Sanne kijkt naar het scherm van haar telefoon. Lotte heeft een uitnodiging gestuurd in de gezamenlijke chat: ‘Meiden, ik verwacht jullie zaterdag om 18.00 uur in Café Munt. Het wordt gezellig!’
Sanne is dertig. Twee kinderen, dochter Fenna en zoon Tim. Gescheiden. Een bureaustoel die haar rug beter kent dan welke man dan ook in de afgelopen twee jaar. En dan die uitnodiging, waar ze blij van wordt.
‘Tim, niet door de gang rennen! Fenna, trek sokken aan, het is koud!’ roept Sanne, terwijl ze haar telefoon tegen haar schouder klemt.
Aan de andere kant van de lijn kwettert Lotte over verrassingen en karaoke.
‘Sanne, kom je? Ik beloof je, het wordt tof, en zonder dat gezeur van “ik heb kinderen”.’
Sanne grinnikt.
‘Jouw kinderen. Jouw problemen. Jouw scheiding. Jouw leeftijd… Ik denk erover na,’ antwoordt ze.
Zaterdag komt Pieter, haar ex-man, twee uur te laat. Hij komt in het weekend bij de kinderen. Fenna huilt omdat ze wil dat mama haar haar vlecht ‘als een prinses’, en Tim heeft zijn linkerschoen verstopt. Als Sanne eindelijk de rits van haar enige jurk dicht krijgt die nog niet als een zak hangt, is het bijna zes uur ’s avonds.
‘Ik ga. Ook al is het maar een uurtje.’
In het café speelt muziek. De meiden van de boekhouding hebben al een slok champagne genomen, en Marloes van de verkoop vertelt over haar nieuwe vriend met een toon alsof ze haar scriptie verdedigt over ‘Mijn geluk dat jullie allemaal moeten zien’.
Lotte ziet Sanne, gilt het uit en rent op haar af om te knuffelen.
‘Je bent er! Wat zie je er mooi uit! Ga zitten, ze brengen zo taart.’
Sanne schuift aan tafel, pakt een glas sap. Ze luistert. Knikt. Lacht op de juiste momenten.
Linda van de aangrenzende afdeling, een lange blondine met een altijd ontevreden gezicht, leunt naar haar toe.
‘En die van jou?’
‘Gescheiden. Al een jaar,’ zegt Sanne vlak.
‘O, sorry. Dat wist ik niet. Vast zwaar voor de kinderen.’
Sanne drinkt haar sap leeg. Er klinkt een langzame, bekende melodie. Iemand wordt ten dans gevraagd. Sanne blijft zitten. Lotte, de feestvarken, schuift naast haar, al een beetje aangeschoten en daardoor ongewoon serieus.
‘Sanne, waarom ben je zo somber?’
‘Ik ben niet somber. Ik ben moe.’
‘Dat is hetzelfde als je dertig bent met twee kinderen en een ex die alleen op schema komt.’
Sanne is verbaasd over die treffende opmerking.
‘Ben jij ook gescheiden of zo?’
Lotte lacht.
‘Nee. Maar ik let op. Luister… Ik heb de zanger gevraagd een nummer voor je te zingen.’
Sanne begrijpt het niet, maar knikt.
De jongen achter de microfoon pakt de akkoorden. En opeens klinkt er iets ouds, iets dat op de radio draaide toen Sanne studeerde. Het lied waarop zij en Pieter op een bankje bij de studentenflat zoenden. Stomme tekst over ‘zeg nooit vaarwel’. Sanne bedekt haar gezicht met haar handen. Niet van schaamte. Omdat iemand zich herinnert wie ze was. Vóór ‘jouw kinderen’.
‘Ik heb dit lied niet aangevraagd,’ fluistert ze.
Lotte haalt haar schouders op.
‘Misschien deed hij het zelf. Misschien vindt hij je leuk. Kijk je wel eens in de spiegel, Sanne?’
Ze kijkt niet. Maar nu heft ze haar ogen. De jongen bij de microfoon lacht. Onbekend. Jong. Niets wetend over haar leven. Sanne veegt haar wangen af met een servet, pakt een glas champagne en lacht terug. Niet die plichtmatige kantoorlach, maar een echte.
Daarna stuurt ze Pieter een bericht: ‘Ik blijf langer. De kinderen blijven vannacht bij jou. Dit staat niet ter discussie.’
En ze ademt uit. Voor het eerst in lange tijd diep.
Om negen uur precies wordt de taart gebracht. Sanne eet twee stukken en telt geen calorieën. Lotte fluistert in haar oor:
‘Weet je, ik heb jou uitgenodigd omdat jij de enige was die mijn rapport op het werkoverleg niet besprak.’
‘Je rapport was gewoon goed,’ haalt Sanne haar schouders op.
‘Precies. Jij bent de enige die echt luistert. En niet doet alsof.’
Thuis komt Sanne rond middernacht. De lege flat ruikt naar stilte. Eerst wil ze huilen omdat Tims sokken niet door de gang slingeren en Fenna’s haarklem niet op de keukentafel ligt.
Maar dan trekt ze de jurk uit, zet thee, doet de oordopjes in en zet dat ene lied op. En ze begrijpt dat thuis niet alleen het geluid van kleine voetjes is. Het is ook die stilte waarin je jezelf eindelijk kunt horen.
‘Het was best een leuke avond,’ denkt Sanne en valt met een glimlach in slaap.
De volgende ochtend komt er een bericht van een onbekend nummer: ‘Bent u vandaag bij de presentatie? Ik ben die zanger uit het café – Dennis. Mag ik u een koffie aanbieden? Gewoon, zonder reden.’
Sanne kijkt naar haar telefoon en typt: ‘Ik kom. Zwarte koffie, zonder suiker. En dank u voor het lied.’
De eerste twee weken voelen als een film. Dennis wacht Sanne na haar werk op met een boeket. Hij zingt voor haar in het café als het rustig is, en kijkt naar haar alsof zij de enige vrouw op de wereld is. Sanne smelt. En verdwijnt.
Eerst één keer per week. Dan om de dag. Dan stopt haar moeder met haar ontevredenheid te verbergen.
‘Sanne, bij wie dump jij de kinderen? Ik heb zelf dingen te doen. Jij hebt ook nog een baan, hè.’
‘Mam, alsjeblieft, Tim slaapt al, Fenna heeft haar huiswerk gemaakt. Ik ben twee uur weg.’
‘Twee uur weg… De hele week “twee uur weg”. Ik ken die “twee uur”. Een man?’ Sanne zwijgt.
‘En waar komt hij vandaan? Uit dat café?’ Haar moeder trekt haar lippen strak. ‘Een cafézanger… Sanne, je bent een slimme meid, op je dertigste met twee kinderen grijp je naar iedereen die lief naar je kijkt. Maar ze zijn allemaal van hetzelfde laken een pak. Vandaag zingt er één voor jou, morgen een ander.’
‘Mam, hou op!’ Sanne gooit haar tas op de bank. ‘Je kent hem niet.’
‘En jij… hoe lang ken jij hem? Een maand? Twee? Ik heb in mijn leven genoeg mannen gezien.’ Ze slaat de deur dicht.
Dennis is anders. Hij onthoudt hoe Fenna heet en dat Tim bang is in het donker. Hij zegt dat hij geen probleem heeft met kinderen, dat hij gaat nadenken over hoe ze het leven kunnen inrichten.
Sanne gelooft het bijna.
Die avond besluit ze een verrassing te doen. Dennis heeft gezegd dat hij tot tien uur optreedt en daarna vrij is. Sanne laat de kinderen bij haar moeder – die rolt met haar ogen, maar weigert niet – en rijdt zonder uitnodiging naar het café. Ze loopt de zaak binnen. Ze glimlacht naar de bekende barman. Ze kijkt naar het podium.
Dennis is er niet.
Hij staat bij een zuil en danst. Geen wals, gewoon wat gekkigheid, maar in het ritme van de muziek met een mooie vrouw. Lang. Slank. In een nauwsluitende jurk die net zoveel kost als Sannes maandsalaris. Haar haar zit perfect, haar lach is luid en vrij.
Dennis lacht ook. Dan pakt hij haar hand en ze verdwijnen achter de deur met het bordje ‘Personeel’.
Sanne staat midden in de zaal. Iemand stoot tegen haar schouder en verontschuldigt zich. De muziek speelt door.
‘Allemaal van hetzelfde laken een pak,’ schiet haar moeders woorden door haar hoofd.
Ze draait zich om en loopt weg. Ze slaat de deur niet dicht. Ze huilt niet. Ze stapt gewoon in een taxi en noemt het adres… Bij de flat staat Pieter. In zijn oude jas, met wallen onder zijn ogen, boos en verfomfaaid.
‘Sanne! Waarom neem je de telefoon niet op? Je moeder belt me al een half uur! Je vader ligt in het ziekenhuis. Hartinfarct. Ze heeft de kinderen thuisgelaten en mij gevraagd om naar hen toe te komen.’
Sanne grijpt naar haar hart.
‘Wat? Hoe? Hij was toch…’
‘Ik weet het niet. Bel een taxi. Ik pas op de kinderen.’
Met trillende vingers toetst ze het nummer van haar moeder. Die snikt aan de lijn.
‘Papa ligt op de intensive care. Kom onmiddellijk.’
‘Ik kom eraan. Mam, hij redt het toch wel?’
‘De artsen zeggen niets.’
De hele nacht zitten ze samen in de ziekenhuisgang. Om acht uur ’s ochtends komt een vermoeide arts naar buiten.
‘De crisis is voorbij. Uw man is sterk. Nog een halfuur en ik had het niet durven beloven. Maar nu komt alles goed. Rust, dieet, geen stress.’
Haar moeder barst in tranen uit. Sanne omhelst haar, en zo staan ze daar, twee vrouwen die bijna de belangrijkste man in hun leven verloren. In de taxi terug kijkt Sanne uit het raam. De ochtendzon breekt door de flatgebouwen. Ze herinnert zich hoe Dennis haar wang streelde, beloofde de zee en reizen. Belachelijk. De zee… terwijl haar vader op de intensive care lag terwijl zij in het café was.
‘Ik ben klaar met die dwaze uitstapjes.’
Thuis is Pieter. Ook niet geslapen, te zien aan zijn gezicht.
‘Piet,’ zegt ze zacht. ‘Dank je dat je kwam, dat je bij de kinderen was.’
Pieter zwijgt even. Dan begint hij onhandig, zoals altijd als het over gevoelens gaat.
‘Sanne, ik zonder jou… De kinderen hebben een vader nodig. En niet alleen in het weekend. Kortom, laten we weer bij elkaar gaan wonen. Opnieuw, zoals vroeger. Jij bent moe. De kinderen missen je. En ik mis het thuis, jouw gezeur als ik mijn schoenen niet uitdoe.’
Sanne lacht door haar tranen heen.
Ze loopt naar hem toe en drukt haar hoofd tegen zijn schouder. Ze pakt zijn hand. Een ruwe, vertrouwde, warme handpalm. Niet eentje die een microfoon vasthoudt en de zee belooft. Maar eentje die de kinderwagen duwde, de banden van haar auto verwisselde.
‘Laten we het proberen,’ zegt Sanne. ‘Maar als jij voortaan je mok niet afwast, sla ik je met een kussen.’
‘Akkoord.’
De kinderen stuiven de kamer uit, Tim springt op Pieter: ‘Papa!’ Fenna draait zich eerst om, maar komt dan toch dichterbij en zegt zacht:
‘Blijf je? Voor lang?’
Pieter hurkt.
‘Voor altijd, Fenna. Als jullie me accepteren.’
’s Avonds, als de kinderen slapen, staat Pieter de afwas te doen. Sanne pakt haar telefoon en verwijdert de chat met Dennis. Er is geen enkel bericht meer binnengekomen.
‘Mijn moeder had gelijk,’ denkt Sanne. ‘Maar ze had het bij het verkeerde eind in één ding. Het draait niet om dertig zijn. Niet om kinderen. Niet om een scheiding. Maar om wie je kiest. Ik koos mooie beloftes. Maar ik had vermoeide ogen en een vuile mok in de gootsteen nodig.’
Ze loopt naar Pieter, slaat haar armen om hem heen van achteren, drukt haar neus in zijn schouder.
‘Wat?’ vraagt hij.
‘Niets. Gewoon fijn dat je thuis bent.’ En dat betekent meer dan alle liedjes ter wereld.
