Vandaag moest ik weer terugdenken aan een verhaal dat ik ooit hoorde op de medische faculteit. Eén van onze docenten was dokter Dekker, een vrouw die haar hele carrière in het Wilhelmina Kinderziekenhuis had gewerkt. Tijdens haar colleges deelde ze soms verhalen uit haar eigen leven. Eén daarvan is me altijd bijgebleven.
Dokter Dekker had zelf twee dochters, Marlies en Fenne, die ondanks haar medische kennis bijna elke kinderziekte opliepen. Ze deed er alles aan om besmetting te voorkomen: zodra ze thuiskwam, nam ze eerst een douche, verwisselde van kleding, en waste grondig haar handen. Maar het leek wel alsof haar kinderen precies die ziektes kregen die zij die dag op het werk had behandeld. Vooral na een zware dag behandelde ze haar patiëntjes en prompt, alsof het lot ermee speelde, werden haar kinderen ziek. Vitamines, gezonde voeding, frisse lucht – niks leek te baten. Ze werd er moedeloos van.
Op een dag, na een ontzettend intensieve dienst met een pittig ziektegeval, voelde ze zich uitgeput. Ze zag er als een berg tegenop om naar huis te gaan, omdat ze bijna zeker wist dat Marlies en Fenne die nacht weer koortsig zouden worden. In plaats van rechtstreeks naar huis te gaan, besloot dokter Dekker iets anders te doen. Ze ging spontaan naar de bioscoop op het Rembrandtplein en bekeek een avonturenfilm met Indiana Jones gewoon even haar gedachten verzetten.
Met een mengeling van schuldgevoel en opwinding keerde ze later die avond huiswaarts. Tot haar verbazing waren haar dochters kerngezond en speelden ze zoals altijd vrolijk in de woonkamer. Nog steeds wat onzeker probeerde ze later die week opnieuw iets nieuws: ze bleef na haar dienst gezellig thee drinken met een vriendin, Elsbeth, waarbij ze samen hard konden lachen om oude verhalen en nieuwe grappen. Wederom: haar kinderen bleven gezond.
Langzamerhand werd het haar gewoonte om na een zware werkdag niet direct naar huis te gaan. Al was ze nog zo moe en wachtten de huishoudelijke taken, elke dag wandelde ze eerst een rondje door het Vondelpark. Ze genoot van de geur van de bloemen en het kabbelen van het fonteintje, zat even op een bankje en haalde diep adem, voordat ze de tram naar huis nam. En inderdaad: haar dochters waren sindsdien niet meer ziek geweest.
Dokter Dekker trok daaruit een interessante les: het draait niet alleen om bacteriën en virussen. De informatie, en misschien zelfs het gevoel dat je meedraagt na een moeilijke dag, kan mee naar huis reizen en daar zijn weerslag hebben. Mijn docent was ervan overtuigd dat haar eigen gespannenheid misschien onbewust haar dochters beïnvloedde. Sindsdien kwam ze altijd pas thuis als haar hoofd wat lichter voelde.
Ik besef nu zelf, als ik na een rotdag direct mijn zorgen deel of somber thuiskom, dat dit misschien zwaarder weegt dan ik dacht. Soms is het beter om eerst een wandeling te maken door het park, een haring te halen op de markt, of spontaan op een terrasje op het Leidseplein te gaan zitten en te genieten van het leven. Dan pas, met een opgefrist gemoed, bij mijn gezin te komen.
Dit heb ik van dokter Dekker geleerd: bescherm je dierbaren niet alleen tegen ziektes, maar ook tegen de donkere wolk die soms boven je hoofd hangt. Zorg ervoor dat je thuis niet alleen fysiek, maar ook geestelijk schoon het huis binnenkomt. Dat is uiteindelijk veel waardevoller dan alle handen wassen bij elkaar.
