Gisteren liep ik even bij mijn buurman, Bert van Dijk, langs om een boormachine te vragen. Hij deed open in een makkelijke sportbroek en een T-shirt.
Kom binnen, ik heb net gegeten, zei hij.
Ik ging naar binnen. Zijn appartement was netjes, in de keuken rook het naar gebraden kip. Op tafel stond een laptop, daarnaast een glas rode wijn.
Bert is eenenvijftig jaar. Hij woont al twaalf jaar alleen. Gescheiden. Werkt als werktuigbouwkundig ingenieur en verdient rond de 3.800 netto per maand.
Ik ken Bert nu een jaar of vijf, sinds ik in deze flat in Haarlem woon. Nooit heb ik een vrouw bij hem gezien. Niet over de vloer, niet in het weekend, niets.
Hij gaf me de boormachine en schonk een glas whisky in.
Ga zitten joh, het is alweer even geleden.
We zaten samen aan de keukentafel met een borrel.
Toen vroeg ik:
Bert, waarom ben je eigenlijk alleen? Je zoekt niemand?
Hij grijnsde:
Niet bewust, Johan. Ik leef nu twaalf jaar alleen en heb geleerd: zo is het goed voor mij.
Hoezo dan?
Hij schonk bij, ging rustig achterover zitten:
Ik zal het je uitleggen, het zijn zes redenen. Die heb ik echt aan den lijve ondervonden.
Eerste reden angst voor financiële ondergang bij scheiding
Bert begon:
Twaalf jaar geleden ben ik gescheiden. Ik was achttien jaar getrouwd met Annemieke. We hebben een dochter, Marloes, zij is nu achtentwintig en woont zelf.
Hij nam een slok.
We zijn uit elkaar gegaan door haar overspel. Ik betrapte haar met een collega. Daarna heb ik de scheiding aangevraagd.
En toen?
De rechtbank splitste het appartement door midden. Terwijl ik het grootste deel van de hypotheek betaalde. Uiteindelijk: huis verkocht, geld verdeeld, ik kocht deze kleine woning.
Hij keek me aan:
Johan, ik ben de helft van mijn bezit kwijtgeraakt door haar vreemdgaan. En dat is nog volkomen legaal volgens de wet. Snap je dat? Ik zwoegde, betaalde alles, en zij kreeg de helft.
Ja, zo werkt het…
Precies. Dus waarom zou ik dat risico opnieuw nemen? Stel, ik ontmoet iemand. Samenwonen. Trouwen na drie jaar. Samen een auto, nieuwe spullen. Wil ze weg? Zit ik wéér alles kwijt?
Ik zweeg. Bert ging verder.
Tweede reden vrouwen ondersteunen geen dromen
Johan, ik heb een droom. Ik wil een oude Moto Guzzi kopen. Zelf opknappen. Lekker op zondag ermee rijden.
Prima droom.
Dat dacht ik ook. Ik ben nu al een jaar aan het sparen. Over een half jaar koop ik hem: een Moto Guzzi uit de jaren zeventig, helemaal zelf restaureren.
Hij schonk water bij de whisky.
Toen ik getrouwd was, had ik ook dromen. Bijvoorbeeld gitaar leren spelen. Gitaar gekocht, lessen genomen. Annemieke zei: Waarom? Je bent geen Boudewijn de Groot. Gestopt dus. Ik wou op kanotocht door Friesland vond ze ook belachelijk.
Hij keek door het raam.
Vrouwen lachen zulke dromen uit. Zien ze als onzin. Nu maak ik gewoon mijn eigen keuzes. Straks een motor in de schuur niemand die me voor gek verklaart.
Derde reden overschatting eigenwaarde door vrouwen
Bert ging verder.
Drie jaar geleden dacht ik: ik probeer het op een datingapp. Vulde alles eerlijk in: leeftijd, baan, salaris, hobbys.
En?
Contact met een paar vrouwen. Zo was er Karin, 46 jaar, werkt in een beautysalon, verdient 1.300 per maand. Zij schreef: Je bent interessant, maar ik zoek iemand met minstens 5.000 per maand.
Hij lachte:
Dus ik vroeg: Wat verdien je zelf? Meteen geblokkeerd, was ze beledigd.
Echt waar?
Echt. De meeste vrouwen van nu voelen zich prinses. Verdienen weinig, huren een kamer, maar eisen een man met tweehonderdduizend euro, een auto, een eigen huis. En ze bieden vrouwelijke energie als tegenprestatie.
Hij dronk zijn glas leeg.
Ik verdien 3.800, heb mijn eigen plek, auto, alles. Maar voor veel vrouwen ben ik een mislukkeling, want ik heb geen miljoenen. Waarom zou ik investeren in iemand die mij niet waardeert?
Vierde reden huishouden kunnen ze vaak niet
Ik vroeg:
Mis je het gezelschap niet, het samen eten, een beetje huiselijk?
Bert grinnikte.
Kijk eens rond, Johan. Het is schoon, toch? Ik poets één keer per week een middag. Koken? Doe ik zelf. Vanavond kip met groenten, een half uurtje werk. De was? De machine doet het meeste, ik hang het alleen op.
Hij wees naar de keuken:
Ik heb geen vrouw nodig voor mijn huishouden. En weet je hoeveel vrouwen tegenwoordig niet kunnen koken? De helft. Die bestellen maaltijden of eten kant-en-klaar.
Maar echte huisvrouwen zijn er toch nog wel?
Zeker. Maar die willen dan wel dat ik alles betaal. Nou, dan maak ik liever zelf mijn eten klaar.
Vijfde reden bang gemaakt door leugens en misleiding
Bert schonk opnieuw in voor ons allebei.
Johan, na mijn scheiding heb ik twee keer even een vrouw leren kennen. Beide keren werd ik voorgelogen.
Hoezo?
De eerste, Maartje, zei dat ze gescheiden was. We zagen elkaar een maand. Blijkt ze nog getrouwd, zocht gewoon spanning omdat haar man weinig verdiende.
Hij nam een slok.
De tweede, Femke, beweerde geen kinderen te hebben. Na twee maanden kwam ik erachter dat ze er twee had verzwegen. Gewoon bang dat ik af zou haken.
Heftig
Inderdaad. Je wordt wantrouwig. Vrouwen liegen snel, dat zien ze niet eens als probleem. Zolang ze maar een man aan de haak slaan. En dan vragen ze zich af waarom we niet meer vertrouwen hebben.
Zesde reden initiatief nemen wordt afgestraft
Bert leunde achterover.
Vorig jaar heb ik als laatste poging iemand aangesproken in de boekhandel. Dame bij de Nederlandse literatuur, jaar of 45. Zag er aardig uit.
En toen?
Ik zei: Goedeavond, ik zie dat u van literatuur houdt. Mag ik een tip geven? Ze keek me aan alsof ik een engerd was. Dank u, ik kijk zelf wel even. En ze liep weg.
Bert lachte schamper.
Elke man die initiatief toont, wordt tegenwoordig aangekeken als een viezerik. Spreek je een vrouw aan, dan ben je een stalker of foute vent. Stuur je een berichtje op social media, ben je een creep. Koffie vragen? Goudzoeker. Ik ben er klaar mee. Als een vrouw interesse heeft, mag zij nu het voortouw nemen. Ik hoef niet meer afgewezen te worden.
Waarom ik bleef nadenken en wat ik heb geleerd
Bert dronk zijn whisky op en keek me aan.
Johan, ik zeg niet dat alle vrouwen zo zijn. Er zitten echt leuke tussen. Maar je zoekt naar een speld in een hooiberg. En de prijs van een fout is hoog: geld weg, stress, tijdverlies.
Hij stond op.
Ik ben eenenvijftig. Goede baan, eigen plek, auto, mooie hobbys, vrienden. Ik ben gelukkig nu. Waarom zou ik dat geluk op het spel zetten voor een relatie die waarschijnlijk uitloopt op een hoop gedoe en verlies?
Thuis lag ik in bed nog lang na te denken over zijn verhaal.
Ik ben inmiddels bijna negenenveertig en drieentwintig jaar getrouwd. Met mijn vrouw gaat het gewoon goed. Maar stel, ik was alleen… Zou ik hetzelfde doen als Bert?
Waarschijnlijk wel.
Soms is het dapperder om gelukkig te zijn met jezelf dan ervoor te kiezen je steeds opnieuw te laten teleurstellen. Uiteindelijk leerde ik dat tevredenheid met je eigen leven misschien wel de grootste rijkdom is die je kunt vinden.
