Nooit had ik kunnen vermoeden dat het verdelen van het familiekapitaal met mijn ouders en mijn broer ooit zou veranderen in een ruzie waarbij iedereen schreeuwt en zijn gelijk wil halen. Ik ben inmiddels al een volwassen man, maar op mijn twintigste droomde ik van zelfstandigheid. Mijn broer daarentegen is nog maar veertienwaarom zou hij een eigen appartement nodig hebben? Hij heeft zijn middelbare school nog amper afgerond, het leven drupt nog van hem af.
Onze ouders zien hem ook vooral als een kind, maar vergeten dat ik tóch ook nog jong ben. Ik studeer aan de universiteit, heb een bijbaantje, en woon in een flatje in Rotterdam dat oorspronkelijk van mijn opa was en waar mijn vader na diens dood is ingetrokken. Mijn vader bood me aan daar te gaan wonen toen ik op een dag zei dat ik graag op mezelf wilde wonen en ik al in de weer was met huurwoningen.
Dat gebaar voelde alsof ik echt gewaardeerd werd. Ik begon de woning beetje bij beetje op te knappen in de hoop dat hij ooit helemaal van mij zou worden. Maar alles liep spaak na een stevige ruzie met mijn vaderwaar ging het ook alweer om? Ik weet het niet meer. Maar het kwetste hem diep toen ik zei dat ik prima op eigen benen kon staan.
Toen kondigden mijn ouders een familieoverleg aan. Ze zeiden: Als jij zo volwassen bent en alles zelf wilt regelen, dan moet je ook het huis uit. Zij zouden het gaan verhuren. En sowiesohet appartement zou niet alleen van mij zijn, want ook mijn broer zou er in de toekomst op rekenen.
Ik snap het probleem niet. Waarom krijg ik niet gewoon deze flat, en kan mijn broer later die van onze ouders krijgen? Maar nee, ze zijn erop uit om beide flats te verkopen, zodat mijn broer en ik elk een mooi bedrag vangen en zelf iets kunnen kopen ergens in Nederland.
Ik wil dat echt niet. Waarom die moeite? Waarom makelaarskosten betalen, belasting, de hele ratrace door als we nu allebei in prima woningen kunnen blijven? En het frustreert me nog meer dat mijn ouders me zouden willen wegsturen puur omdat ik zelfstandig ben.
Misschien draaien ze uiteindelijk wel bij, misschien komt het weer goed tussen ons. Maar ik voel me niet geroepen om de eerste stap te zetten. Hun houding vind ik kortzichtig, en mijn jonge broer volgt ze in alles; hij snapt het allemaal nog niet. Zo drijven ze ons uit elkaar, zodat we ooit lijnrecht tegenover elkaar komen te staan, en de ouders zich van beide flats kunnen ontdoen.
