15augustus 2026 Dagboek
Waarom zou ik de oppas van opa worden? Wat krijg ik ervoor terug? Een flat? Een auto? zei ze, zonder een woord te verzachten, terwijl ze me aankeek alsof ik geen man in de bloei van mijn leven was, maar een verlopen product dat te laat van de plank van de Albert Heijn werd weggehaald. In dat moment, voor de eerste keer in lange tijd, vroeg ik me af of de wereld niet compleet op zijn kop stond: op mijn 43jaar word ik al in de categorie opa ingedeeld, en ze durft de prijs van een relatie meteen in de mond te leggen, zonder flirterige omwegen of spelletjes.
Ik ben 43. Ik ben nog nooit getrouwd geweest, hoewel ik twee langdurige relaties heb gehad, elk twee jaar, redelijk, zonder drama, gewoon geëindigd als volwassen mensen. Ik zag dat als een voordeel: geen alimentatie, geen exs, geen bagage, geen eindeloze vergelijkingen. In de huidige maatschappij blijkt dat echter geen pluspunt, maar een verdacht signaal: als je nooit hebt gehuwd, moet er iets mis zijn, een verborgen defect, een nietgecertificeerde verbintenis.
Ik besloot eerlijk: het is tijd. Ik verlang naar een gezin, naar een vrouw naast me, mooi, verzorgd, jong ja, ik ga er niet omheen, ik wil een vrouw tot 28 jaar, die er visueel aantrekkelijk uitziet en die vrienden jaloers laat vragen: Waar heb je haar vandaan? Ik zie hier niets schaamtevols aan, want ik ben een man, ik verdien, ik bezit een appartement in Utrecht, een Volkswagen, een stabiel inkomen, ik drink niet, rook niet, houd mijn uiterlijk op peil. Ik dacht dat ik een degelijke kandidaat was op de datingmarkt.
Maar de markt speelt volgens andere regels, en ik bevond me niet als koper, maar als product en niet eens het meest gewilde.
**Eerste afspraak**
Zij was 26, we hadden via een app gechat, een week lang. Ze lachte om mijn grappen, schreef: Je bent zo interessant, Met jou is het makkelijk. Ik dacht dat dit een normaal, ongedwongen contact zou worden, zonder verborgen agendas. Zodra we elkaar zagen, veranderde het gesprek echter razendsnel van een gesprek naar een ondervraging.
Wat voor auto rijd je? vroeg ze.
Heb je een eigen appartement?
Hoeveel verdien je?
Op dat moment besefte ik dat dit geen date was, maar een sollicitatiegesprek, waarbij ik niet eens de kandidaat was, maar een asset die op liquiditeit werd getoetst. Ze stelde de vragen met dezelfde koelte als iemand die vraagt: Thee of koffie?.
Toen ik op haar beurt vroeg:
Wat zoek je in een relatie?
Lacht ze en zegt:
Comfort. Een man die mijn behoeften kan invullen.
Zo rechttoe rechtaan, als een prijslijst.
**Tweede afspraak**
Een 24jarige, prachtige, verzorgde verschijning de perfecte foto waarvoor ik dacht dat alles de moeite waard was. We dineden in een chique restaurant in Rotterdam, ik betaalde de rekening. Het gesprek gleed al snel naar de toekomst.
Ik wil een gezin, kinderen, een stabiele relatie, zei ik.
Ze keek me aan en antwoordde kalm:
En wat kun jij bieden?
Even stond ik even sprakeloos.
Hoe bedoel je?
Je wilt een jonge vrouw, toch? Dan moet je beseffen dat ze keuzes heeft. Waarom zou ze jou kiezen?
Daar begon het gesprek dat mijn wereld op zn kop zette.
Jij bent ouder, vervolgde ze, dus moet je dat compenseren met middelen: appartement, auto, geld, levensstandaard. Anders, wat heeft dat voor zin?
Ik probeerde te betogen dat het niet alleen om geld ging, dat er gevoelens, klik en respect waren, maar ze haakte af met een schouderopruk:
Dat is secundair. Eerst de basis.
Toen hoorde ik voor het eerst:
Waarom zou ik oppas van opa worden?
Zonder boosheid, alleen als feit, voegde ze eraan toe:
Als je een jonge vrouw wilt, moet je eraan voldoen.
Na dat diner voelde ik me uit elkaar gehakt en geprijsd volgens de markt.
**Derde episode**
Dit was de druppel die het vat deed barsten. Ik sprak met een 27jarige, die het gesprek opende met een speelse toon, stelde vragen, flirtten. Ik begon hoop te krijgen, tot ze plots een spraakbericht stuurde:
Luister, laten we eerlijk zijn. Ik heb een man nodig die mij onderhoudt. Ik wil niet tot het uiterste werken. Als je dat niet wilt, verspild je geen tijd van ons beide.
Ik vroeg:
En wat bied jij terug?
Ze lachte.
Ik? Mijzelf.
Dat klonk als een productbeschrijving: een allinclusive pakket, maar dan met vooruitbetaling. Het absurdste is dat ze zich niet bewust waren van de onvreemdheid. Ze stellen meteen voorwaarden, en als je niet voldoet, word je simpelweg afgeschreven, zonder emotie, zonder spijt, als een ongeschikte optie.
En weet je wat het ironischste is?
Ik dacht echt dat het probleem bij de vrouwen lag. Dat ze verrot waren, te veeleisend, materialistisch. Maar hoe meer dates ik had, hoe duidelijker het werd: het gaat niet alleen om hen.
Ik kwam zelf op de datingmarkt met de verwachting om te kiezen, maar vond mezelf gekozen. Ik zocht een jonge, mooie, handige partner. Zij zoeken zekerheid, stabiliteit, een goede deal. Ik wilde een lust voor het oog, zij wilden behoeften vervullen. In die logica is alles eerlijk, alleen onaangenaam.
Het is pijnlijk om te besefren dat je niet uniek, niet bijzonder, geen oneofakind, maar één van de velen bent die worden vergeleken, beoordeeld, weggeschoven. De meest schrijnende realiteit is niet de afwijzingen, maar het moment waarop je inziet dat je niet meer wordt gezien als een man, maar als een aanbod met voorwaarden, met een productiedatum.
Misschien ben ik te laat. Misschien had ik vroeger een gezin moeten beginnen, voordat alles als een transactie werd gezien. Misschien leefde ik te lang in de illusie dat de tijd aan mijn kant stond.
Nu is de realiteit zoals ze is. En om te krijgen wat ik wil, moet ik ofwel voldoen aan de eisen, of mijn eigen eisen aanpassen. Ik ben nog niet klaar voor het ene of het andere. En dat is tot nu toe het meest onaangename inzicht van de afgelopen jaren.
