Mijn man Sander en ik waren al meer dan twintig jaar samen. Ons leven verliep rustig en harmonieus. Elk weekend trokken we naar onze tuin in het Groene Hart, waar we alle zorgen vergaten. Sander hield van het huishouden en maakte steevast het appartement schoon, terwijl ik de stamppot bereidde. Ik dacht dat we samen oud zouden worden, zo vredig en vertrouwd.
Tot op een dag Sander met betraande ogen thuiskwam en zei:
Annelies, het spijt me. Ik ga weg. Ik heb een andere vrouw ontmoet en ben stapelgek op haar!
Hoewel ik pas 38 was, wist ik dondersgoed dat Sander al een tijd een ander had. Ik deed mijn best geen drama te maken dacht altijd: hij vertrekt toch niet écht. ‘Behulpzame’ kennissen stuurden zelfs foto’s van Sander met zijn minnares, maar ik zette tanden op elkaar, hield vol. En toch, ineens zei hij dat hij écht weg zou gaan. Voor mij kwam het alsnog als een mokerslag.
Het was ergens een geluk dat onze dochter Femke op dat moment met haar vriendinnen naar het strand in Zeeland was. Om mezelf gerust te stellen, vertelde ik mijn vriendinnen dat Sander mij verlaten had.
We kwamen samen voor een heus vrouwenberaad. De een zei dat ik moest afvallen en snel een nieuwe vent zoeken. De ander vond dat ik direct naar mijn oma moest om Sander terug te krijgen. De derde riep dat ik vooral een nieuwe liefde moest vinden.
Maar Marieke, die altijd nuchter blijft, zei: Gewoon doorgaan waar je mee bezig was! Dat is het makkelijkst. Maar dat kan ik niet! Het doet zoveel pijn! En toch moet het. Geloof me, pijn gaat over. Ik ben drie keer gescheiden. Blijf schoonmaken, koken, werken, films kijken, boeken lezen. Maar voor wie moet ik nu koken? Voor wie? Voor ons! Wij komen elke avond langs en eten alles op!
Ik was mijn vriendinnen dankbaar voor het advies, maar wist niet wat ik moest doen. Welk advies moest ik volgen?
Uiteindelijk besloot ik mijn oma te bezoeken. Ik drukte een foto van Sander en zijn minnares af. Oma schudde wat kaarten, brandde wierook, en fluisterde dat hij binnen twee weken weer bij mij terug zou zijn.
Maar na twee weken kwam hij niet, en na een maand ook niet. Bovendien had ik de helft van mijn maandsalaris, zon 1.500 euro, aan die vrouw gegeven. Het voelde alsof ik verdronk in de eenzaamheid en het verdriet. Zo begon ik mezelf te troosten met appeltaartjes en stroopwafels, steeds grotere stapels. Na twee weken stond ik weegschalen: zeven kilo erbij.
Dat ging zo niet langer. Dus besloot ik alles anders te doen. Ik maakte het hele huis grondig schoon, tot alles glom. Ik zette de bloemen opnieuw en veranderde de hele indeling van de woonkamer. Het werd gezelliger dan ooit. Ik schreef me in voor stijldansen bij de lokale buurthuis; die taartjes moesten er weer af! Elke dag maakte ik erwtensoep, Sanders favoriet. Mijn vriendinnen kwamen inderdaad elke avond langs om alles op te eten. Na hun vertrek zette ik de serie De Luizenmoeder op.
Sander had altijd gezegd dat we die samen moesten kijken, maar daar kwam het nooit van. Nu zat ik alleen te genieten, een lichtpuntje in donkere dagen.
En op een avond ging plotseling de deur open. Daar stond Sander, voorzichtig, met verdrietige ogen. Hij keek rond. Alles was schoon en fris, het rook naar verse erwtensoep. Ik zat ontspannen op de bank, verdiept in de serie.
Annelies, goedenavond. Ik kom die spullen ophalen die ik vorige keer niet mee heb genomen. Dat is goed. Ik heb ze al klaargezet. Heb je een tas bij je? Nee. Wacht, ik heb er wel een!
Ik stopte zijn dingen in de tas en gaf hem alles mee.
Heb je erwtensoep gemaakt? Ja! Wil je een bordje? Hij twijfelde even, maar knikte toen.
Ik schepte zijn favoriete soep op. Hij at twee volle borden leeg.
Dank je wel, Annelies. Ik ga weer. Ga maar. Ik ga verder kijken. Wat kijk je? De Luizenmoeder. We wilden die altijd samen kijken, weet je nog? Ja, dat weet ik nog.
Sander vertrok. Ik huilde zacht toen de deur dichtviel, keek de aflevering uit en kroop toen in bed.
Twee weken later stond Sander met al zijn spullen weer voor de deur. Ik snapte er niks van.
Annelies, het spijt me zó! Ik houd van je. Ik houd van je soep en de warmte in huis. Vergeef me, vergeef dat ik even verdwaald was. Dus je mist mijn erwtensoep? Ik mis alles. Maar vooral jou…
Kom binnen dan maar. Ik schaam me voor jou en voor Femke. Je zegt toch niks tegen haar? Nee hoor. Wil je wat eten? Graag. Dank je wel…
