Met wie praat je? riep Joris, die achter de balie stond, terwijl hij onverstoorbaar op zijn smartphone bleef staren.
Zijn hippe kapsel en de logogeprinte hoodie fluisterden van zelfbelang en totale onverschilligheid voor de wereld om hem heen.
Madelief Veenstra trok haar eenvoudige, maar degelijke schoudertas recht. Ze had zich opzettelijk zo gekleed dat ze niet opviel: een bescheiden blouse, een rok net onder de knie en comfortabele schoenen zonder hak.
Hendrik de Jong, de grauwgekleurde, door intriges uitgeputte voormalige directeur met wie ze de overname had afgerond, glimlachte toen ze haar plan aan hem voorlegde.
De Trojaanse paard, Madelief, zei hij plechtig. Zij zullen het aas inslikken zonder de haak te zien. Ze zullen je nooit ontcijferen totdat het te laat is.
Ik ben uw nieuwe collega, afdeling Documentatie, haar stem klonk kalm en zacht, bewust ontdaan van autoritaire ondertonen.
Joris keek eindelijk op. Zijn blik glijdde van top tot teen van de gesleten pumps tot het keurig gekrulde grijze haar en er verscheen een open, ongegeneerd vleugje spot in zijn ogen. Hij probeerde het zelfs niet te verbergen.
Ah, ja. Er zou een aanvulling komen. Heb je de toegangspas voor de beveiliging al?
Ja, die heb ik.
Hij tikte lui met zijn vinger naar de kaartlezer, alsof hij een verdwaalde kompaspunt aanwijst.
Uw werkplek is ergens daar, aan het einde van de zaal. Kom maar uitzoeken.
Madelief knikte. Uitzoeken, herhaalde ze in haar hoofd terwijl ze richting de bruisende open ruimte liep, die zo druk was als een bijenkorf.
Ze zette al veertig jaar haar leven op orde. Ze had een bijna failliete zaak van haar man, gestorven onverwacht, omgevormd tot een winstgevend concern. Ze had complexe investeringen gedraaid die haar kapitaal deden groeien. Ze had zich in 65 niet gekwijt van de eenzaamheid in een holle, groot huis.
De aankoop van dit bloeiende, maar van binnen rottende ITbedrijf was haar meest intrigerende opruiming van de afgelopen jaren.
Haar bureau stond helemaal achteraan, naast de archiefdeur. Het oude, krakende bureau met een gescheurde bladzijde leek een eiland uit het verleden te zijn te midden van een oceaan van glanzende technologie.
Werkt alles naar behoren? klonk een zoetachtige stem boven haar. Voor haar stond Janneke, hoofd van marketing, in een perfect gestreken kostuum van ivoorkleur.
Van haar rook dure parfum en succes.
Ik doe mijn best, glimlachte Madelief zachtjes.
U moet de contracten van project Altaire van vorig jaar uit het archief halen. Ik denk niet dat het moeilijk wordt, Janneke sprak met een laconieke toon, alsof ze opdracht gaf aan iemand met beperkte mogelijkheden.
Janneke wierp een blik op haar die leek op die van een wetenschapper die een fossiele vondst bestudeert. Toen ze wegliep, klikte haar hakken op de vloer en Madelief hoorde een zacht gegiechel achter zich:
Onze HRafdeling is helemaal gek geworden. Binnenkort nemen ze dinosaurussen aan.
Madelief deed alsof ze het niet hoorde, maar moest zich omdraaien.
Ze liep naar de ontwikkelingsafdeling, stopte bij de glazen vergaderruimte waar een paar jonge collega’s verhit iets bespraken.
Mevrouw, zoekt u iets? vroeg een lange jongen die van achter een tafel kwam.
Stijn, de hoofdontwikkelaar, werd als de toekomstige ster van het bedrijf geprezen althans, dat stond in zijn zelfgeschreven profiel.
Ja, liefje, ik zoek het archief.
Stijn lachte en draaide zich naar zijn collegas, die aandachtig de scène volgden alsof het een gratis spektakel was.
Oma, u hoort eigenlijk in een andere afdeling. Het archief is daar, hij wees onscherp met zijn hand naar haar bureau. Wij doen hier serieuze zaken, zaken waarvan u niet eens heeft gedroomd.
Een zacht gemompel ging door de menigte achter hem. Een ijskoude, kalme woede steeg in Madeliefs borst. Ze keek naar hun zelfvoldane gezichten, naar Stijns dure horloge. Alles was gekocht met haar geld.
Dank u, antwoordde ze droog. Nu weet ik precies waar ik heen moet.
Het archief bleek een benauwde, raamloze kamer te zijn. Madelief zette zich aan het werk. De map Altaire verscheen al snel.
Ze ging systematisch door de papieren: contracten, bijlagen, akten. Op het eerste gezicht leek alles perfect, maar haar ervaren blik pikte de kleine afwijkingen. De bedragen in de akten voor de onderaannemer CyberSystemen waren afgerond op hele duizenden een teken van luiheid of een poging de echte cijfers te verbergen.
De beschrijvingen van de geleverde diensten waren vaag: adviesdiensten, analytische ondersteuning, procesoptimalisatie. Klassieke schemas om geld te verschuiven, zoals ze die al in de jaren 90 kende.
Na een paar uur kraakte de deur. Een jongedame met bevende ogen stapte binnen.
Goedemiddag. Ik ben Anouk van de boekhouding. Janneke zei dat u hier … Misschien komt u zonder toegang tot de digitale basis in de problemen? Ik kan het u laten zien.
Haar stem droeg geen greintje arrogantie.
Dank je, Anouk. Dat zou erg vriendelijk van je zijn.
Ach ja, het is me niet moeilijk. Het is alleen dat … niet iedereen met een tablet in de hand geboren is, lachte Anouk, rood geworden.
Terwijl Anouk geduldig de interface uitlegde, dacht Madelief dat zelfs in een moeras er een zuivere bron te vinden was.
Nog voordat Anouk weg kon gaan, verscheen Stijn opnieuw in de deuropening.
Ik heb het contract met CyberSystemen nodig. Dringend.
Hij sprak alsof hij een bevel gaf aan een ondergeschikte.
Goedendag, antwoordde Madelief kalm. Ik ben momenteel die documenten aan het bekijken. Een minuutje alstublieft.
Een minuut? Ik heb geen minuut. Ik heb een telefoontje over vijf minuten. Waarom is dit nog niet gedigitaliseerd? Wat doen jullie hier eigenlijk?
Zijn arrogantie was zijn zwakte. Hij was ervan overtuigd dat niemand, laat staan een oude dame, zijn werk kon doorgronden.
Ik ben hier op mijn eerste werkdag, antwoordde ze keurig. En ik probeer te herstellen wat vóór mij niet gedaan is.
Het maakt mij niet uit! hij stapte naar haar bureau en rukte onbeschoft de benodigde map uit. Van jullie, de ouden, komen alleen problemen.
Hij verliet de kamer met een daverende deur. Madelief keek hem niet meer aan; ze had genoeg gezien.
Ze pakte haar telefoon en belde haar persoonlijke advocaat.
Arjen, goedemorgen. Kun je a.u.b. één bedrijf controleren? CyberSystemen. Ik heb het gevoel dat er interessante eigenaren aan verbonden zijn.
De volgende ochtend trilde haar telefoon.
Madelief, je had gelijk. CyberSystemen is een schijnconstructie, geregistreerd op naam van een zekere Piet Peters. Overigens is hij de neef van uw hoofdontwikkelaar Stijn. Een klassiek schema.
Dank je, Arjen. Dat was al het nieuws dat ik wilde weten.
Het hoogtepunt kwam na de lunch. Alle medewerkers werden bijeengeroepen voor de wekelijkse vergadering. Janneke straalde terwijl ze over de nieuwste successen sprak.
O jee, ik ben vergeten het conversierapport af te drukken. Madelief, haar stem, versterkt door de microfoon, klonk met een kille spot wees zo vriendelijk en breng de Q4map uit het archief. Vergeet niet te verdwalen.
De zaal vulde zich met een gedempeld gelach. Madelief stond kalm op. Het punt van geen terugkeer lag achter haar. Enkele minuten later kwam ze terug; Stijn stond naast Janneke, fluisterend over iets.
Daar is onze redder! riep Stijn met een geforceerde warmte. We moeten sneller werken. Tijd is geld. Vooral ons geld.
Het woord ons was de laatste druppel.
Madelief rechtte zich op. Haar houding verslank. Haar blik werd ijskoud en onverzettelijk.
U heeft gelijk, Stijn. Tijd is inderdaad geld. Vooral dat geld dat via CyberSystemen is weggelopen. Vindt u niet dat dit project meer winst oplevert voor u persoonlijk dan voor het bedrijf?
Stijns gezicht vertrok, zijn lach verdween.
Ik ik begrijp niet waar u het over heeft
Echt? Leg dan alstublieft aan iedereen uit wie die meneer Piet Peters is.
Er viel een beklemmende stilte. Janneke probeerde in te grijpen.
Excuseer, welke rol heeft deze collega in de financiële zaken van het bedrijf?
Madelief keek niet naar haar. Ze liep langzaam om de tafel en nam de leiding.
Ik heb directe betrokkenheid. Sta mij toe mij voor te stellen: Madelief Veenstra, de nieuwe eigenaar van dit bedrijf.
Als er een granaat in de kamer zou exploderen, zou het effect minder schokkend zijn.
Stijn, zei ze met een bevroren stem, u bent ontslagen. Mijn advocaten nemen contact met u en uw familielid op. En ik raad u aan de stad niet te verlaten.
Stijn zakte in zijn stoel alsof er lucht uit hem werd geperst.
Janneke, ook u bent ontslagen. Voor beroepsonbekwaamheid en het creëren van een giftige werksfeer.
Janneke barstte uit.
Hoe durft u!
Ik heb daartoe volledig recht, antwoordde Madelief kort. U heeft één uur om uw spullen te pakken. De beveiliging zal u begeleiden.
Dit gold ook voor iedereen die dacht dat leeftijd een excuus was voor minachting. De jongeman van de receptie en twee anderen van de ontwikkelingsafdeling werden naar de uitgang gestuurd.
Er viel een echte schok door het gebouw.
De komende dagen zal er een volledige audit plaatsvinden,
haar blik viel op Anouk, die aan het einde van de zaal stond.
Anouk, kom alstublieft even.
Het meisje, trillend, liep naar het bureau.
In twee dagen werk bent u de enige die niet alleen professionaliteit heeft getoond, maar ook eenvoudige menselijkheid. Ik ga een nieuwe afdeling interne controle oprichten en ik wil dat u bij mijn team komt. Morgen bespreken we uw nieuwe functie en training.
Anouk keek verbijsterd, haar mond bleef openstaan.
U zult het redden, zei Madelief beslist. En nu, iedereen behalve de ontslagen, aan het werk. De werkdag gaat door.
Ze draaide zich om en verliet de kamer, achter zich een verbrijzelde toren van superioriteit.
Er was geen triomf in haar hart, slechts een koude voldoening als na een perfect uitgevoerde taak. Want om een stevig huis te slopen, moet men eerst het rottende bouwterrein opruimen.
En daarmee begon zij net aan haar grootschalige revisie.
