Arjen herkende zijn vrouw Lotte niet meer; hij snapte niet wat er met haar aan de hand was. Lotte was altijd degene geweest die hun huis schoonhield, die kookte, strijkte, en alles draaiende hield, maar nu leek het alsof ze haar taken naast zich neerlegde. Voorzichtig vroeg Arjen wat er aan de hand was. Lotte antwoordde: Al die jaren zorg ik voor jullie, mag ik nu eens even uitrusten!
Arjen kreeg argwaan dat Lotte misschien iemand anders gevonden had, en dat liet hem niet meer los. Uit nieuwsgierigheid besloot hij haar spullen te controleren. Opeens zag hij in haar handtas een merkwaardige brief verstopt.
Arjen kon het niet plaatsen wat gebeurde er toch met Lotte? Ze waren inmiddels zeventien jaar getrouwd, en gedurende al die tijd was ze altijd lief en begripvol geweest, nooit geheimzinnig of ruziezoekend. Hij hield juist van haar om wie ze was. Altijd zorgde zij voor het ontbijt havermout of een verse omelet en zodra ze thuiskwam van haar werk, verdween ze de keuken in om het avondeten op tafel te zetten. Elke zondag strijkte ze vijftien overhemden voor hem en hun twee zonen al lukte het maar nauwelijks de jongens zo netjes te krijgen als hijzelf graag zag.
Maar nu, al twee weken, stonden er enkel muesli of boterhammen op de ontbijttafel, en werd daarbij verondersteld dat ze die zelf smeerden. Voor het avondeten stonden restjes van gisteren klaar, of naast het fornuis lag een briefje: Ben na negenen thuis, kook maar even wat aardappels.
In het begin dacht Arjen nog dat het te maken had met het congres van Lottes hogeschool, maar dat was al een tijdje afgelopen en hun dagelijkse routine keerde niet meer terug.
Hij probeerde voorzichtig ernaar te vragen. Lotte zei droog:
Ik mag toch zeker ook een leven voor mezelf hebben? Al die jaren ben ik er voor jullie geweest, nu ben ik even aan de beurt.
Dat mag natuurlijk, geen probleem, zei Arjen.
Eigenlijk wilde hij weten hoe lang dit even zou duren, maar hij vroeg het niet. Ondertussen was Lotte opvallend vaak naar de bioscoop, het theater of een expositie van moderne kunst. Wat Arjen dwarszat, was dat haar garderobe nu ineens gewaagdere jurken bevatte. In plaats van ontbijt klaarmaken, stond ze s ochtends haar wimpers te krullen. Steeds meer sloop er een onbehaaglijk gevoel bij hem naar binnen zou Lotte iemand anders hebben?
Hij schaamde zich om zo te denken, maar zijn zorgen kregen de overhand. Op een ochtend kon hij zichzelf niet meer beheersen en snuffelde in haar telefoon, controleerde de bankafschriften en opende uiteindelijk haar handtas. En daar vond hij die brief in een binnenvakje, oud en gevouwen, duidelijk vaak herlezen. Overduidelijk een liefdesbrief van een andere man: Lotte, wat mis ik je, woorden schieten tekort voor het verlangen naar onze volgende ontmoeting. Overal hoor ik jouw stem, zoek ik naar je glimlach…
Het lezen ervan deed pijn. Aangezien de brief er al verweerd uitzag, ging Arjen ervan uit dat deze affaire al langer speelde, wat zijn verdriet alleen maar vergrootte. Hij had altijd trouw gebleven, nooit toegegeven aan verleidingen. Was hun hele huwelijk dan op een leugen gebouwd?
Dagenlang zweeg hij, in zichzelf weggezonken, tot hij het niet meer aankon.
Ik weet alles, zei hij op een avond met een zware stem.
Wat weet je allemaal? vroeg Lotte met lichte verbazing.
Haar stem klonk evenwichtig, hoogstens nieuwsgierig. Maar Arjen liet zich niet foppen hij had die brief met eigen ogen gelezen.
Je hebt een ander, zei hij beslist.
Lotte schoot in de lach. Wat een onzin, Arjen. Meen je dit nu echt?
Had ze het maar toegegeven of was in tranen uitgebarsten; zo was het bijna nog pijnlijker.
Ik heb zn brief gelezen! gooide Arjen eruit. Denk je dat ik niet snap wat daar staat? Ik kan niet wachten tot de dag dat wij weer samen zijn, onze zielen zijn voor altijd verbonden… Bah!
Plots begon Lotte écht te lachen, wat Arjen alleen maar bozer maakte.
Je bent serieus, hè? vroeg ze.
En jij?
Hij keek haar donker aan, zijn adem zwaar.
Dus je hebt in mijn tas gezeten?
Ja.
En je hebt die brief gelezen?
Ja.
Maar weet je niet meer dat jíj die brief zelf hebt geschreven?
Wat?
Die brief schreef jij zelf, toen je op klus was in Eindhoven, ik was hier thuis met Sven. Herinner je het je niet?
Denk je dat ik mijn eigen handschrift niet herken? Zoiets zou ik niet zéggen!
Lotte zuchtte, pakte een krukje, haalde een doos boven uit de kast, schuifelde tussen de papieren en haalde er een envelop uit. Die hield ze hem voor.
Kijk maar. Je had toen je pols verstuikt, dus schreef je met links.
Arjen keek naar de afzender op de envelop, inderdaad zijn naam, inderdaad een ander handschrift. Langzaam begon er iets te dagen. Was dat destijds, tijdens die bouwklus?
En waarom sleep je die brief dan nog steeds mee? vroeg hij wat korzelig.
De psycholoog raadde het aan, antwoordde Lotte kalm.
Een psycholoog?
Ja. Arjen, ik ben moe. Mijn hele leven draait om de zorg voor jou en de jongens. Echt iets voor mezelf heb ik amper gehad. Zelfs een simpel dankjewel hoor ik bijna nooit, bloemen krijg ik verplicht op 8 maart, en liefdeswoorden? Die heb ik al tijden niet meer gehoord. Ik ben nog niet oud, ik ben een vrouw. Op een dag dacht ik: misschien moet ik wel bij je weg. Maar ik waardeer wat we hebben, dus ben ik naar een psycholoog gegaan. Zij gaf me goede raad, en dat helpt meestal.
Arjen keek haar met enige verbazing aan. Over een scheiding had hij nooit nagedacht. Wilde ze echt bij hem weg?
Helpen haar adviezen? vroeg hij.
Soms wel, glimlachte Lotte.
En die brieven?
Die helpen me herinneren aan onze liefde.
Arjen knikte en moest even alleen zijn. Hij liep naar het balkon om na te denken. Ze spraken er verder niet meer over.
***
De volgende ochtend hing er een warme geur van vanille in huis, en was het ongewoon onrustig. Lotte kon zich niet herinneren wanneer het zo levendig was geweest, tot ze de keuken binnenkwam.
De oudste zoon bakte een omelet. De jongste schepte vers gebakken kwarkbollen op de borden. In een vaas stond haar favoriete boeket tulpen.
Wat is hier aan de hand? vroeg ze verbaasd.
Goedemorgen mam, zei de jongste, Wil je thee of koffie?
Lotte wist niet wat haar overkwam.
Koffie, graag, zei ze.
Omelet of kwarkbollen?
Doe maar kwarkbollen
Arjen was nergens te bekennen, maar Lotte besefte dit is zijn handwerk. Toen ze het eerste hapje op had, kwam haar man binnen. Hij overhandigde haar een blad met een nieuwe brief.
Goedemorgen, liefste! glimlachte hij.
Wat is dit? vroeg ze.
Een nieuwe liefdesbrief, zei Arjen, Om je eraan te herinneren wat we samen delen.
Lotte glimlachte terug. Vanaf die dag werd alles anders. Natuurlijk was het niet iedere dag feest, maar soms gebeurde er zomaar iets bijzonders. En als Lotte nu naar het theater ging, kwam Arjen graag mee. Hun huwelijk kreeg een nieuwe kans.
Het leven liet Arjen en Lotte inzien dat liefde en waardering dagelijkse zorg vragen voor elkaar, maar ook voor jezelf. Want pas als je elkaar waardeert en bijstaat, kan samen zijn steeds opnieuw een keuze blijven.
