Voor wie ben jij nog nodig? riep Pieter hardop. Hij spuugde, draaide zich om en liep weg.
En zij, Marijke, sprintte naar het raam en staarde hoe de man wegliep, de man met wie ze vijftien jaar had gedeeld. Ze dacht dat hun zielen één waren, maar hij liet haar nog een laatste blikken achter, alsof het gewoon handig was.
In het appartement van Lieve, een knusse flat in het centrum van Amsterdam, kookte ze voortreffelijke stamppotten, de gastvrouw was stralend, alles leek klaar om hem te verwelkomen.
Lieve dacht: ik moet het raam openen, roepen, hem laten weten dat ik hem niet wil laten gaan. Ze was zelfs bereid zich te vernederen, te zeggen: blijf bij mij, zelfs als je slechts een paar dagen thuis bent, terwijl je tussen de ene en de andere relatie door zweeft
Dat voelde beter dan alleen te blijven op haar 45e, verlaten. Ze duwde het raam open, maar haar blik viel per ongeluk op een portret van haar vader in militair uniform, met een trotse kin, recht in de lens kijkend.
Plots veranderde Lieve haar mening. Schaamte overspoelde haar, een zwakte die ze niet kon dragen.
Ze keek nog eens naar haar charmante, elegante echtgenoot, gekleed in een lange jas, die in een glimmende Mercedes naast koffers stapte.
Ze liep de gang in, langs een lange kapstok die haar grootmoeder haar had nagelaten. Het spiegelde een stevige, uitgeputte vrouw met grijs haar en doffe ogen.
Lieve wist dat ze niet de mooiste was. Haar gezondheid was niet meer wat hij was, haar tanden knakten, er waren geen euros meer voor nieuwe, want haar man had een nieuwe auto nodig. Op het werk moest hij in dure pakken verschijnen.
Wat een onzin! riep haar collega Anja. Jouw Jan is verkleed als een acteur, terwijl jij alleen een uitgerekte trui, een prehistorische rok en een paar versleten blouses draagt. Versleten schoenen in plaats van laarzen, en een jas met een kraag die zelfs mijn oma niet zou dragen. Je menu vraagt om steak, gestoomde gehaktballen, pannenkoeken met vulling, en vlees. Gaat hij niet weg? Je kunt zo niet met je man omgaan, vriendin!
Lieve luisterde, maar deed haar eigen ding. Later zei haar man dat hij wegging naar een 27jarig meisje met vier kinderen.
Ze is jong, zuchtte Lieve later.
Haar collega, die ook een vriendin was, groef online, vroeg buren en fluisterde:
Je kun je nergens op de proef stellen! Ze heeft je al kinderloos genoemd! Je komt uit een goed gezin, maar je bent een nul. Je hebt nooit een dag gewerkt. Alle kinderen van verschillende mannen. Ze droeg acht maanden geen ondergoed. Haar moeder is ook immoreel. Houd het over haar jeugd maar beter stil. Mannen houden van haar lichte houding en nog iets anders. Een gezin bouwt zich niet alleen hierop. Ik weet het niet. Je Jan is verbijsterd. Houd vol!
Lieve hield vol. Van haar ouders had ze een prachtig appartement geërfd, groot, in de binnenstad van Rotterdam.
En haar vader, alsof hij iets voelde, had het zo geregeld dat Jan nooit haar per meter kon betreden. Lieve besloot een kamer te verhuren om de financiën gemakkelijker te maken.
In de wijk bouwden een paar projecten, en een ingenieur kwam langs. Een man met een baard, vriendelijk en intellectueel, genaamd Willem van den Berg. Hij keek aandachtig naar Lieve en zei plots:
Laat mij vooruitbetalen! Ga naar de tandarts, maak die tanden mooi. Zo’n dame is prachtig, en jij moet niet lijden!
Lieve flikkerde even. Ze was niet schitterend, maar ze wilde die tandproblemen oplossen.
Hij gaf haar meer geld, zei dat ze later terug zou betalen. Toen kwam haar broer, een man die ze nog nooit had gezien, gekleed in een kanariegroene jas, paarse broeken en met een onwerkelijke kapsel.
Hij stelde zich voor als Karel, een stylist. Hij kwam om haar broer te bezoeken en nam Lieve onder zijn hoede. Terwijl ze gasten met taart verwelkomde, stelde Karel voor haar imago te veranderen.
En hij deed het. Haar haren glansden, makeup accentueerde haar mooie trekken, de tanden werden recht. Ze liep nu te voet naar haar werk, de overtollige kilos verdwenen, ze begon s ochtends in het Vondelpark te joggen.
Een lieve vrouw met een zachte glimlach en sproeten op haar wangen, als een vlinder die uit een onopvallend poppetje ontsprong.
Op een dag ging de deurbel. Een bewoner kwam naar de gang en riep:
Lieve, er is iemand voor je!
Op de drempel stond haar exman, nauwelijks herkenbaar. Jan was een jaar ouder, bleek, uitgeput, verward. Het glans van zijn vroegere zelf was verdwenen; naast hem stonden koffers.
Wat wil je? vroeg Lieve.
Ze herinnerde zich hoe ze eerst hem belde, maar hij weigerde te praten en zette haar op de zwarte lijst. Nu stond hij daar.
Wat ben je toch veranderd! lachte Jan.
De complimenten raakten Lieve niet meer. Ze dacht aan slapeloze nachten, het verlangen om haar leven af te rekenen, eindeloze tranen, paniek.
Oh, Lieve, hoeveel ik heb geleden. Deze uur na uur heeft alleen maar geld van me gegeten. De kinderen leken eerst normaal, maar daarna ongehoord, ze schreeuwen constant. Ze willen zich niet ontwikkelen, zitten de hele tijd op hun telefoon, koken niet. Ze kopen dumplings, soms maken ze noodles. Kun je je voorstellen? Noodles! Voor mij! Mijn kleren hebben zich allemaal uitgewassen, ze ruiken naar wasmiddel. Ik heb in die tijd niets voor mezelf gekocht, alles ging naar hen. Alsof ik gek werd. Lieve Ik ben hier voor jou. Met jou is alles goed. Ik denk altijd aan je. Laten we opnieuw beginnen, oké? smeekte hij.
Maar in haar oren galmde zijn stem:
Voor wie ben jij nog nodig? Tandloos, vruchteloos, kinderloos Lieve.
Lieve keek nog eens naar haar ex. Toen gingen de deuren open en kwam Willem van den Berg, bezorgd, en zei:
Lieve! Hulp nodig? Jij, meneer, wat is uw vraag?
Jan sprong op en riep:
En wie bent u?
Ik ben mijn echtgenoot, Willem. Kom hier niet meer! Lieve sloot de deur voor Jan, die met een open mond staarde van verbazing.
Ze verontschuldigde zich bij de bewoner. Wat een man, hè? fluisterde ze. Willem zuchtte en zei:
Het is tijd voor een uitleg! Ik hou van je, Lieve! Hoe kon ik zon geweldige vrouw verlaten? Wordt mijn vrouw, echt, alstublieft.
Hij stond op een krukje, Lieve stapte naar buiten. Binnen twee maanden overladen Jan haar met rozen, kochten ze een kleine bungalow aan het water.
Soms zag ze vanuit de hoek hoe haar ex in de schaduw toekeek, boos, fluisterend over hoe hij zich had laten verleiden en een mooie vrouw had ingeruild voor een lege schaduw.
Uiteindelijk bleven ze met niets.
Lieve en Willem liepen hand in hand door de grachten van Utrecht, gelukkig en verliefd. Ze wachtte op een kind.
Like en laat je gedachten achter in de reacties!
Vrienden, als je meer van dit soort dromen wilt lezen, schrijf een commentaar en vergeet de like niet. Dat inspireert ons om door te gaan!
