Ik werkte ooit als kassamedewerker in een supermarkt in Haarlem. Op een regenachtige dinsdagmiddag kwam er een oudere dame binnen. Ze deed haar boodschappen een halve kilo kaas, stroopwafels, en natuurlijk een bos tulpen, want we zijn hier niet op vakantie hè? Toen ze bij de kassa stond, zag ik gelijk: die tas werd een Olympische uitdaging om naar huis te tillen.
Hoever woont u eigenlijk? vroeg ik, terwijl ik haar tassen bekeek.
Och jongen, drie straatjes verderop maar hoor, zei ze met die typische Haarlemse nuchterheid.
Nou, dan breng ik u wel even thuis.
Ik draaide het bordje Even Weg aan de deur, offerde mijn broodje kroket op en liep met haar mee. Zo kwam ik erachter dat mevrouw Trijntje van der Linde heette, 78 jaar jong, een mens met een hart van goud, maar helaas ook compleet alleen. Haar zoon was jong overleden aan kanker en haar dochter was laten we t netjes zeggen het zwarte schaap van de familie en liet niks meer van zich horen.
Vanaf die dag werden Trijntje en ik dikke maatjes. Ik kwam vaak bij haar langs voor een kopje thee (met een dikke plak ontbijtkoek erbij uiteraard), babbelde wat over de sores van het leven, hielp met een lampje hier en daar, en zorgde dat ze weer even wat te lachen had.
Toen kwam er op een dag typisch Hollands drama de dag dat ik haar niet te pakken kreeg. Dus ik toog naar haar huis, klopte wat ramen uit hun sponningen, tot de buurvrouw mevrouw Van Egmond opendeed.
Ben jij Lotte, die vriendin van Trijntje?
Eh, ja?
Ach meisje, Trijntje is overleden. Ze heeft een kaartje voor je achtergelaten voordat ze naar het ziekenhuis ging.
Met trillende handen stopte ik het briefje in mijn jas en hobbelde naar huis. Tegen mijn man Maarten deed ik het verhaal en samen besloten we de brief te lezen.
Lieve Lotte, jij bent mijn enige houvast. Ik heb nog een verzoekje. Mijn dochter is uit de ouderlijke macht gezet en haar meisje, mijn kleindochter, woont nu in een pleeghuis in Amsterdam. Ik ging altijd elke zondag langs Misschien kun jij haar soms eens opzoeken? Hier is het nummer, bel en je zult zien…
Dus ging ik bellen. Samen met Maarten togen we naar Amsterdam, waar tot mijn stomme verbazing een notaris op ons wachtte. Bleek dat Trijntje mij haar appartement had nagelaten. Je verzint het niet.
De volgende dag bezochten we haar kleindochter. Het bleek een sprankelend, roodharig meisje van tien: Fenneke. We besloten haar te adopteren: een win-winsituatie, want onze twee eigen koters waren helemaal in hun sas met een nieuwe zus.
Drie jaar later. Maarten en ik hadden een flinke relatiecrisis aan de polder, zo eentje met deuren smijten en alles, en hij trok tijdelijk bij zijn moeder in Alkmaar in. Maar ja, liefde wint, dus een paar maanden later werd alles weer koek en ei.
Fenneke was inmiddels flink gegroeid, maar wilde niet meteen in Trijntjes oude appartement wonen. Dus verhuurden we dat voor een leuk zakcentje, want bijverdienen met vastgoed is de droom van elke Nederlander. Fenneke en onze kinderen hadden geen haast met op zichzelf wonen typisch Hollands, gezelligheid en gratis wasmachine.
Op een dag kwam Maarten laat thuis. Toen ik de deur opende, stond hij daar niet alleen: naast hem een jongetje, zijn hand stevig in die van Maarten.
Ik kan het uitleggen, begon hij, terwijl hij zijn stropdas losmaakte.
Eerst eten, zei ik kordaat. Iedereen naar bed en dan praten.
Tijdens het eten vertelde hij wat er was gebeurd: Toen ik bij mijn moeder woonde, had ik een slippertje. Jij was altijd mijn ware, maar ik was dronken en jawel, het is gebeurd. Blijkbaar heeft ze een zoon gekregen, nu al die tijd gezwegen, maar vanwege drankgebruik en verwaarlozing is ze haar ouderlijke macht kwijt. Ze hebben mij gevonden als vader. Als ik hem niet neem, gaat hij naar een tehuis. Lieverd, ik begrijp het als je het niet wilt. Je hoeft niks uit loyaliteit.
Wat moest ik? Het ventje leek als twee druppels water op Maarten en ik had het hart niet om hem in een tehuis te zien. Dus, diepe zucht, een beker warme chocomel, en besloten: we laten hem bij ons. Want in Nederland laten we elkaar toch niet in de steek.
Zo leven we verder. Onze familie uitgebreid, ons huis altijd vol, en genoeg verhalen voor bij de koffie. Wel zo gezellig.
