Femke was een dag eerder dan de anderen weggevlogen voor de verjaardag van haar schoonmoeder. Nauwelijks had ze zich in de vliegtuigstoel laten vallen, of ze schrok op: iemand had haar onverwachts bij naam geroepen.
Haar vingers klemden zich om de riem van haar handtas terwijl ze in de rij bij de incheckbalie stond. Tot de verjaardag van haar ex-schoonmoeder was nog een dag, maar Femke had bewust de vroege vlucht gekozen. Ze wist dat Daan, zoals altijd, alles zou uitstellen; hij zou waarschijnlijk pas de volgende ochtend vliegen. Drie jaar waren verstreken sinds de scheiding, en al die tijd was het hun gelukt om in dezelfde stad te wonen zonder elkaar ook maar één keer tegen te komen. Nu wilde Femke dat fragiele evenwicht minder dan ooit verstoren.
Stoel 12A. Ze liet haar blik over het ticket glijden. Bij het raam, zoals ze het graag had. In het vliegtuig pakte ze zoals gewoonlijk haar boek: een nieuwe roman die ze gisteren was begonnen en niet meer kon wegleggen. Een verhaal over liefde, verraad en vergeving. Vroeger had ze zulke verhalen gemeden, maar de tijd heelt.
Femke? Een vertrouwde stem deed haar opschrikken. Wat een toeval.
Langzaam hief ze haar blik. Daan stond in het gangpad, het handvat van zijn koffer in de hand. Net zo verzorgd als altijd, in zijn grijze lievelingscolbert. Alleen bij de slapen had zich een beetje grijs ingeslopen dat ze nooit eerder had opgemerkt.
‘Jij komt anders altijd te laat,’ flapte ze eruit in plaats van een begroeting.
‘En jij plant altijd alles van tevoren,’ antwoordde hij met een glimlach en haalde zijn ticket tevoorschijn. Hm, 12B.
Femke voelde haar wangen gloeien. Drie uur vliegen naast de man die ze al die jaren zorgvuldig had vermeden. Het lot leek een spelletje met hen te spelen.
‘Ik zou met iemand kunnen ruilen,’ begon Daan.
‘Laat maar,’ onderbrak Femke hem. ‘We zijn volwassen.’
Daan knikte en ging naast haar zitten. Zijn vertrouwde aftershave waaide haar kant op, en de geur trof haar als een steek recht in het hart. Hoe vaak was ze met die geur in haar neus wakker geworden?
‘Hoe gaat het met je werk?’ vroeg hij na de start, toen de stilte ondraaglijk werd.
‘Goed. Ik heb mijn eigen yogastudio geopend,’ antwoordde ze met kalme stem. ‘En jij? Werk je er nog steeds?’
‘Nee, ik ben overgestapt naar advieswerk. Weet je nog dat ik daar altijd van droomde?’
Natuurlijk wist ze het nog. En ze herinnerde zich ook de eindeloze discussies erover. Zij was bang geweest voor verandering, hij had ernaar verlangd. Nu, jaren later, had ieder gekregen wat hij wilde. Waarom deed het haar hart dan zo’n pijn?
‘Mama zal zich reuze verheugen om je te zien,’ zei Daan na een pauze. ‘Ze bewaart nog steeds de Delftsblauwe vaas die je haar voor haar vorige verjaardag hebt gegeven.’
‘Truus was altijd…’ Femke aarzelde en zocht naar de juiste woorden. ‘…zo goed voor me.’
‘Zelfs na de scheiding zei ze dat jij de beste schoondochter was die je je maar kon wensen.’
Femke voelde haar ogen prikken. Ze pakte haar boek om haar ontroering te verbergen.
‘Wat lees je?’ Daan wierp een blik op de omslag.
‘De tijd van vergeven,’ antwoordde ze, en beiden zwegen toen ze de ironie van de titel beseften.
De rest van de vlucht brachten ze in stilte door, maar het was een andere stilte: niet gespannen als een strakke snaar, maar bijna vertrouwd, zoals vroeger. Toen het vliegtuig op Schiphol landde, hielp Daan haar de tas uit het bagagevak te pakken.
‘Zullen we een taxi delen?’ stelde hij voor. ‘We gaan toch dezelfde kant op.’
Femke aarzelde. Drie jaar geleden waren ze uit elkaar gegaan, ervan overtuigd dat ze nooit meer naast elkaar zouden staan. En toch waren ze hier, en de wereld was niet vergaan.
‘Goed,’ knikte ze. ‘Maar ik houd de navigatie in de gaten; jij bekvecht anders altijd met de techniek.’
Daan lachte, en die vertrouwde lach liet iets in haar binnenste trillen. Misschien moest je soms het verleden loslaten om het heden helderder te laten worden?
Toen ze het vliegtuig verlieten, realiseerde ze zich dat ze voor het eerst in lange tijd een toevallige ontmoeting niet betreurde. Voor hen lag de verjaardag, een feestelijk gedekte tafel en de onzekere blikken van de familieleden. Maar nu wist ze: ze zouden het redden. Dat hadden ze tenslotte altijd gekund.
De taxi slingerde door de avondstraten van Amsterdam. Femke, zoals beloofd, hield de weg in de gaten, terwijl Daan naast haar zat, alleen gescheiden door een tas op de middelste stoel.
‘Hier rechts,’ zei Femke, en Daan moest glimlachen: zij kende de weg naar zijn ouders nog beter dan hijzelf.
‘Weet je nog dat we de eerste keer naar mama gingen?’ vroeg hij plotseling. ‘Je was de hele tijd zo nerveus.’
‘Ja, logisch!’ snoof Femke. ‘Ik had me drie keer omgekleed van opwinding. Wilde een goede indruk maken.’
‘En toen gooide je de soep over je heen.’
Ze lachten allebei, en even leek de tijd stil te hebben gestaan. Maar toen stopte de taxi voor het vertrouwde huis en vervloog het moment in de schemering.
Truus ontving haar aan de deur en hief verrast haar handen op:
‘Jullie zijn samen gekomen? Wat een verrassing!’
‘Toevallig in het vliegtuig tegengekomen,’ legde Femke haastig uit, terwijl ze in de ogen van haar ex-schoonmoeder een sprankje hoop herkende.
‘Kom binnen, kom binnen! Femke, ik heb jouw kamer klaargemaakt, dezelfde als altijd.’
Femke verstijfde. Haar kamer: de slaapkamer op de eerste verdieping waar zij en Daan altijd hadden geslapen als ze op bezoek waren. Waar de ochtendzon speelse patronen op het behang toverde en je vanuit het raam de oude appelboom kon zien.
‘Mama, misschien kan ik beter de logeerkamer nemen?’ probeerde Daan.
‘Geen discussie!’ onderbrak Truus hem. ‘Daar slapen morgen de gasten. Femke blijft in de slaapkamer, jij in je oude jongenskamer. Alles zoals vroeger.’
Zoals vroeger: die woorden galmden na in Femkes gedachten. In werkelijkheid was niets meer zoals vroeger, maar met Truus viel niet te discussiëren, dat wist geen van beiden.
De avond ging voorbij met voorbereidingen voor het feest. Femke hielp in de keuken, terwijl Daan op zolder oude dozen uitzocht, een klus die zijn moeder al lang van hem gedaan wilde krijgen. Ze vermeden het bewust om alleen te zijn, maar onder één dak was dat niet eenvoudig.
‘s Nachts kon Femke lange tijd de slaap niet vatten. Het bed leek haar te groot, te leeg. Achter de muur, in de jongenskamer, kraakte de vloer: blijkbaar kon Daan ook niet slapen. Ze herkende de geluiden: drie stappen naar het raam, vier terug. Zo liep hij altijd als hij over iets nadacht.
Opeens werd het stil. Femke draaide zich op haar zij en keek uit het raam. De appelboom ritselde in de wind, en even leek het alsof de afgelopen drie jaar.
