Szczerze powiedziawszy, jestem obrażony na swoją mamę. Rzecz w tym, że kiedy ojciec znalazł sobie inną – mama z dumą odeszła. W ogóle nie walczyła o nasze interesy. A według mnie, skoro to on zdradził, powinna była zażądać mieszkania, pieniędzy. Tymczasem musieliśmy mieszkać w akademiku, w okropnych warunkach. Zdarzało się, że prosiliśmy sąsiadów o ziemniaki, bo po prostu nie było co jeść.
Mama przez całe życie miała zbyt miękki charakter. Zawsze wszystkim ustępowała, nigdy nie broniła własnych interesów. Nie mogłem tego pojąć. Gdy miałem dwanaście lat, babcia umarła, a ciotka zabrała sobie jej dom – mama nawet nie protestowała, choć nie mieliśmy gdzie mieszkać.
Więc w wieku piętnastu lat chętnie opuściłem dom i wyjechałem do technikum do innego miasta – do Krakowa. Potem dostałem się na studia i już na drugim roku, razem z kolegą z roku, otworzyłem serwis naprawy sprzętu komputerowego. Mieliśmy szczęście, bo byliśmy pierwsi. Minęło dziesięć lat – mamy już dwa warsztaty i trzy sklepy. Choć z żoną mieszkaliśmy w wynajętym mieszkaniu, najpierw kupiłem lokum dla mamy. Moja ukochana Waleria strasznie się obraziła.
– Jak mogłeś? Twoja mama miała całe życie, żeby sobie zapracować na mieszkanie.
– Ona jest inna, nawet na buty nie potrafiła uzbierać.
– Czy to nasz problem?
– Może nie, ale to moja mama.
Z czasem jednak kupiliśmy mały domek. Urodziło nam się dwoje dzieci. Życie się ustabilizowało. Mimo to zawsze pomagałem mamie. Nawet zrobiłem jej kartę, na którą co miesiąc wpłacałem po pięć tysięcy złotych.
Któregoś razu zauważyłem, że pieniądze z karty znikają bardzo szybko. Przyjechałem do mamy i zobaczyłem, że nie ma absolutnie co jeść.
– Gdzie są pieniądze? Na co je wydałaś?
– Znasz te ceny. I leki, rachunki.
Nie uwierzyłem jej. Postanowiłem ją wybadać. Następnym razem, gdy wpłaciłem kasę – mama od razu ją wypłaciła. Pojechałem do niej sprawdzić, co kupiła. Lecz lodówka znów była pusta.
– Mamo, co kupiłaś?
– Synku, rozumiesz, taka sytuacja. Siostra ma problemy, bardzo narzeka, prosi o pomoc, a ja nie potrafię odmówić.
– Mamo, oni cię wykorzystują! Wacek sam mi mówił, że buduje dom. Nie zamierzam go sponsorować, podczas gdy ty nie masz co jeść.
Wściekły wróciłem do domu i opowiedziałem wszystko żonie. Wtedy poradziła:
– Zrobiłeś dla mamy wystarczająco dużo. Nie dawaj jej już ani grosza. Jeśli trzeba – kup jedzenie i przywieź, albo potrzebne lekarstwa.
Następnego dnia zabrałem mamie kartę. Obraziła się, powiedziała, że mam dużo pieniędzy i nie wolno odmawiać rodzinie. Ale ja się z tym nie zgadzam.
Jak myślicie, postąpiłem słusznie czy nie?
