Pap, vind je het erg als we een paar maanden bij je logeren? vroeg Joris een beetje onzeker tegen zijn vader.
Nee, antwoordde Hendrik kort en zakelijk.
Joris ouders waren al tien jaar gescheiden. Zijn moeder, Marieke, had twee jaar later opnieuw getrouwd, maar zijn vader bleef alleen wonen. Hendrik had een harde, bijna ondragelijke aard. Vrouwen kwamen en gingen snel, maar zijn zoon liet hij nooit in de steek. Naast de alimentatie betaalde hij alles wat Joris nodig had en nam hij actief deel aan zijn opvoeding streng, mannelijk, zonder poespas, maar met vaderlijke zorg.
Joris werd al vroeg zelfstandig. Na de 12e klas (havo/vwo) ging hij meteen werken en verliet hij het huis van zijn moeder, een kamer huurend in een studentenhuis. Een paar jaar later trouwde hij met Marloes, een vriendin uit de basisschool. Ze wilden een appartement kopen met een hypotheek en spaarden voor de eerste 15000, toen hun kamerverhuurder aankondigde dat hij het huis wilde verkopen. Ze moesten wachten tot de verkoop rond was. Joris besloot zijn vader te vragen of ze even bij hem konden blijven, want Hendrik woonde alleen in een driekamerappartement. Het afwijzen van zijn vader trok Joris uit, hij wilde het gesprek al beëindigen, toen Hendrik toch nog zei:
Maar jullie mogen wel blijven. Alleen rustig.
Bedankt, hijgde Joris opgelucht.
Hij wist dat zijn vader een stille, terughoudende man was, weinig woorden en emoties delende. Het stilleverzoek verraste hem dus niet. Marloes wist dat ook en ging er kalm mee akkoord. Ze zat in haar vijfde maand zwangerschap en verlangde zelf ook naar rust. Ze had echter niet door dat stil voor Hendrik betekende dat alleen zij zich stil moesten houden niet hij thuis.
Hendrik de Vries stond elke ochtend om vijf uur op, sloeg luid met zijn pantoffels door het huis en doorliep zijn vaste rituelen: toilet, badkamer, keuken, keuken, toilet, badkamer In de ochtendlijke stilte klonk steeds klak, klak, klak. Boom! (iets viel) Verdorie! En weer klak, klak, klak. Boom! Het feit dat anderen nog sliepen trok hem nauwelijks; hij woonde immers in zijn eigen huis. Wie het niet bevalt, kan wel gaan, hij nodigde niemand uit.
Naast het ochtendgerommel probeerde hij ook de handelingen van Joris en Marloes te controleren. Geen tv na negen uur het geluid stoort hem; niet bakken de geur irriteert hem; licht en water besparen hij is geen miljonair.
Dit ging een week door, totdat Marloes in het ziekenhuis belandde. Haar verbazing was groot toen twee dagen later Hendrik met een zak fruit binnenkwam:
Het kindje heeft vitaminen nodig, zei hij streng en overhandigde de zak.
Dank u, Hendrik, antwoordde Marloes.
Oké, knikte hij. Ik ga weer. Volg de dokter.
Na haar ontslag stond Hendrik nog steeds om vijf uur op, maar probeerde hij iets minder lawaai te maken en toonde hij een vleugje zorg. Hij riep grimmig om te komen ontbijten of pakte stilletjes een doek en veegde zelf de vloer, want Marloes had nu meer rust nodig.
Pas na drie maanden konden ze het nieuwe appartement kopen. Hendrik stond erop dat de woning eerst volledig gerenoveerd werd voordat ze zouden intrekken. Marloes kreeg haar baby Meike op terwijl de verbouwing op zijn hoogtepunt was, dus moesten ze weer terug naar Hendriks huis. De schoonmaakte schoonouders en hun ouders kwamen een paar keer langs na de ontslag, maar Hendrik deed altijd alsof hij geen gasten op prijs stelde. Alleen voor zijn kleindochter verscheen er een glimlach op zijn strenge gezicht. Hij zou haar beschermen tegen elke bedreiging die hij zag voor zijn kleine meisje.
Elke ochtend nam hij Meike mee naar buiten, zodat Marloes kon uitslapen na een lange, onrustige nacht. Hij leerde zelfs luiers verschonen. Toen het tijd was om naar hun eigen appartement te verhuizen, veegde Hendrik een zeldzame mannelijk tranen weg en zei streng:
Jullie zijn nog jong, niet gedacht om alleen met zon klein kind te wonen. Blijf nog even bij mij. Niet lang. Tot Meike trouwen gaat.
Joris en Marloes keken elkaar verbaasd aan. Hendrik, zich afkeren, voegde er droog bij:
Het is gewoon oude sentimentaliteit, wat het ook mag zijn. Kom, zet Meike hier neer en pak jullie spullen. Jullie kunnen nog verhuizen, jullie dwaas.
Joris en Marloes dachten dat hun vader alleen maar wachtte tot ze vertrokken, maar zo gebeurde het niet Ze konden alleen maar versteld staan van de veranderingen in de eens zo strenge, teruggetrokken man. Ze besloten te blijven. Het is tenslotte fijn om een opa te hebben.
En Hendrik, zachtjes teer aan Meike koddend, voelde zich de gelukkigste man: in zijn leven was nu het meest geliefde en dierbare mensje verschenen.
