Mijn vader Hendrik de Vries stopt met zijn studie aan de Technische Universiteit Delft en gaat op de bouw in Rotterdam werken om mij groot te brengen, nadat mijn moeder Tineke de Boer de deur uitgaat om melk te halen en nooit meer terugkomt. Wanneer hij overlijdt, begint zijn laatste brief met de woorden: “Mijn kleine schat, ik hoop dat je me kunt vergeven…”
Mijn vroegste herinneringen aan mijn vader zijn altijd dezelfde.
Zijn zware werkschoenen staan naast de voordeur. Zijn versleten oranje veiligheidsvest hangt over een stoel. Zijn handen zijn zo ruw dat ze als schuurpapier aanvoelen wanneer hij me ’s avonds instopt.
Wanneer ik geboren word, studeert hij werktuigbouwkunde in Delft. Op een doodgewone dinsdag kust mijn moeder me op mijn voorhoofd, pakt haar handtas en zegt dat ze even melk gaat halen.
Ze komt nooit meer thuis.
Een week later stopt mijn vader met zijn studie. Er worden geen dramatische toespraken gehouden. Geen klachten. Hij ruilt zijn studieboeken gewoon om voor een bouwhelm en gaat op de bouw aan de slag.
Mijn hele kindertijd wonen we in dezelfde kleine huurwoning. Elke maand is het weer knokken om genoeg euro’s voor de rekeningen te hebben. Wanneer het eten niet genoeg is voor ons tweeën, zegt mijn vader altijd dat hij geen honger heeft.
Zijn werkschoenen zijn allang met lijm gerepareerd, ook al hadden ze jaren geleden vervangen moeten worden. Ik kan me niet herinneren dat hij ooit nieuwe kleren voor zichzelf koopt.
Zelfs met Sinterklaas weet hij me ervan te overtuigen dat het mooiste cadeau voor hem is om mij te zien lachen terwijl ik mijn cadeautjes uitpak.
Als ik hem vraag waarom hij zo hard werkt, kust hij me op mijn hoofd en zegt:
— Omdat jij elke vermoeide spier van me waard bent.
Zo noemt hij me altijd: “Mijn kleine schat.”
Ik beloof mezelf dat ik hem op een dag alles teruggeef waar hij voor mij vanaf heeft gezien. Een betere woning. Een vakantie. De kans om eindelijk uit te rusten.
Maar die kans krijg ik nooit.
Wanneer ik 25 ben, hoor ik dat mijn vader ernstig ziek is. Acht maanden later begraaf ik de enige ouder die echt van me heeft gehouden.
Na de begrafenis vraagt zijn advocaat, Dirk Smit, of ik nog even wil blijven.
— Hij heeft me gevraagd dit aan u te geven, zegt hij zacht, en legt een simpele plastic tas en een brief met mijn naam in het vertrouwde handschrift van mijn vader in mijn handen.
Mijn handen trillen terwijl ik de brief openmaak. Er staat maar één zin:
“Mijn kleine schat, ik hoop dat je me kunt vergeven als je hebt gezien wat erin zit.”
Ik kijk in de tas… en houd mijn adem in.
Langzaam open ik de tas. Daarin liggen een oud notitieboekje, een kleine sleutel en een envelop met mijn naam erop.
Mijn handen trillen als ik de envelop openmaak. Er staat:
“Mijn kleine schat, als je deze brief leest, betekent dat dat ik niet meer aan je zijde ben. Maar geloof alsjeblieft nooit dat ik omwille van jou iets heb opgegeven. Jij bent het grootste geschenk van mijn leven geweest.”
Tranen rollen over mijn wangen.
Dan lees ik de volgende regels:
“Ik weet dat jij altijd hebt gedacht dat ik mijn dromen omwille van jou heb opgegeven. Maar de waarheid is dat ik die nooit heb opgegeven. Ik heb ’s nachts verder gestudeerd terwijl jij sliep.”
Ik verstijf.
Hij is in het geheim verder blijven studeren. Jarenlang zit hij na lange werkdagen nog achter zijn boeken en studeert hij. In het notitieboekje staan al zijn aantekeningen uit die jaren. De sleutel past op een klein kluisje bij de bank. Daar liggen zijn universitaire bul en nog een brief.
“Ik wil dat je weet dat je vader niet alleen bouwvakker was. Ik was ook een man die zijn dromen nooit liet sterven. Ik heb er alleen voor gekozen om jou op de eerste plaats te zetten.”
Maar de laatste zin breekt mijn hart volledig:
“Ik heb je geen groot huis of dure cadeaus kunnen geven… Maar ik heb je mijn tijd, mijn liefde en mijn hele leven gegeven. En dat is de enige rijkdom die nooit vergaat.”
Op dat moment begrijp ik alles…
Al die jaren heb ik geprobeerd hem alles terug te geven wat hij mij heeft gegeven. Maar hij heeft nooit iets van mij verwacht. Zijn enige wens is om mij gelukkig te zien.
En op die dag begrijp ik voor het eerst dat mijn vader nooit een arm mens is geweest. Hij is de rijkste man van de wereld. Want hij bezit iets wat geen geld ter wereld kan kopen: de oneindige liefde voor zijn kind.
