Gisteren ging ik even langs bij mijn buurman Arjen om een boormachine te lenen. Hij deed open in een trainingsbroek en een oud Ajax-shirt.
Kom binnen joh, ik heb net gegeten, zei hij.
Dus ik liep naar binnen. Zijn appartement was keurig netjes, de keuken rook naar gebraden kip. Op tafel stond zijn laptop met daarnaast een glas rode wijn.
Arjen is 51, al twaalf jaar gescheiden en woont alleen. Hij werkt als werktuigbouwkundig ingenieur en verdient rond de 3.600 euro netto per maand.
Ik ken hem nu zon vijf jaar, sinds ik in dit complex in Amersfoort ben komen wonen. Ik heb werkelijk nog nooit een vrouw bij hem gezien, zelfs niet met een verjaardag of zoiets.
Hij overhandigde de boormachine, schonk een glas whisky in en zei: Neem plaats, het is alweer een tijd geleden dat je langskwam.
We gingen aan de keukentafel zitten en namen een slok.
Toen vroeg ik: Arjen, waarom ben jij nog steeds alleen? Zoek je het niet meer?
Hij grinnikte en trok zijn wenkbrauwen op. Ik zoek niet actief, Jasper. Na twaalf jaar zonder vrouw ben ik erachter gekomen dat het me eigenlijk wel bevalt zo.
Hoezo dan? vroeg ik.
Hij schonk bij, leunde achterover en zei: Ik zal het je vertellen. Zes redenen, stuk voor stuk uit eigen ervaring.
Reden één: Het risico om alles kwijt te raken bij een scheiding
Arjen begon: Twaalf jaar geleden ben ik gescheiden. Ik was achttien jaar getrouwd met Saskia. We hebben samen een dochter, die nu 28 is en op zichzelf woont.
Hij nam een slok: We zijn uit elkaar gegaan toen ze vreemdging notabene met iemand van haar werk. De rechter verdeelde het huis eerlijk, terwijl ik het grootste deel van de hypotheek had betaald. Uiteindelijk verkochten we het en kon ik van mijn deel deze kleine flat kopen.
Hij keek mij aan: Jasper, snap je het? Terwijl ik keihard werkte en alles betaalde, ging zij vreemd en kreeg alsnog de helft. Dat is dus gewoon zoals het in Nederland gaat. Waarom zou ik dat risico nog eens nemen? Stel dat ik opnieuw een relatie krijg, samen ga wonen, trouwen misschien. Over drie jaar, hup: uit elkaar. Mag ik weer de helft inleveren. Geen zin in.
Ik knikte. Hierover hoefde hij niet veel meer uit te leggen.
Reden twee: Vrouwen steunen je dromen niet
Jasper, ik wil dolgraag ooit een oude motor kopen, zon oude Zündapp opknappen en ermee het land doorkruisen op zondag. Daar ben ik nu al ruim een jaar voor aan het sparen. Nog een paar maanden en ik heb m.
Hij nam een beetje water: Toen ik nog getrouwd was, had ik ook dromen ik wilde gitaar leren spelen. Had een cursus geboekt en een gitaar gekocht. Saskia zei: Waar begin je aan, je bent geen Boudewijn de Groot. En ik stopte er alweer mee. Wilden we ergens kamperen in Drenthe, zei zij: We hebben een hypotheek, niet zo doen alsof je 16 bent. Na een tijdje ga je gewoon niks meer voor jezelf doen.
Nu dus niet meer: Nu kan ik net zo goed in mn eentje naar Texel rijden, niemand die klaagt. En als ik mn motor koop, zegt er niemand dat ik gek ben.
Reden drie: Vrouwen stellen idiote eisen
Arjen vervolgde: Drie jaar terug dacht ik: laat ik eens op datingsites proberen. Ik was helemaal open. Leeftijd, werk, inkomen, hobbys gewoon eerlijk ingevuld.
Raakte aan de praat met een vrouw, Linda, 46, beleidsmedewerker bij de gemeente. Verdiende ongeveer 1.300 euro. Ze zei: Je klinkt interessant, maar ik zoek eigenlijk iemand met minimaal 5.000 euro netto en bij voorkeur een eigen huis aan de gracht. Ik moest lachen.
Ik vroeg haar: Wat breng je zelf mee dan? Toen was ze meteen gepikeerd en blokkeerde ze me.
De meeste vrouwen van nu vinden zichzelf absoluut prinses. Ze verwachten dat jij alles hebt, terwijl ze zelf in een huurwoning zitten. Niks mis met ambitie, maar kom op.
Ik heb een prima inkomen, eigen auto, eigen woning maar voor veel vrouwen ben ik gewoon niet goed genoeg, omdat ik geen tonnen verdien. Waarom zou ik mn best doen voor iemand die zo weinig waardeert wat ik wél heb?
Reden vier: Huishouden doe ik prima zelf
Mis je het niet, zo samenwonen? Dat iemand voor je kookt enzo?
Arjen moest lachen. Kijk om je heen Jasper het is hier schoon, toch? Eén keer per week dweil en stofzuig ik, uurtje werk. Eten? Vanavond kip uit de oven, kost me een half uurtje. Was draait zichzelf wel. De vaatwasser idem.
Veel vrouwen van nu kunnen amper koken. Bestellen altijd eten of halen kant-en-klaar bij de Albert Heijn. En stel dat ze het huishouden doen, dan verwachten ze alsnog dat je ze financiert. Dan kook ik liever zelf en houd controle in huis.
Reden vijf: Manipulatie en leugens
Arjen schonk nog een whisky in.
Weet je, na mijn scheiding heb ik nog twee korte relaties gehad. De eerste, Vera, zei dat ze gescheiden was. Bleek dat dr man gewoon nog thuis woonde en zij iemand voor erbij zocht omdat hij te weinig verdiende.
De tweede, Loes, zei geen kinderen te hebben na twee maanden kwam ik erachter dat ze er twee had. Ze verzweeg het gewoon. Omdat ze dacht dat ik anders weg zou gaan.
Nederlandse vrouwen kunnen prima dingen voor zich houden. Blijkt allemaal normaal, tot het uitkomt en jij daar weer mee zit. En zij hebben altijd een excuus.
Reden zes: Initiatief wordt niet gewaardeerd
Vorig jaar heb ik het voor het laatst geprobeerd, begon Arjen, Een boekwinkel hier in de stad. Stond een leuke vrouw van een jaar of 45 te kijken bij de Nederlandse literatuur. Ik sprak haar vriendelijk aan en stelde een leuk boek voor. Je raadt het al: ijskoude blik, of ik een engerd was. Nee dankjewel, ik red me prima en weg was ze.
Jasper, tegenwoordig wordt alles wat een man zegt gezien als flirten. Stuur je een bericht op social media: stalker. Vraagt je iemand mee naar een koffietje: gold digger. Ik smeek niet om aandacht meer hoor.
Zijn er vrouwen die anders zijn? Zeker. Maar die zijn zeldzaam. Dus waarom zou ik mezelf steeds opnieuw voor paal zetten?
Waarom ik ging nadenken
Arjen nam zn laatste slok, keek me aan en zei: Kijk, ik zeg niet dat alle vrouwen slecht zijn. Echte leuke vrouwen bestaan, maar ze zijn spaarzaam en de gevolgen als het misgaat zijn gewoon te groot. Je raakt zo weer je huis, je spaargeld, misschien je rust kwijt.
Hij stond op: Ik ben 51. Heb een mooie baan, eigen stekkie, auto, hobbys, fijne vrienden. Ik ben gelukkig in mijn eentje. Waarom zou ik dat op het spel zetten voor iets wat waarschijnlijk weer eindigt in een hoop gedoe?
Eenmaal thuis lag ik nog lang wakker, nadenkend over zijn woorden.
Ik ben zelf 49, 23 jaar getrouwd. Gaat prima met Yvonne, niks te klagen. Maar als ik weer alleen zou zijn misschien zou ik hetzelfde doen als Arjen.
Gelijk heeft ie eigenlijk wel. Misschien geen held, misschien gewoon verstandig. Maar in ieder geval eerlijk over wat hij niet meer wil.
