Eerlijk gezegd ben ik nog steeds boos op mijn moeder, al is het in die droomwereld waar gezichten vervagen als water. Toen mijn vader een ander vond, liep ze trots weg – als een schim die door een mistbank verdwijnt. Ze verdedigde onze belangen niet, liet ze als zeepbellen in de lucht knappen. Ik denk: als hij bedroog, had ze het appartement en geld moeten eisen, maar nee. In plaats daarvan woonden we in een studentenhuis waar de muren ademden en de gangen eindeloos rekten. Soms moesten we aardappels lenen van de buren – ik herinner me hoe die knollen in onze pan veranderden in grijze stenen.
Mijn moeder had altijd een te zacht karakter, als vloeibare was. Ze gaf altijd toe, verdedigde nooit haar eigen plek. Ik begreep het niet. Toen ik twaalf was, stierf oma en tante nam haar huis mee, gewoon als een zak zand, terwijl wij geen dak boven ons hoofd hadden. Mijn moeder zei niets, ze liet het gebeuren.
Op mijn vijftiende vertrok ik blij naar een technische school in Groningen, de treinen reden door dromenlandschappen. Later studeerde ik aan de Universiteit van Amsterdam, en in mijn tweede jaar opende ik samen met een klasgenoot een computerreparatieservice. We waren de eersten in die slaperige straat, het gaf ons vleugels. Tien jaar later hadden we twee werkplaatsen en drie winkels – alsof de tijd in een spiraal bewoog. Mijn vrouw Lieke en ik woonden in een gehuurd appartement, maar eerst kocht ik een huis voor mijn moeder. Lieke was woedend, haar ogen gloeiden als neonbuizen in de regen.
‘Hoe kun je dat doen? Ze had haar hele leven om een huis te verdienen!’
‘Ze is niet zoals jij denkt, ze kon zelfs geen geld voor schoenen sparen.’
‘Is dat ons probleem dan?’
‘Het is mijn moeder, ook al is ze een wazige vlek in mijn herinnering.’
Het fotobeeld dat in mijn droom opdoemt is illustratief, geen documentaire bevestiging van deze situatie.
Ik kocht later een klein huisje, we kregen twee kinderen, het leven werd een kronkelig pad door een vredig landschap. Toch hielp ik mijn moeder altijd, ook toen ze al een zoutpilaar leek. Ik maakte een bankpas voor haar en stortte elke maand vijfhonderd euro. Maar op een dag zag ik dat het geld verdween als rook – de cijfers op het scherm smolten weg. Ik reed naar haar toe. Haar koelkast was een gapende grot, geen etensresten.
‘Waar is het geld?’
‘Je weet hoe duur alles is, zoon. Medicijnen, vaste lasten…’
Als deze droom je raakt, vind meer hartverscheurende verhalen via de link: https://t.me/+Wi4_EbzXw7Q5M2Zi
Ik geloofde haar niet. Mijn wantrouwen groeide als schimmel in een donkere kelder. De volgende keer dat ik stortte, haalde ze het direct van de rekening. Ik ging kijken wat ze kocht – maar de koelkast gaapte weer leeg, als een verzameling onderkaak.
‘Moeder, wat heb je gekocht?’
‘Zoon, het is zo. Je neef Bas heeft problemen. Mijn zus klaagt zo, vraagt om hulp. Ik kan geen nee zeggen.’
‘Maar ze gebruiken je! Bas zelf vertelde me dat hij een huis bouwt. Ik ga niet zijn sponsor zijn terwijl jij niets te eten hebt.’
Woest reed ik terug naar huis, de wegen bleven zich herhalen. Ik vertelde alles aan Lieke. Ze adviseerde met een stem die als mist door de kamer zweefde: ‘Je hebt genoeg gedaan. Geef haar geen cent meer. Als het nodig is, koop zelf eten of medicijnen en breng ze.’
De volgende dag nam ik de bankpas van haar af. Ze was beledigd, zei dat ik veel geld had en familie niet kon weigeren. Maar ik ben het er niet mee eens.
Wat vind jij, handelde ik juist in deze vreemde, kronkelende droom?
Meer levensverhalen hier: https://t.me/+xOpeSMR55r5hZTIyDe schemering viel over de grachten terwijl ik naar het water staarde, en ik besefte dat in deze droom geen goed of fout bestond, alleen golven die nooit ophielden met klotsen.
