Marjolein, uiteindelijk is er niets ernstigs gebeurd! Het gebeurt wel eens bij mannen: even overrompeld, ze kunnen niet op tijd stoppen. Wees wijs. Geef je man niet zomaar op aan een ander? Ze zal wel denken dat ze je heeft overwonnen! Vecht voor je gezin! zei haar schoonmoeder.
Op zaterdagmorgen bracht Marjolein haar zoon Daan naar de ouders van Jeroen. Ze had afgesproken dat Jeroen een tijd bij hen zou blijven.
Terug in het appartement haalde Marjolein kartonnen dozen van het balkon en begon de spullen in te pakken. Eerst de kinderkamer.
Ze legde kleding, speelgoed, boeken in de dozen, dichtte ze af met plakband en labelde ze. Nog even, en er zouden alleen de meubels overblijven die ze niet mee wilde nemen.
Rond twaalf uur ging de telefoon. Het scherm toonde: Truus van den Berg.
Goedemorgen, Truus.
Goedemiddag, Marjolein. Jeroen heeft me alles verteld. Ik begrijp dat je gekwetst bent. Maar misschien moet je niet zo snel handelen? Neem even de tijd, kalmeer, denk na. Het is toch niet nodig om meteen het gezin te ruïneren? vroeg Truus.
Ik ben het niet die het gezin kapotmaakt, Jeroen wel antwoordde Marjolein.
Marjolein, ik neem Jeroen niet de schuld af! Maar kun je hem dit keer vergeven?
Over welke eerste keer heeft u het? Jouw zoon is al een half jaar bij zijn collega, liegt mij tegen. En u zegt vergeven? Nee zei Marjolein.
Marjolein, denk alsjeblieft nog even. Je ontnemen Daan een vader. En Jeroen houdt van zijn zoon!
Truus, Jeroen mag Daan zien, ik ga hem niet tegenhouden. Maar met jullie zoon wil ik niet meer samenwonen. Laten we hier stoppen ik pak mijn spullen, ik heb geen tijd meer.
Marjolein pakte de laatste twee dozen, liep naar de slaapkamer en begon haar garderobe in koffers te proppen.
Truus verscheen precies een uur later in het appartement. De schoonmoeder had het idee dat ze Marjolein in een persoonlijk gesprek kon overtuigen de familie niet te laten uit elkaar vallen.
Het gesprek draaide in cirkels:
Marjolein, uiteindelijk is er niets ernstigs gebeurd! Het gebeurt wel eens bij mannen: even overrompeld, ze kunnen niet op tijd stoppen.
Wees wijs. Geef je man niet zomaar op aan een ander? Ze zal wel denken dat ze je heeft overwonnen! Vecht voor je gezin!
Truus, Jeroen is geen doorgeefluik waar ik voor moet strijden! Stuur je me nu uit om Yara op een duel uit te dagen? Of op een boksring? Waar past zij hier? Zonder Yara zou er Elise of Christina opduiken.
Ik vertel je een geheim: Igor, de vader van Jeroen, heeft in zijn jeugd ook fouten gemaakt. Ik bleef echter slimmer dan jij en hield het gezin bij elkaar. Kijk, we zijn nu bijna vijfendertig jaar samen. Binnenkort vieren we ons koralen huwelijk.
Waar lag jouw wijsheid dan in? glimlachte Marjolein.
Ik maakte geen spektakel. Integendeel, ik werd zachter, kookte zijn favoriete maaltijden, vroeg naar zijn werk, zorgde ook voor mezelf nieuw kapsel, afgevallen, ging naar het werk met een glimlach legde Truus uit.
Soms voelde ik dat hij net van een minnares kwam, en ik wilde hem geen schoen meer aanbieden, maar een pan pakken en hem een flinke klap geven. Maar ik hield het in, lachte, en zo bleef hij bij mij. Zo groeide de zoon op met zijn vader, en nu hebben we een opa.
Truus, u bent een ongelooflijke vrouw. Ik zou dat niet kunnen. Mijn natuurlijke afkeer is veel sterker. Wat u nu voorstelt, voelt voor mij als uit een vuile emmer eten antwoordde Marjolein.
Truus verliet abrupt de kamer, zonder afscheid, en Marjolein ging verder met haar dozen. Ze wist dat dit nog niet het einde was; Jeroen en Truus zouden haar later nog meer dwarszitten. Daarom haastte ze zich om uit het appartement te verdwijnen.
De volgende dag zondag kwam haar vader langs. Samen laadden ze de koffers en dozen in een bestelbus en vertrokken.
Onderweg vroeg Marjolein haar vader om te stoppen bij het huis van Truus, om de sleutels van het appartement af te geven.
Je gelooft het niet vertelde Marjolein later aan haar vriendin Femke gisteren heeft mijn schoonmoeder een uur lang geprobeerd me te overtuigen Jeroens kleine misstappen te vergeven en niet te scheiden.
En wat zei ze? vroeg Femke.
De standaard argumenten: Je berooft het kind van een vader, Alle mannen bedriegen, Vrouwen moeten wijzer zijn. Daarna vertelde ze hoe zij in mijn situatie haar man weer naar het gezin had gehaald.
Hoe dan? vroeg Femke.
Ik zal het je niet precies vertellen, maar geloof me, het is pure ellende. Zo ga je niet.
Heb je al de scheiding aangevraagd? vroeg Femke.
Vrijdag al antwoordde Marjolein.
Eindelijk ben je vrij van die Casanova. Het was pijnlijk om dat mannetje te zien zei Femke.
Wat bedoel je met pijnlijk? Wist je dat hij met Yara samenzweerde? verontwaarde Marjolein.
Ik wist het niet zeker, maar ik had mijn vermoedens antwoordde Femke.
Waarom heb je het me niet gezegd? Ik dacht dat we vriendinnen waren zei Marjolein en stond op om te gaan.
Wacht! hield Femke haar tegen. Luister eerst. Ik wist echt niets. Ik zag wel dezelfde dingen als jij, maar trok andere conclusies. Herinner je die bedrijfsborrel?
Yara draaide zich om Jeroen. Je zag het, toch? Hoe vaak vroeg ze om een zakenreis om met hem mee te gaan?
Jij zit in de administratie, verwerkt papieren. Waarom dacht je niet na over hoe het zo kan dat Yara op het laatste moment Jeroen vervangt? Ik vermoedde het, maar zei het niet omdat ik niet zeker was.
Je kon het in ieder geval hint geven.
En als ik het fout had en het allemaal mijn fantasie was? Wat zou je van me denken? Denk je dat ik jullie wil ruzie laten maken? Herinner je je Svetlana Belova?
Ze vertelde een vriendin dat ze haar man met een andere vrouw had gezien. Ze liet zelfs een foto zien waarop hij die vrouw omhelsde.
Natuurlijk ontstond er een ruzie, maar ze maakten het goed, en Svetlana werd beschuldigd van jaloersheid, van het willen vernietigen van een sterk gezin.
Svetlana verliet daarna het bedrijf. Dus, wees niet boos. Als ik hard bewijs had, had ik het je wel gezegd. Hoe ga je nu verder?
Het appartement staat op naam van Truus, dus Daan en ik zijn eruit. We logeren nu bij mijn ouders.
Over een week maken we omas appartement op; die huurden het vroeger, maar de huurders zijn een maand geleden vertrokken. Het heeft niet drie, maar twee kamers, genoeg voor ons.
De kinderopvang moet ook geregeld worden. Het oude plein is ver weg, maar een goede kennis van mijn moeder heeft beloofd te helpen met een pleegplek direct naast ons huis. Ik ga scheiden, kinderbijslag aanvragen. Alles.
Is Jeroen het eens met de scheiding? vroeg Femke.
Hij zegt dat hij niet wil scheiden, dat hij alles heeft begrepen en dat het niet meer zal gebeuren. Maar ik heb er genoeg van. Hij vroeg mij om geen alimentatie te eisen, hij wil zelf betalen.
En jij?
Ik ben er tegen. Ik wil hem niet meer zien. Laat het officieel zijn. Hij dreigde: Ik krijg de kinderen, een beter appartement en een hoger salaris.
Ik gaf hem niets terug, ik telde alleen hoeveel zakenreizen hij vorig jaar had acht en bewaarde die cijfers voor de rechter. Zodra hij wil Daan meenemen, vraag ik waar het kind zal zijn als hij op reis is. Ik heb een baan, een eigen huis. Hij komt er niet.
Jeroen diende daadwerkelijk een verzoek in voor een gezagswijziging, waarbij hij eiste dat hun zoon bij hem moest blijven:
Mijn ex-partner kan Daan niet de levensstandaard bieden die hij verdient verklaarde hij.
Truus van den Berg verklaarde vervolgens dat de ex-schoonzus hun kind verstopte:
Ze is uit het appartement verhuisd, heeft de jongen uit de kinderopvang gehaald. We dachten dat ze bij de ouders van Marjolein zou blijven, maar ze waren er maar een week en verdween toen.
Ik heb buren die weten waar ze Daan verbergt! Het kind moet naar de kinderopvang, niet schuilen op onzekere plekken!
Marjolein moest uitleggen dat zij en Daan in een twee kamer appartement woonden dat van haar was, dat de jongen naar de kinderopvang naast het gebouw ging, en dat Jeroens frequente zakenreizen het ouderschap onmogelijk maakten.
Uiteindelijk leverden zowel Truus als Jeroen niets op.
Marjolein vermeed elk contact met Jeroen en vond na de scheiding een nieuwe baan; ze was een competente specialist en kon de overstap moeiteloos maken.
Kort daarna bracht Femke nieuwtjes:
Yara is ontslagen en vertrokken.
Echt? verbaasde Marjolein.
Onze tantes hebben het voor haar geregeld. Ze draaide een maand rond, besefte dat er hier niets meer voor haar was, en ging naar de hoofdstad. Jeroen blijft nu alleen.
Dat maakt me niet meer druk zei Marjolein.
En ze sprak de waarheid. Want uit een put die je moet drinken, is er geen water als het leeg is
Wat vinden jullie? Handelde Marjolein juist? Laat een reactie achter.
