Nou, wat ben ik nou voor een oma? Ik ben pas vijftig met een staartje, zeg ik, terwijl ik mopperend een kom soep en een mand brood op de tafel zet.
Oma, zet eens iets op tafel. Ik krijg er zo trek van, roept Marten vanaf de gang, terwijl hij een stoffige pet op een haak hangt.
Marijke antwoordt ontevreden:
Nou, wat ben ik nou voor oma? Ik ben pas vijftig met een staartje, vraag ik me af waarom ik zo oud klink, terwijl ik de soep en het brood neerleg.
Marten wast zijn handen, loopt langs haar heen en geeft een lichte tik onder haar rug.
Wie ben jij eigenlijk? Je kleinkind is twee jaar, dat maakt je een oma. Ik ben een opa en dat mag ik best houden, lacht hij terwijl hij een lepel hete soep naar zijn mond brengt.
Noem me zo thuis, niet in het openbaar, snauwt ze. Gisteren schreeuwde de kassamedewerker in de winkel: Oma, er staan je klompen voor je! Weet je hoe ongemakkelijk dat was? Iedereen giechelde achter me.
Marten mompelt:
Het ging niet om jou, maar om meneer Martens, die met een halve euro nog een bordje koekjes betaalde. Hij leek wel te gaan knielen toen hij het geld inleverde.
Marijke plaagt:
Heb jij hem die andere koekjes gekocht?
Marten, terwijl hij een lepel schept, haalt zijn schouders op.
Jammer voor hem.
Marijke kan zich niet inhouden:
Daarom blijven je geldjes niet staan, je verspiller.
Nadat Marten klaar is met eten en Marijke de tafel afruimt, fluistert ze aarzelend:
Marten, er zit een verhaal achter dit alles. Anton komt eraan, en hij is niet alleen.
Martens gezicht vertrekt.
Waarom zou hij hier moeten zijn? Wat heeft hij nu gezegd? Ga weg, jullie betekenen niets voor mij. Hij gooide Nanda bijna bij de gemeentehuispoort en reed weg. Het schijnt dat hij vlak voor de bruiloft met een vriend afsprak. Het arme meisje huilde en zei dat hij alleen naar een cassettewinkel was gegaan. En dat hij nu nergens meer heen kon, want hij sleept iemand mee. Hij heeft vast een stadspijp gevonden, die hem dient. Bel hem, schrijf, doe wat je wilt, maar hij verschijnt niet meer in mijn zicht, snauwt Marten.
Marijke buigt zich schuldig en laat haar hoofd zakken.
Sorry, maar ze komen vanavond wel.
Marten slaat de deur dicht en zegt als laatste:
Dan kun je maar alleen met hen blijven.
Marijke kijkt hem na en zucht. Ze vindt een keukengerei op de grond. Nanda is de reden van alles. Toen Anton aankondigt dat hij met haar gaat trouwen, vult haar hart zich met een knoop. Hij lijkt bescheiden en beleefd, maar er voelt zich iets onechts aan. Toen Anton woedend vertrok, huilde ze niet lang. Hij trouwde bijna meteen opnieuw, met dezelfde vriend. Conclusie: waar rook is, is er ook vuur. Er zat zeker iets aan.
Marijke zet de taart in de oven. Mies, de buurman, komt later langs; waar hij ook heen gaat, hij is overal. Ze mist haar zoon al acht jaar. Haar dochter komt bijna elke week langs, want ze woont niet ver. Anton, de oudste zoon, heeft haar hart zwaar belast. Het blijft de vraag hoe lang dit zo volhoudt. Belangrijk is dat ze niet opnieuw ruzie krijgt met haar vader.
Anton arriveert wanneer Marijke al niet meer wacht. Marten zit de hele avond met haar te kletsen.
Kijk, de ruit is gebarsten, we moeten nieuwe kopen, lacht hij.
Antonje, jongen, roept Marijke, terwijl ze haar tranen over zijn schouder laat stromen.
Hij vraagt:
Wat is er met je, al over je vader? En plots ziet hij een klein meisje met een rugzak.
Hé, wie ben jij? Hoe heet je? buigt Marijke zich naar haar toe.
Het meisje steekt haar kleine hand uit.
Ik ben Kaat, en jullie? Marijke richt zich op haar zoon, zich afvragend wie ze voor haar is.
Anton zet zijn tassen bij de deur en gaat op een stoel zitten.
Maak kennis, oma. Dit is Kaat, de dochter van mijn vrouw Olga.
Marijke glimlacht en omhelst het meisje.
Noem me oma Tante. Jij bent mijn kleindochter.
Kaat kijkt naar Anton.
Oom Anton, is dat waar? Deze tante, mijn oma?
Anton knikt moeizaam.
Ja.
Kaat omhelst Marijke beleefd.
Hallo, oma.
Marten komt uit de kamer.
Wat verstaan jullie? Wie is oom Anton en wie is de kleindochter?
De zoon springt van de stoel, reikt zijn hand uit.
Hallo, vader. En sorry voor ons laatste gesprek. Ik was jong en had het leven nog niet echt gezien.
Marten lacht en vraagt:
En nu, heb je iets geleerd?
Anton zucht.
Ja, helemaal.
De vader omhelst hem stevig.
Welkom thuis, zoon, en er glinsteren tranen in hun ogen.
Marijke zucht opgelucht, ze maken het goed.
Na het late avondeten, terwijl Kaat al slaapt, legt Anton alles uit.
Toen ik wegging, was ik boos. Jullie wisten de waarheid niet, en ik wilde Nanda niet benadelen. Ik ging die nacht naar haar toe om het goed te maken, maar ze lag met Willem in de bosjes. Ik probeerde Willem te confronteren, maar Nanda hield me tegen. Ze riep dat ze van hem hield. Ik spuugde en ging weg.
Dat is nu verleden tijd. Ik reisde naar de stad naar mijn vriend Kees om werk te zoeken, tot het geld opraakte. Ik vond een baan als beveiliger in een supermarkt. Aan de kassa stond Olga, klein en tenger. Een klant beklaagde zich dat hij verkeerd wisselgeld kreeg; Olga barstte in tranen uit in de voorraadkamer. Ik zat toen een kopje thee te drinken en vroeg:
Wil je dat ik hem aanspreek?
Ze lachte.
Als iedereen zo zou doen, zou de winkel geen winst maken. Iedereen kan klagen, maar het haalt ons niet vooruit.
Ik antwoordde:
Je moet er gewoon aan wennen, niet huilen.
Ze zei:
Het is anders. Mijn huisbaas wil mij en mijn dochter uit het appartement zetten. Ik weet niet waar ik heen moet.
Ik vroeg:
Hoe oud is je dochter?
Olga haalde een foto tevoorschijn en zei trots:
Drie jaar. Terwijl ik op mijn dienst ben, zit buurvrouw Oma Liza bij haar. Ze zou ons in huis nemen, maar haar zoon neemt haar terug en verkoopt het appartement. En nu is mijn salaris pas over een week.
Ze ging terug naar de kassa, met haar hoofd gebogen.
Ik ben niet verliefd geworden op haar in één oogopslag, of twee, ik voelde gewoon medelijden. Het is duidelijk dat een naïef meisje werd opgelicht door een schurk en alleen achterbleef. Ik besloot haar een tijdelijke kamer in mijn studentenkamer aan te bieden. Ze weigerde eerst, waarschijnlijk uit angst, maar uiteindelijk accepteerde ze. Ze kon niet op straat met haar kind wonen.
Zo gaan we samen wonen als buren. Ze kookt, wast, wij ruilen diensten. Ik werk, ik zit met Kaat. Overigens, het kind heeft geen problemen, het lijkt op haar vader. Misschien zit het in het karakter; Olga is niet zo. Na een half jaar leven we echt als een gezin.
Twee jaar geleden werd Olga ernstig ziek. We hebben alles geprobeerd, maar een half jaar geleden is ze overleden. Een maand daarvoor heb ik Kaat geadopteerd, zodat ze niet naar een weeshuis zou moeten. Ze noemt me nog steeds oom.
Olga was eerlijk en vertelde dat haar biologische vader hen had verlaten. We ruzieden toen. Een week sprak we niet, tot zij eindelijk naar me toe kwam en de waarheid vertelde. Ze had als kind in een pleeggezin gewoond en had nooit geweten dat ze een appartement van de staat had gekregen op haar achttiende, waarna ze werd uitgezet. Sindsdien zweert ze de waarheid te spreken.
Ik ben met de hulp van Kees een goede baan tegengekomen, met een fatsoenlijk salaris. Kaat heeft nergens heen, ik kan haar niet meenemen. Kunnen jullie op haar passen terwijl ik op mijn werk ben? Een kans die ik niet wil laten schieten, zeg ik terwijl ik naar de ouders kijk.
Marten en Marijke kijken elkaar aan en zeggen tegelijk:
Natuurlijk, laat haar maar blijven. Laat haar een week bij ons wonen, dan kan ze wennen. Anders wordt ze meteen overweldigd.
Zo besluiten ze.
Kaat raakt langzaam gewend aan opa en oma. Ze voedt de kippen en helpt Marijke waar ze kan. Ze is bang voor opa Mies, totdat hij haar een grote knuffelbeertje geeft. Ze juicht en omarmt het beest, en herhaalt steeds weer:
Opa Mies is er, nu is er ook beer Marten.
Als de dochter met haar kleindochter langs komt, is er geen extra oppas nodig; ze speelt samen en rolt op de kinderwagen.
Drie maanden later komt Anton terug van zijn werk. Kaat ziet hem eerst en roept:
Opa, oma, papa is thuis! Hoera! en valt hem in de armen.
De volwassenen barsten in tranen. Kaat heeft eindelijk haar echte familie gezien.
Like dit verhaal en laat een reactie achter!
