Maar je begrijpt toch, Anke, dat mensen zoals jij niet trouwen, zei Arjen kalm er zijn vrouwen voor een affaire en een gezellige tijd samen, en er zijn er die zichzelf bewaren tot de bruiloft. Jammer genoeg behoor jij niet tot die laatste groep.
Wat klopt er nu niet met mij, Arjen? Ik kook heerlijk, ik zie er stralend uit, het huis is brandschoon. Ben ik als vrouw niet precies wat jij zoekt? vroeg Anke verbaasd, terwijl ze de man die ze als haar geliefde had beschouwd, aankeek.
Precies dat is het probleem! Je bent al bederft. Begrijp: mensen zoals jij worden niet als echtgenoot gekozen. Men ontmoet ze zonder verplichtingen. Men trouwt met maagdelijke meisjes, bij wie je de eerste bent. Zodat ze wel bereid zijn om de voeten van een man te wassen en het water te drinken zoals het gezegde luidt. Arjen, tevreden met zijn laatste woord, wendde zich naar de muur en snurkte.
Een week eerder zat Anke met haar vriendinnen in een koffietentje op de Dam en sprak over haar plannen: het leven gaat eindelijk op gang. Dertig jaar ze is geen jonge tiener meer, maar haar carrière loopt, ze heeft een appartement, een auto, ze ziet er fantastisch uit. Ze kan trouwen en kinderen krijgen! Bovendien is er een potentiële partner, bijna uit een droom. Arjen: nog nooit getrouwd, woont apart, hoewel hij met zijn moeder een flat naast de hare heeft gekocht. Veertien jaar ouder, knap, verzorgd, bijna zonder slechte gewoonten en met een serieuze functie. Zuiver geluk.
Ze hadden elkaar leren kennen op het werk hij kwam als patiënt naar haar tandartspraktijk, en verliet het met een vlaag van verliefdheid. Anke werkte toen veel: zowel in de huisartspraktijk als in een privékliniek, waardoor ze weinig tijd voor zichzelf had. En toen kwam hij met bloemen geen alledaagse rozen, maar pioenrozen, in februari! Een restaurant en de draaimolen begon te draaien.
Alleen één ding knaagde: het was al het tweede jaar van hun relatie, maar er was geen verlovingsring. Vriendinnen fluisterden: het wordt tijd dat Anke trouwd. Ze voelde het zelf. Dus durfde ze het onderwerp aan te snijden. Net voor het slapengaan hoorde ze: ze is bederft, niet geschikt voor een huwelijk.
Het kon niet in haar hoofd passen. Wat durfde hij te zeggen?! De volgende avond ontmoette Anke haar vriendinnen opnieuw in een café ze had advies nodig.
Stel je voor, dames begon Anke hij zei dat ik niet meer diegene ben! Dat mensen zoals ik niet trouwen!
Ben je serieus? verbaasde Katrien. Maar jij bent een schoonheid, slim, onafhankelijk!
Hij zegt dat men alleen met maagdinnen trouwt. En ik ben, zogenaamd, van de derde kwaliteit een gebroken exemplaar. En wat moet ik nu doen? In alle andere opzichten is hij perfect: intelligent, met geld, en in bed goed.
Anke, laat hem los voordat hij je zelfbeeld verplettert snauwde Lotte.
Nog beter voegde Katja toe breng hem naar ons! Wij vieren dit jaar ons tiende huwelijksjubileum met Mies, onze hond, de Snuffel! Laat hem zien wat een gezin is.
Ze besloten hem uit te nodigen. Arjen, die normaal geen dergelijke bijeenkomsten lustte, stemde plotseling toe en stapte zelf achter het stuur. Anke voelde al een aangename ontsnapping met haar vriendinnen eindelijk hoefde zij niet meer te rijden.
Op de zomerhuisje van Katja en Mies hing een huiselijke sfeer: kinderen, barbecues, vogels, en de hond Snuffel dartelde rond alsof hij op een onzichtbare accu draaide. Het diner duurde van de middag tot de avond. De ouderen gingen weg, de kinderen vielen in slaap. Aan tafel bleven deigen vriendinnen, de gastheren en Arjen.
Ze dronken kruidenthee met een bessenpastei en praatten. Toen begon Arjen opnieuw:
Zeg me, Katja, waarom is Anke nog steeds single? Jullie zijn al tien jaar getrouwd.
Niet iedereen heeft geluk om op de derde jaar van de studie verliefd te worden, net als ik haalde Katja haar schouders op. Anke was toen nog studerend, werkte, had geen tijd.
En jullie zijn toch maagdelijk getrouwd?
Wat? lachte Katja. Mies en ik gingen al vanaf de eerste jaar van de universiteit samen!
Maar hij was toch de eerste?
Wil je een paspoort laten zien? protesteerde Mies. Mijn vrouw is dat, punt uit.
Zie je! Dus zij was puur. Dat is respect. Hoe kun je trouwen met een vrouw die al een paar keer bij je is geweest? Dat is een schaamte voor de familie!
Wat voor familie hebben jullie, die alleen zonder verleden accepteert? lachte Lotte. Waarom gaf je dan Anke hoop?
Ik heb niemand iets beloofd haalde Arjen zijn schouders op. Jullie vriendin moet zelf begrijpen: ze is een vrouw van de tweede rang. Voor een huwelijk met haar heb je serieuze redenen nodig. Die zie ik niet.
Dus ben ik de derde rang, gescheiden, met een kind glimlachte Lotte. Jammer voor jou, man. Jij en je nobele familie.
Hoe kun je zo over vrouwen in mijn huis praten? staarde Mies. Rangen bij jou! Jij bent een verouderde haring! Hij greep Arjen en trok hem naar buiten. Dat was geen moeite; hij was twee meter lang, stevig.
Weg hier! Ik laat het feest niet verpesten. Als jullie die meisjes niet hadden, had ik je al lang een rotzooi gegeven. Je bent geen gast.
Anke, ik vertrek. Ga je mee of blijf je? riep Arjen triomfantelijk, terwijl hij de tas oppakte.
Anke barstte in lachen uit, maar kon geen antwoord geven. Arjen, zonder op haar steun te wachten, duwde de poort dicht en reed weg.
Nou, Mies, dank je giechelde Anke. Dat is het! Geen man meer! Zelfs geen verouderde haring!
Het was een slechte gedachte om hem over het huwelijk op te lichten lachte Katja. Maar wat een personage! Dames, hoorden jullie dat? Ik ben de eerste rang! En jullie kijk hoe het is gegaan.
De grappen hielden de hele avond vol. Later bracht Lotte Anke thuis. Het leven keerde terug naar de gebruikelijke consulten en het invullen van dossiers. Arjen belde niet meer.
Mevrouw Anke, er ligt een envelop op de receptie,
Dank je, Lien, ik kijk er later naar.
Na de urenlange consultatie opende Anke de envelop. Binnenin zat .
