Mijn schoonmoeder is echt een dame Eigenlijk zou ik het verhaal met die ene zin kunnen afsluiten, want daar zit eigenlijk al mijn frustratie in, maar ik vertel je toch het hele verhaal zodat je het goed snapt. Elke avond kwam ik afgepeigerd thuis van werk en plofte ik op de bank. Stel je eens voor, hoe groot de kans is dat ik dan nog zin heb om voor mijn verloofde te gaan staan koken…
Op een avond kom ik binnen en hoor ik mijn man bellen, blijkbaar net begonnen:
Ja. Mam, hoi…, ja…, ja…, nee, we hebben nog niet gegeten! Ze is net thuisgekomen, ze kookt wel wat als ze zin heeft. Ja mam, ik heb honger hoor, heb vanochtend alleen maar een broodje gegeten. Maar goed, ik ga heus niet dood van de honger. Dus mag ik langskomen?
Ik was zo boos, ik zei geen woord tijdens zijn gesprek, zat gewoon daar met samengeknepen vuisten. En toen hij de telefoon ophing, keek hij me aan met zon onschuldig glimlachje en riep vrolijk: Mam nodigt ons uit voor het avondeten! En dan begint hij meteen alle gerechten op te noemen die ze zoal klaarmaakt. Echt, ik had bijna mijn mening over mijn schoonmoeder eruit gegooid. En als toetje wilde ik eigenlijk gaan preken over Waarom kun je niet gewoon nog iets eten voor het slapen? Maar goed… Ik heb me uiteindelijk toch aangekleed, wat make-up op gedaan en ben met hem mee gegaan naar haar toe.
Maar eerlijk, dat was net de druppel voor mij. Niet lang daarna zijn we uit elkaar gegaan. Nu ben ik hertrouwd. We werken allebei, zijn altijd doodop, dus koken we gewoon om beurten. En weet je? Daardoor is het eindelijk gewoon rustig en gezellig in huis.
