Maar je begrijpt toch wel, Madelief, dat er met mensen zoals jij niet wordt gehuwd, zegt Arjen kalm, er zijn vrouwen voor een romance en een gezellige tijd. En er zijn er die zichzelf bewaren tot het huwelijk. Jammer genoeg ben jij niet van die soort.
Wat is er nou niet goed aan mij, Arjen? Ik kook heerlijk, zie er stralend uit, thuis is het altijd schoon. Ben ik als vrouw niet precies wat je zoekt? vraagt Madelief verbaasd, terwijl ze Arjen nog als haar geliefde beschouwt.
Precies dat is het probleem! Je bent al geroofd. Begrijp: mensen zoals jij worden niet als vrouw genomen. Ze ontmoeten je alleen zonder verplichtingen. Een huwelijk is voor maagdachtige meisjes, en jij bent dan de eerste. Je moet klaarstaan om zijn voeten te wassen en het water te drinken, zoals het volksgezegde gaat Arjen, tevreden met zijn laatste opmerking, draait zich naar de muur en zucht.
Een week eerder zit Madelief met haar vriendinnen in een koffietent en deelt ze haar plannen: Het leven loopt op rolletjes. Ja, dertig, ik ben geen meisje meer, maar ik heb een carrière, een eigen appartement, een auto, ik zie er fantastisch uit. Ik kan trouwen en kinderen krijgen! Bovendien heeft ze een ideale kandidaat: een dromerige, nooit getrouwde man met een serieuze functie, achttien jaar ouder, knap, verzorgd, vrijwel zonder slechte gewoonten. Een gelukstreffer.
Ze hebben elkaar op het werk leren kennen hij komt als patiënt naar haar tandartspraktijk en vertrekt al verliefd. Madelief werkt toen heel hard: zowel in een huisartsenpraktijk als in een privékliniek, dus ze heeft weinig privétijd. Dan komt hij met bloemen, geen alledaagse rozen maar pioenrozen, in februari! Een restaurant en de vonk slaat over.
Alleen één ding baart haar zorgen: ze zijn nu al twee jaar samen en hij heeft nog geen huwelijksaanzoek gedaan. De vriendinnen tikken haar op de schouder: Het is tijd, Madelief, je moet trouwen. Ook zij voelt het. Dus durft ze het onderwerp aan te snijden voor het slapen gaan en hoort: ze is geroofd, niet geschikt voor een huwelijk.
Dat snapt ze niet. Hoe durft hij zo te spreken?! De volgende avond ontmoet Madelief weer haar vriendinnen in een café ze heeft advies nodig.
Stel je voor, dames begint Madelief hij zei dat ik al niet meer de juiste ben! Dat er met mensen zoals ik niet wordt gehuwd!
Echt waar? reageert Katja, verbaasd. Jij bent prachtig, slim, volledig zelfvoorzienend!
Hij zegt dat alleen maagdinnen trouwen, en dat ik de derde soort ben, een gebrekkig exemplaar. En wat moet ik nu doen? Hij is verder perfect: intelligent, met geld, en in bed perfect.
Madelief, laat hem los voordat hij je zelfbeeld vernietigt snauwt Lieke.
Nog beter voegt Katja toe breng hem naar ons! Vandaag is bij Mies en ik ons tiende huwelijksjubileum. Laat hem zien wat een gezin is.
Ze besluiten hem uit te nodigen. Arjen, die normaal niet van zulke bijeenkomsten houdt, stemt plotseling toe en rijdt zelf. Madelief verwacht een gezellige middag met haar vriendinnen eindelijk is zij niet meer degene die achter het stuur zit.
Op het vakantiehuis van Katja en Mies is het huiselijk: kinderen die buiten grillen, vogels, de kleine hond Skipper rent rond alsof hij een onzichtbare batterij heeft. Het diner duurt van de middag tot de avond. De ouderen gaan naar huis, de kinderen gaan slapen. Aan tafel blijven alleen de eigen de vriendinnen, de gastheer en Arjen.
Ze drinken thee met een bessentaart, kletsen. Dan begint Arjen weer:
Vertel me, Katja, waarom is Madelief nog steeds niet getrouwd? Jullie zijn toch al tien jaar getrouwd.
Niet iedereen krijgt geluk op de derdejaars, zoals ik haalt Katja het in. Madelief studeerde toen, werkte, had geen tijd.
Zijn jullie als maagd getrouwd?
Wat? lacht Katja. Mies en ik al sinds het eerste jaar van de studie!
Maar hij was de eerste?
Laat je paspoort zien! protesteert Mies. Ik ben zijn vrouw, punt.
Zie je! Het moet zuiver zijn. Dat is respect. Hoe kun je trouwen met een vrouw die al een paar relaties had? Dat is een schande voor de familie!
En wat voor eerbiedig geslacht is dat dat zonder verleden moet zijn? lacht Lieke. Waarom gaf je Madelief dan nog hoop?
Ik heb niemand iets beloofd haalt Arjen de schouders op. Jullie vriendin moet het zelf begrepen hebben: ze is een vrouw van de tweede soort. Voor een huwelijk met haar heb je serieuze redenen nodig. Die zie ik niet.
Dus ik ben de derde soort, gescheiden, met een kind grinnikt Lieke. Jammer voor jou, kerel. Jouw familie ook.
Hoe durf je zo met de vrouwen in mijn huis te praten? springt Mies op. Soorten bij jou! Jij bent een verlopen haring! Hij pakt Arjen, trekt hem naar buiten. Hij is wel twee meter lang en gespierd, dus dat gaat makkelijk.
Weg hier! Ik laat de feestvreugde niet verpesten. Als jullie meisjes er niet waren, had ik je al lang in de steek gelaten. Je bent geen gast.
Madelief, ik vertrek. Ga je mee of blijf je hier? roept Arjen trots, terwijl hij haar tas oppakt.
Madelief barst in lachen uit en kan niet antwoorden. Arjen, zonder op haar te wachten, slikt de voordeur en rijdt weg.
Nou, Mies, dank je wel giechelt Madelief. Genoeg! Geen man meer, zelfs geen verlopen!
Het was een slechte Idee om hem over het huwelijk te onderwijzen lacht Katja. Maar wat voor figurant! Dames, horen jullie? Ik ben de eerste soort! En jullie zo gaat het al.
De grappen houden de hele avond stand. Later brengt Lieke Madelief thuis. Het leven keert terug naar de gebruikelijke patiëntenafspraken en het invullen van dossiers. Arjen belt niet meer.
Mevrouw Madelief, er ligt een envelop op de receptie.
Dank je, Lenneke, ik kijk er later naar.
Na de consulten opent Madelief de envelop. Binnenin…
