9 juni
Vandaag is weer zon dag dat ik mezelf niet meer herken in mijn huwelijk. Zeventien jaar zijn Martijn en ik al samen. Zo lang heb ik alles op rolletjes gehouden: het huishouden draaiende, maaltijden op tijd, de jongens opgevoed tot nette kerels, en altijd geprobeerd het hen naar de zin te maken. Elke ochtend havermout of een omelet, in de avond meteen koken zodra ik thuiskwam uit het lab van de universiteit, en op zondag stonden er altijd vijftien gestreken overhemden klaar voor Martijn en onze twee zoons, Koen en Tijn. Natuurlijk kon ik Koen en Tijn nooit dezelfde aandacht voor nette kleding bijbrengen als hun vader, hoe graag ik het ook wou.
Maar de afgelopen twee weken? Ontbijt bestaat uit cornflakes of een broodje kaas, en ik zeg gewoon dat ze zelf maar wat moeten maken. s Avonds droge ik het simpel af met wat er van gisteren over is, of een briefje op het aanrecht: Ben er na negenen pas, kook zelf maar wat stamppot. Martijn dacht eerst dat het aan het jaarlijkse congres op de VU lag, maar dat is inmiddels al een week voorbij. Toch is ons ritme niet teruggekeerd.
Hij vroeg voorzichtig wat er aan de hand was. Mijn antwoord: Mag ik na al die jaren eindelijk eens aan mezelf denken? Ik ben veertien jaar moeder en vrouw geweest zonder tijd voor Veronique nu neem ik ruimte voor mezelf. Martijn sputterde niet eens tegen, maar ik zag aan zijn gezicht dat het hem dwarszat.
Sindsdien verdwijn ik naar het theater, een expositie of met Nadine naar de film. Ik koop wat meer uitgesproken jurkjes, lak mijn nagels bij het ontbijt en geef weer eens geld uit bij de parfumerie op de Haarlemmerstraat. Ik zie Martijn vaak vragend naar me kijken, onrust in zijn ogen alsof hij me verdenkt van iets.
Laatst betrapte ik hem erop dat hij mijn tas doorzocht. Ik deed alsof ik niets zag, maar wist precies wat hij dacht: Is er een ander? Zijn angstige blikken vertellen genoeg. Op een avond kwam hij wat later uit de slaapkamer, zijn gezicht bleek en zijn hand trillend.
Mij houd je niet voor de gek, Veronique, zei hij. Ik weet het.
Ik lachte schamper, maar hij werd boos.
Ik heb die brief gelezen! Die over hoe je niet kunt wachten tot jullie elkaar weer zien, dat je elkaars stemmen overal hoort, zei hij, woedend en beledigd.
Pas toen viel het kwartje bij me. Die oude liefdesbrief, bewaard in de binnenzak van mijn tas sinds ik eens, in een moeilijke week, bij de psycholoog was een zelfgeschreven brief, van Martijn aan mij, vlak na de geboorte van Tijn, terwijl hij voor werk in Maastricht zat. Hij had zijn hand verstuikt destijds, schreef onbeholpen met links, en zijn schrijfstijl was bijna onherkenbaar. Maar de gevoelens waren van toen: vurig, oprecht en vol belofte. Hoe kon hij dat vergeten?
Met een diepe zucht pakte ik het doosje van de bovenste plank, haalde de brief eruit en schoof hem naar Martijn. Deze heb jij geschreven. De psycholoog raadde me aan om te bewaren wat me herinnert aan liefde, niet aan routine.
Hij las. Langzaam keerde de kleur op zijn wangen terug. Waarom draag je die bij je? vroeg hij bedrukt.
Omdat ik de vrouw ben die alles organiseert, maar soms vergeet dat ze meer is dan dat. En omdat ik wil onthouden hoe we ooit samen waren.
Eindelijk keek hij me aan, echt aan, en schrok zelfs een beetje. Heb je overwogen te vertrekken?
Eerlijk? Soms. Want ik ben een vrouw, Martijn. Niet alleen moeder of huishoudster. Maar ik hou van je. En ik wil dat we niet verdwalen in sleur. Daarom zoek ik hulp. Daarom bewaar ik dat briefje.
Hij knikte, en liep zonder woorden het balkon op. We praatten er die avond niet meer over, maar ik wist dat het hem raakte.
***
Vanmorgen werd ik gewekt door ongewone geluiden en de geur van versgebakken appeltaart. In de keuken stond Koen te roeren in de pan met roereieren en sneed Tijn vers brood. Er stond zelfs een vaas met tulpen míjn favoriete bloemen midden op tafel.
Wat is hier aan de hand? vroeg ik verbaasd.
Goeiemorgen mam! lachte Tijn breed. Wil je koffie of thee?
Ik stond perplex. Doe maar koffie en een stukje appeltaart dan?
Martijn, nergens te bekennen. Maar ik wist: hij had dit opgezet. Toen ik de eerste hap nam, wilde ik huilen van dankbaarheid herkenning, liefde, en zorg, allemaal in één moment.
En toen kwam hij binnen, overhandigde me een net dubbelgevouwen brief.
Goedemorgen, lieverd, zei hij zacht. Hier, een nieuwe brief. Misschien helpt het écht.
Ik lachte. Niet elk ontbijt is sindsdien zo uitbundig, want zo zijn we niet in Nederland. Maar soms soms wel. En naar de film gaan we vanaf nu samen. Mijn huwelijk is gered, omdat we weer zagen wie we waren. Omdat ik mezelf niet langer verloor tussen was, aardappels en agendas. Soms is liefde gewoon: herinneren wat er altijd al was en elke dag opnieuw beginnen.
