerde hij en zag een dure auto voor haar huis stoppen.
Jan, wat doe je hier? vroeg Marjolein, verbaasd toen hij drie keer op de deurbel drong.
Ik kwam even kijken hoe het met je gaat stamelde Jan.
Hij zag de verrassing in haar ogen. Hij wilde haar nieuwe leven van dichtbij zien, zodat hij de details kon achterhalen, maar hij kalmeerde zich.
Ik ben eigenlijk gekomen om me te verontschuldigen. Ik heb veel nagedacht over de tijd dat je weg was Het ging niet goed. Jan sprak stroef.
Niet goed? lachte Marjolein en schudde haar hoofd. Jij verbiedde me te schrijven. Ik heb twee jaar gratis voor je gewerkt, gekookt, opgeruimd, het huis bewaakt. Ik geloofde in jou, toen iedereen zei dat je niets zou bereiken En toen zette je me in één dag de deur uit.
Kom maar, Jan, excuses zei Marjolein, armen om zichzelf geslagen.
Misschien kun je me binnenlaten? Het is nogal ongemakkelijk Jan keek naar de grond en duwde een kleine keien.
Misschien wel Marjolein liet zich niet afschrikken.
Wat verdien je eigenlijk? Jan vroeg jaloers. Niemand bouwt een stenen fort met eerlijk werk.
Niemand, Jan Ik heb alles zelf gekocht. Marjolein liep naar de keuken.
Je liegt! riep Jan, volgde haar.
Wat verwacht je? Denk je dat ik je dromen niet verdien? stelde Marjolein een glas water voor.
Hoe Jan draaide het glas, verbijsterd. Hoe ben je in drie jaar zo veranderd? Hoe kan je zoveel verdienen?
Ik ben terug bij het schrijven, beter gezegd bij scenarios. Ik heb een paar pilotafleveringen voor filmstudios afgeleverd, maar ze zeiden: jouw werk is niks. Marjolein lachte en streek haar haar. Nu ben ik een van de bekendste scenarioschrijvers van het land; mijn series en films lopen op de grote zenders.
Zoals ik me herinner, kwam je hier om je excuses aan te bieden. Marjolein ging tegenover Jan zitten.
De beste wraak is volgens de oude wijsheid: je tegenstander overtreffen met je eigen succes. Jan voelde zich nu volledig verslagen. De breuk met Saskie, de afwijzing van de investeerder, de enorme opmars van zijn exvrouw Hij moest geweld vinden om zijn woede te venten.
Jij was ooit een grijze muis, lelijk, zonder talent, zonder contacten, zonder huis Alles wat je nu bereikt, is dankzij mij die je de weg wees. De helft van je succes en geld is van mij. fluisterde Jan.
Jan, dit lijkt weinig op een verontschuldiging. Grijnsde Marjolein. Het enige wat je me gaf, was een les over hoe wreed mensen kunnen zijn.
Je krijgt niets meer van mij, en het is tijd om te gaan. zei Marjolein, stond op en wees naar de deur.
Je begrijpt het niet, rat. Open nu de kluis of geef me de helft van je geld. Jan verloor elk remmen, greep Marjolein bij haar pols en trok haar de woonkamer in.
Laat los, het doet pijn! schreeuwde ze.
Een grijze muis moet altijd grijs blijven. snauwde Jan, duwde haar op de bank.
Vertel snel waar de kluis en het geld zijn, of je blijft hier. Jan greep een stuk brandhout uit de open haard en naderde dreigend.
Alleenstaande vrouwen nemen katten Marjolein wreef over haar pols, keek Jan recht in de ogen en glimlachte. Maar ik ben niet zo, ik heb honden.
Het maakt mij niet uit, Marjolein Als je de helft niet geeft, slaan we je dood. gromde Jan, zwaaiend met het hout.
Je maakt een fout, Jan Want in plaats van katten heb ik twee Duitse doggen, Chilli en Willem. Marjolein lachte en wees naar de twee imposante honden die nu recht voor hem stonden, hun tongen bungelend, tanden glinsterend op de koude marmeren vloer.
Chilli, Willem, jullie zijn de dieven! riep Marjolein hard.
Had men Jan op dat moment gezien, dan had men zijn falende zelfvertrouwen gemerkt, het geslikte speeksel, de smeekbeden in zijn ogen. De honden waren hongerig; Marjolein stond op het punt hen te voeren. Chilli en Willem waren nu onstuitbaar. Jan probeerde te vluchten, maar hij kwam slechts een half meter ver. Vervolgens volgde een spectaculair tafereel van wraak, politie, ambulance en talloze hechtingen.
In Marjoleins huis stonden bewakingscameras; Jan kreeg een voorwaardelijke straf en vergat voor altijd de weg naar zijn voormalige vrouw.
Vandaag leeft Marjolein goed. Er gaan geruchten dat ze getrouwd is met een getalenteerde regisseur, ze is gelukkig en verwacht een kind. Men zegt dat achter elke succesvolle vrouw een man staat die haar hart heeft gebroken, en dat de beste wraak is te bewijzen dat je zonder hem kunt bestaan. Of dat nu waar is in onze wereld, dat moet men zelf beslissen. Eén is echter zeker: als iemand in zichzelf gelooft, zal alles mogelijk zijn.
