Nazywam się Władysław Zawadzki. Dziś wieczorem zapukała do moich drzwi Kazimiera Zawadzka, moja była żona. Dziesięć lat temu, gdy po wypadku zostałem przykuty do wózka inwalidzkiego, powiedziała, że nie będzie moją pielęgniarką, i zostawiła mnie z dwiema córkami. Grażyna miała wtedy trzynaście lat, Sławomira dziesięć. Wychowałem je sam. Teraz Kazimiera stała w progu: przygarbiona, wymizerowana, bez grosza przy duszy. Drugi mąż zostawił ją w końcu tak samo, jak ona zostawiła mnie. Wpuściłem ją, bo mimo wszystko była matką moich dzieci.
W powietrzu wisiały niewypowiedziane pretensje. Dziewczynki stały obok mnie milczące, chłodne, zatroskane. Obiad był koszmarem: rozmowa nie kleiła się, a każde zdanie zdawało się spadać na podłogę. Kazimiera próbowała nawiązać kontakt, ale Grażyna odpowiadała półsłówkami, a Sławomira patrzyła w talerz. Widać było, że to ona jest tu obca. Usiadła w naszym domu, wśród wspomnień, których nie tworzyła, i nagle zrozumiała, że nie ma tu swojego miejsca.
Po obiedzie wyjąłem starą książeczkę „Przygody małego liska”. Była wytarta, pozaginana, sklejana taśmą. Na marginesach zapisałem nasze życie: pierwsze zęby, jasełka, nocne gorączki, rozbite kolano, sukcesy i porażki. Wszystkie chwile, których Kazimiera nie widziała. Kazałem jej usiąść między córkami i czytać im tę książkę na głos. Głos jej drżał. Dziewczynki patrzyły na nią jak na starą fotografię, która nagle ożyła. Płakały, gdy pytały, dlaczego ich nie zna, dlaczego nie było jej na urodzinach, dlaczego nie wie, czego się boją. Kazimiera nie miała już wymówek. Musiała wysłuchać tego do końca.
Na koniec dałem jej pieniądze. Tyle, żeby mogła stanąć na nogi. Powiedziałem jednak, że to nie jest przebaczenie. Przebaczenie to coś innego. Dałem jej też książeczkę, żeby dokończyła historię, którą kiedyś przerwała. Dziewczynkom chciałem pokazać, że można współczuć i nie zapominać. Kiedy Kazimiera wyszła, zamknąłem drzwi i odetchnąłem. Odwróciliśmy kartkę w naszym wspólnym życiu. Zapisuję to, żeby pamiętać: rodzina to nie ta, która wraca, gdy jej wygodnie, tylko ta, która zostaje, gdy trzeba czytać do końca.
