Blauwe kous
Marloes, kun je me morgen even vervangen alsjeblieft? Mijn schoonmoeder is jarig. Moet haar feliciteren.
Hadden jullie haar vorige maand niet al gefeliciteerd met haar naamdag? vroeg Nadine terwijl ze haar blik ophief van de stapel leeskaarten.
Nadine, wat doe je moeilijk? Toen was het haar naamdag, nu is het haar verjaardag! Kom op, ik heb het gewoon nodig. Jij hebt toch geen kinderen om voor te zorgen. Helemaal alleen. Oh… Sorry! Dat bedoelde ik niet zo…
Irina sloeg zichzelf op haar mond, maar het kwaad was al geschied. Nadine draaide zich met een krappe knik om en verliet de leeszaal.
Niet netjes van me… Irina haalde haar schouders op en keek schuin naar Lieke.
Met Lieke moest je niet sollen. Ze liet zich niet voor het karretje spannen. Meteen had ze haar op haar plek gezet als ze het geprobeerd had. Ondanks haar bibliothecaris-positie stond Lieke stevig in haar schoenen. Nadine kon soms haar ogen niet geloven bij hun discussies, en Irina kwam soms niet meer bij van het lachen.
Kijk, Nadine! Niet elke bibliothecaresse is zon blauwe kous als jij. Kijk naar mij of Lieke. Zo moet je leven! Jij alleen maar korte stapjes van de bieb naar huis. Sjaaltjes, katjes… Oud meisje! Sorry dat ik zo eerlijk ben, maar iemand moet je toch op het rechte pad krijgen? Je bent helemaal niet onaantrekkelijk. Je hebt het gewoon niet door.
Lieke snoerde Irina snel de mond als het te gek werd.
Genoeg! Wat moet jij je als voorbeeld opwerpen? Jij hebt meer dramas dan een soap. Je leeft nu met je Wouter. En hij mishandelt je of is steeds op pad. Heel gezellig!
Maar ik héb tenminste een man! En kinderen! Wat heb jij, Nadine? Weer een kat erbij? Straks nemen die beesten je huis over! Waarom neem je niet gewoon een kind, als je toch geen man wilt? Je ouders lieten toch wat voor je na? Je zou het prima alleen redden.
Daarna barstte Lieke los, en Irina trok zich gauw terug, met allerlei uitvluchten. Nadine dook dan in een hoek van de leeszaal om haar tranen te verbergen.
Waarom overkwam haar dit steeds? Was het haar schuld dat haar leven zo liep? Ze had voor haar zieke ouders gezorgd. Eerst haar vader, daarna haar moeder. Vijftien jaar lang bestonden haar dagen uit verzorgen, wassen, verschonen… Wie zou daar nou bij willen zijn? Ze wist zelf ook, niet knap, maar ook niet lelijk een doorsnee vrouw. Grijze ogen, het gezicht in balans, een donkerblonde vlecht die ze sinds het overlijden van haar moeder had afgeknipt. Lekker praktisch, die korte coupe.
Verder was ze gewoon Nadine Een doorsnee vrouw, zonder slechte gewoonten, zonder veel perspectief.
Maar ze miste die perspectieven eigenlijk amper. Het huwelijk van haar vriendinnen maakte haar bibberig. Kijk naar Irina: getrouwd, ja, maar tegen welke prijs? Iedereen wist van haar mans andere gezin. De passie schalde door het dorp; ruzie, verzoening, weer ruzie zonder een blad voor de mond te nemen. Irina vond dat er toch altijd geroddeld zou worden, dus kon het net zo goed openlijk uitgespeeld worden.
Nadine snapte het niet. Waarom al die energie steken in zo’n relatie? Waar was zelfrespect en trots? Toch… De verhalen uit haar boeken waren prachtig maar stonden mijlenver van het echte leven, dat wist ze maar al te goed. Trots kun je alleen zijn met een villa en een rijke oom. Niet met twee kinderen, een biebloon en een zieke moeder. Daarom veroordeelde Nadine haar vriendin niet, in tegenstelling tot de rest. Als het serieus werd, kon ze op Irina rekenen. Irina was de enige die haar moeder prikken en infusen gaf toen Nadine geen verpleegkundige kon vinden. Ze kwam zonder poespas drie keer per maand langs om de voorschriften uit te voeren. En altijd gratis.
Wil je me beledigen? bromde Irina bij de zoveelste poging haar te betalen. Stop die euros nou weg! Snap je het dan niet? Fijn dat we buren zijn. Ik hoef niet eens de straat op. En dan kom jij geld geven! Schaam je!
Nadine schaamde zich kapot, bood haar excuses aan en probeerde het goed te maken. Irinas kinderen droegen allemaal door Nadine gebreide mutsen en sjaals. De wanten met roodborstjes, waar Nadine bijna een maand aan gewerkt had, droeg Irinas dochter alleen met feestdagen, zo mooi vond ze ze.
Zonde als ik ze kwijtraak!
Irina bekeek het breiwerk nauwkeurig:
Nadine, open een webwinkeltje! Die dingen zijn zo verkocht!
Nadine dacht erover na en wuifde het weer weg.
Ik kan er niet zoveel maken. Ik maak altijd unieke dingen.
Betrek de oude dames onder het flatgebouw erbij, grapte Irina. Laat ze breien, een extraatje naast hun AOW.
Tot haar eigen verbazing sloeg het aan. Irina had een neus voor zaken, onbenut in haar gevecht voor haar gezin. De site liep, bestellingen druppelden binnen, en het scheelde financieel. De oude dames zaten nu s avonds op het bankje met breinaalden, en Nadine en Irina overlegden nieuwe ontwerpen.
Kijk nou! Dit motief komt van de Amsterdam Fashion Week! Mevrouw van Dijk liet me laatst zon kleedje zien. Een beetje aanpassen en voilà! Ik zou zon rok wel dragen.
Nadine ging aan de slag. Een paar weken later paradeerde Irina in een nieuwe rok, die meteen op de site verscheen.
Het bracht geen fortuin, maar een beetje inkomen was er, en Nadine voelde zich zowaar een zakenvrouw. Ze was misschien toch niet zo nutteloos?
Lieke lachte om hun ondernemingen, maar hielp soms mee. Zij maakte prachtig naaldkant tijd had ze zelden.
Mijn oma leerde het me. Ze zei: Komt van pas in het leven. En dat klopt.
Liekes werk was het duurste uit het aanbod. Irina protesteerde nooit als Lieke met een kantkussen in de leeszaal zat.
Liekes man verdween toen hun tweeling geboren werd. Hij zocht zichzelf, als kunstenaar, maar vond zijn plek nergens. Lieke had haar handen vol aan de kinderen en het leven op het platteland bij haar ouders, die nog een flinke boerderij runden. Vakantie kende zij niet.
De kinderen waren fantastisch. Nadine dacht wel eens: als ik zeker wist dat mijn kinderen ook zo zouden worden, dan zou ik Irinas raad opvolgen.
Maar een kind alleen op de wereld zetten Dat durfde ze niet. Haar familie was weg, vriendinnen hadden hun eigen zorgen. Wat als haar iets overkwam? Dan zou haar kind in een tehuis eindigen? Alleen voor haar eigen behoefte aan gezelschap? Nee! Dan maar katten en sjaals verantwoordelijkheid is heilig.
Nadine had geen idee dat het hele clubje, met Irina voorop, allang kandidaten voor haar zochten. In hun kleine stadje was dat geen sinecure, alle opties waren de revue gepasseerd. Dus hielden ze hun mond, en alleen Irina flapte er soms iets uit waar ze spijt van kreeg.
Toen verscheen de kandidaat niemand verwachtte het. Zelfs Irina niet, en al helemaal Nadine zelf niet.
Na weer zon gesprek huilde Nadine uit, besloot de avond nog wat werk te doen. Onder andere fotos van hun nieuwste item op de site zetten: een wit kanten jurkje, verzonnen door Lieke en afgewerkt met haar kant.
Trouwjurk! Wat een pracht, Lieke! Gouden handen heb je!
Dat mag je mijn jongens ook vertellen. Gisteren hebben ze bijna het kant eraf geknipt. Toen ik de kamer uit was, hadden ze het allernetst weggeknipt, viel me pas later op. Ik heb alles s nachts zitten herstellen.
Is het te zien?
Nee joh, ik heb gewoon het hele motief vervangen.
Nadine zat te piekeren over een passende producttekst toen ze huiswaarts keerde. Net op de trap hoorde ze een zacht, bijna onhoorbaar:
Help…
Ze spitste haar oren. In het drukke trappenhuis kon ze amper iets horen.
Help…
Iemand riep om hulp.
Haar flat was oud, de meeste bewoners bejaard. Sommigen zonder familie, Nadine kende hen bij naam. Mensen als juffrouw Zwaan, ooit collega van haar moeder, nu alleen.
Gaat het wel goed met u, juffrouw Zwaan? vroeg Nadine altijd. Ach Nadientje, gezondheid? Dat is al weg. Vertel liever eens, hoe is het met jou?
Met juffrouw Zwaan kon ze makkelijker praten, kreeg wijze, vriendelijke raad:
Nadientje, leef zoals je wilt. Trek je niets aan van wat anderen vinden. Wie heeft bedacht dat alles maar zo hoort? Past hun mantel jou? Nee? Nou dan! Doe wat goed voelt. Uiteindelijk word je niet gelukkiger van een kind of een huwelijk omdat het hoort.
Die gesprekken stelden haar gerust.
Juffrouw Zwaan was kort geleden weduwe geworden na bijna vijftig jaar huwelijk. Ze had geen kinderen, leefde voor haar leerlingen, die haar nooit vergaten. Toen ze eronderdoor dreigde te gaan bracht Nadine haar een katje, gevonden op straat.
Ook helemaal alleen. Wat denkt u, juf?
Ze nam hem aan, noemde hem Boris, en Nadine wist zeker dat Boris haar op de been hield. s Ochtends verse schol halen op de markt, Boris moest eten.
Zo leefden ze samen. Juffrouw Zwaan vroeg zelden om hulp, maar nu kwam het hulpgeroep uit haar woning. Nadine dacht geen seconde na, rende twee treden per keer naar beneden en bonkte op Maria van Leeuwens deur.
Maria! Er is iets mis!
Maria twijfelde geen moment. Ze had sleutels van bijna alle oude bewoners, voor het geval dat….
De deur werd geopend en ze vonden juffrouw Zwaan op de badkamervloer gevallen, gehecht, en niet in staat te bewegen. Hoe lang ze zo lag, wist ze niet. Maar haar zwakke roep werd nog opgevangen door Nadine.
En zo werd Zwaan gered, en besloot Nadine dat dit niet nog eens mocht gebeuren. Iemand moet op zon moment niet alleen zijn.
Zwaan lag maanden in het ziekenhuis; Nadine bezocht haar, verzorgde haar na ontslag, en haalde haar uiteindelijk in huis. Het was zwaar, maar routine, en Irina sprong telkens bij.
We krijgen je er wel weer bovenop, Zwaan! We hebben geen tijd voor gezeur.
Zwaan sputterde eerst tegen, maar capituleerde. Ze voelde dat Nadine het deed vanuit haar hart.
Er zijn te weinig mensen zoals jij, Nadientje. Ben jij misschien een engel?
Langzaamaan ging het beter. Nadine voelde zich door haar huis gevuld met leven: de oude juf, Boris, haar katten die Boris lastig vonden het huis was nooit meer stil en haar dagen waren vrolijker.
Het lot besloot dat dat nog niet alles was. Op een avond ging de bel. Nadine drukte op pauze tijdens de film die ze met Zwaan keek, en liep naar de deur.
Op de drempel stond een man. Wat een verschijning: baard, nors gezicht, leren bodywarmer, versleten spijkerbroek geen man uit de bieb-kringen.
Wie zoekt u? vroeg Nadine.
Goedenavond. Woont juffrouw Zwaan hier nu?
Wat wilt u van haar?
Haar zien. Even bijpraten.
Nadine twijfelde, maar toen schoot Boris als een speer naar de deur, wikkelde zich om zijn benen.
Boris! Kom hier! De man bukt, tilt Boris op, en zijn hele gezicht verzacht. Nadine doet open.
Zwaan herkent hem meteen.
Serge! Wat een verrassing!
Op weg naar vriendinnen in Friesland, dacht ik: ik ga even bij Zwaan langs, het was al zo lang geleden.
Sorry, jongen. Dit is Nadine, mijn beschermengel en de beste vrouw die ik ken!
Tot Nadines verbazing wordt Serge rood en kijkt verlegen weg.
Zwaan, altijd scherp, zorgt dat Serge blijft eten, wat klusjes doet, en zo hebben de twee onverwacht tijd samen.
Twee dagen later vertrekt Serge. Maar een paar weken later is hij terug, en ineens is Nadine verloofd.
Serge, we kennen elkaar net. Is dit niet vreemd? vraagt Nadine, niet gelovend dat het haar overkomt.
Voor wie dan? We zijn volwassen.
Irina en Lieke gillen samen van verbazing, maar zwijgen.
Nadine, hou je van hem? vraagt Irina.
Sinds wanneer ben ik oud? lacht Nadine, en Irina bekijkt haar verwonderd.
Vroeger een grijs muisje, nu straalt ze. Zo werkt liefde.
Wat zei ik nu weer verkeerd, Nadine. Vergeef me. Wees gelukkig! Lieke, haal dat trouwjurkje van de site!
Al gedaan, knipoogt Lieke.
Dit stadje had zon bruiloft nog nooit gezien. Een colonne motoren reed door de straat, nieuwsgierige blikken volgden.
Voor wie is dat?
Nadine, de bibliothecaresse, trouwt.
Echt waar? Ze verdient het zo!
Drie jaar later steunt Serge Zwaan de auto uit. Ze wuift zijn handen weg.
Ik kan het zelf wel! Kom, ontmoet je zoon!
Nadine trekt haar nieuwe jurk recht, gestrikt door Lieke, fatsoeneert haar haar en commandeert de fotograaf:
Iedereen in beeld!
Dan probeert de fotograaf iedereen op de trappen van het kraamhotel te schikken: Irina met man, Lieke met kinderen, het breiclubje onder leiding van Maria van Leeuwen allemaal verenigd.
Want goede mensen kun je nooit te veel hebben.
