— “Elk jaar eentje? Hoeveel kinderen wil je nog op de wereld zetten?” Schoonmoeder Ingrid bleef me spottend ondervragen.
— “Goedemiddag, Ingrid! Wil je alsjeblieft niet zo vervelend doen? Mark heeft je vast verteld dat we een kindje verwachten, en dat heeft je van streek gemaakt?” vroeg Marike vriendelijk.
— “Natuurlijk! Na de derde kleinkind heb ik je al gesmeekt om ermee op te houden. Maar je wilde niet luisteren naar iemand die écht verstand van zaken heeft. Met Nieuwjaar heb ik je nog een pakje condooms gegeven, opdat je je eindelijk eens zou beschermen, maar je doet gewoon door!” bromde ze.
Marike herinnerde zich maar al te goed hoe haar schoonmoeder haar op Oudejaarsavond een grote doos condooms had gegeven. Het was tegelijk de verjaardag van haar oudste zoon, dus Ingrid maakte duidelijk dat het nu wel genoeg moest zijn.
— “We hebben je gehoord,” antwoordde Marike kalm, “maar tegen de natuur ga je niet in.”
— “Vinden jullie jezelf grappig? Zorg dan maar helemaal zelf voor al die kinderen, want reken niet meer op mijn hulp…”
De aanstaande komst van het vierde kind zinde schoonmoeder Ingrid helemaal niet. Marike snapte niet waarom de moeder van haar geliefde man zo overstuur raakte.
Het gekke is dat Ingrid zich nooit echt met de opvoeding van haar kleinkinderen heeft bemoeid, en ook financieel droeg ze niks bij. Hooguit kwam ze één keer per maand op bezoek. Cadeautjes nam ze alleen mee tijdens feestdagen. Marike vond dat jammer, maar hield wijselijk haar mond. Ingrid is geen arme vrouw en zou best eens wat lekkers voor de kleinkinderen kunnen kopen, maar blijkbaar heeft ze daar geen zin in. Marike vertelt niet eens aan Mark hoezeer haar dat stoort. De kinderen worden goed gekleed, goed gevoed, en dat is tenslotte het belangrijkste.
Mark verdient een prima salaris, en Marike probeert thuis ook wat bij te verdienen. Sinds haar kleine bedrijfje betere inkomsten oplevert, heeft ze zelfs een oppas in dienst genomen, zodat de kinderen haar niet constant storen tijdens het werk. De oppas speelt met hen en neemt ze mee naar buiten, terwijl Marike haar werk doet.
Eigenlijk hebben ze een heel fijn gezinsleven, maar de agressie van Ingrid bederft de sfeer. Vanaf het begin moest ze niets hebben van haar schoondochter, en toen de kleinkinderen zich in rap tempo opvolgden, werd ze nog bozer.
Tijdens de derde zwangerschap keurde Ingrid het ronduit af dat er “wéér” een kind aankwam, en ze drong zelfs aan op een abortus. Maar na verloop van tijd sloot ze de kleine meid toch in haar hart. De spanningen zakten even, totdat Marike erachter kwam dat ze voor de vierde keer zwanger was. Ze hadden het niet gepland, maar zo is het nu eenmaal gegaan. Ze zien dit kind als een zegen, en ze gaan het met liefde opvoeden.
Marike heeft sterk het vermoeden dat Ingrid bang is dat haar zoon straks minder geld voor haar zal hebben. Mark ondersteunt zijn moeder immers financieel, en als er nog een vierde kind bij komt, zullen de uitgaven in hun eigen gezin toenemen.
Marike heeft er niets op tegen dat Mark zijn moeder financieel helpt, zolang dat niet ten koste gaat van de kinderen. Ze hebben het nog steeds goed genoeg, en daarom moedigt zij Mark zelfs aan om Ingrid te steunen. Ze hebben onlangs geld voor haar tandartsbehandelingen betaald, haar meegenomen op vakantie naar de kust en bijgedragen aan renovaties in haar appartement.
Maar als Marikes vermoeden klopt en Ingrid zich echt zorgen maakt om haar eigen financiële situatie, zal haar ergernis alleen maar groeien.
Hoe het ook zij, niets van wat Ingrid nu onderneemt, zal Mark en Marike ertoe bewegen deze zwangerschap af te breken. Ze kijken uit naar hun vierde kindje, en daarmee is de kous af. De enige vraag die overblijft: heeft de schoonmoeder eigenlijk het recht hen voor te schrijven hoeveel kinderen ze ‘mogen’ krijgen?
