Waarom moet ik oppas voor opa? Wat krijg ik ervan? Een appartement? Een auto? zei ze, zonder de vraag te verzachten, terwijl ze me aankeek alsof ik een verlopen houdbaarheidsdatum op de schappen van de Albert Heijn was, vergeten te worden. Op dat moment, op mijn 43e, vroeg ik me af of de wereld tenminste nog wel dezelfde was, dat men iemand op die leeftijd al opa noemde en meteen de prijs op de relatie op de karaf zette, zonder zweem, zonder flirten, zonder spel.
Ik ben nu 43 jaar. Ik ben nog nooit getrouwd geweest; er waren wel twee relaties, elk twee jaar, normaal en zonder drama, maar ze eindigden als volwassen mensen en lieten me zonder alimentatie, zonder exs, zonder bagage of eindeloze discussies achter. Ik zag dat als een voordeel: geen verplichtingen, geen oude gewichten. In de huidige tijd lijkt dat echter een verdacht teken, alsof een ongetrouwde man een defect product is dat niet gekeurd is.
Ik besloot eerlijk: het werd tijd. Ik verlangde naar een gezin, een mooie, verzorgde jonge vrouw ik wou niet liegen, ik zocht een vrouw tot ongeveer 28, zodat ze er niet alleen goed uitzag maar vrienden jaloers konden vragen: Waar heb je haar vandaan? Ik zag niets schaamlijks hierin, want ik had een vaste baan, een appartement in Rotterdam, een auto, een stabiel inkomen, rook niet, dronk niet, hield mijn uiterlijk bij. Ik dacht dat ik een degelijke partij was op de markt.
Maar de markt bleek inmiddels onder andere regels te leven; ik was geen koper, maar een product, en niet eens het meest gewilde.
**Eerste ontmoeting**
Zij was 26, we hadden elkaar via een datingapp ontmoet, een week gechat, ze lachte om mijn grappen, schreef je bent leuk, met jou is het makkelijk. Ik dacht dat dit een normaal, ongedwongen contact zou worden. Zodra we afspreken in een café aan de Amstel, veranderde het gesprek al snel.
Ze keek me beoordelend aan en vroeg binnen vijftien minuten:
Wat voor auto rijd je?
Heb je een eigen appartement?
Hoeveel verdien je?
Ik besefte al snel dat dit geen date, maar een sollicitatie was, en ik was geen kandidaat, maar een object dat op liquiditeit werd getoetst. Ze stelde de vragen kalm, alsof ze vroeg: Koffie of thee?
Toen ik vroeg: Wat zoek jij in een relatie? antwoordde ze glimlachend: Comfort. Zodat een man mijn behoeften kan invullen. Zonder enige omzichtigheid, als een prijslijst.
**Tweede ontmoeting**
De volgende vrouw was 24, mooi en verzorgd, het perfecte plaatje waarvoor ik me tot nu toe had ingezet. We aten in een restaurant in Utrecht, ik betaalde, alles volgens de regels, en het gesprek gleed al snel naar de toekomst.
Ik zei: Ik wil een gezin, kinderen, een normale relatie.
Zij keek me aan en zei kalm: En wat kun jij bieden?
Ik begreep de vraag niet meteen.
Hoe bedoel je? vroeg ik.
Je wilt een jonge vrouw, toch? Dan moet je begrijpen dat ze keuze heeft. Waarom zou ze voor jou kiezen?
Daar begon het gesprek dat mijn denken compleet omver wierp.
Jij bent ouder, vervolgde ze, dus je moet dat compenseren met middelen: een appartement, een auto, geld, een bepaald levensstandaard. Anders heeft het geen zin.
Ik probeerde te zeggen dat het niet alleen om geld ging, maar om gevoelens, compatibiliteit, respect. Ze haalde alleen haar schouders op: Dat is secundair. Eerst de basis.
En toen hoorde ik voor het eerst tegen mezelf: Waarom moet ik oppas voor opa? zei ze kalm, zonder woede, als een feit, en voegde toe: Als je een jonge wilt, moet je aan de eisen voldoen.
Na die avond voelde ik me in onderdelen gescheurd en als een product op de beurs geprijsd.
**Derde verhaal**
Het was nog erger. Een 27jarige vrouw, die eerst contact opnam, flirteerde, stelde vragen. Plots stuurde ze een spraakbericht: Laten we eerlijk zijn. Ik wil een man die mij onderhoudt. Ik wil niet keihard werken. Als je dat niet wilt, verspild je geen tijd, die van ons beiden.
Ik vroeg: Wat bied jij terug?
Ze lachte: Ik? Mijzelf.
Dat klonk alsof ze zichzelf als een servicepakket aanprees, een allesinéén met vooruitbetaling. Het absurdste was dat ze zich niet bewust leek van het probleem.
Ze verstoppen niets, ze stellen meteen de voorwaarden, en als je niet voldoet, word je simpelweg afgeschreven, zonder emotie of spijt, als een mislukte kandidaat.
En het ironische? Ik dacht echt dat het probleem bij de vrouwen lag: dat ze verkwanseld waren, te hoge eisen hadden, mercantiel waren, alleen geld wilden. Hoe meer dates, hoe meer ik luisterde, hoe duidelijker het werd: het lag niet alleen bij hen.
Ik kwam zelf op deze markt met de verwachting om te kiezen, maar ik werd gekozen. Ik zocht een jonge, mooie, gemakkelijke partner. Zij zochten een financieel stabiele, voordelige man. Ik zocht uiterlijk, zij zochten middelen. In hun logica is alles eerlijk, alleen onaangenaam.
Dan besef je dat je niet uniek, niet bijzonder, niet de grote bent, maar één van velen die worden vergeleken, geprijsd, weggelaten. Het pijnlijkste moment is niet de afwijzing, maar het besef dat je niet wordt gezien zoals je jezelf zag: niet als man, maar als een aanbod, met voorwaarden, beperkingen, een productiedatum. Misschien was ik te laat. Misschien had ik eerder een gezin moeten bouwen, voordat het allemaal een deal werd.
Misschien leefde ik te lang in de illusie dat de tijd aan mijn kant stond. Nu is de realiteit wat hij is. En om te krijgen wat je wilt, moet je ofwel voldoen aan de eisen, of je eigen wensen aanpassen. Ik ben nog niet klaar voor het een of het ander, en dat is het meest onaangename inzicht van de afgelopen jaren.
