Waarom zou mama twee kamers nodig hebben? Ze is al vijfenveertig. Gasten zal ze nauwelijks ontvangen, en met haar zussen haar eigen zusters kan ze in de keuken gewoon een kopje thee drinken.
Eerlijk gezegd, een eenkamerappartement volstaat haar wel.
Lydia van denBerg wist precies waarom haar zoon Daan en dochter Marjolein bij haar waren gekomen. Het onderwerp was al een week eerder in het gesprek van Daan naar voren gekomen, toen de hele familie bijeenkwam om de verjaardag te vieren van haar kleindochter, de jonge Saskia.
Daan en Marjolein waren net binnengekomen en hadden nog geen woord gewezen, toen er bij de deur werd geklopt. Het was de buurvrouw.
Oei, Lieve, ik ben een beetje te laat. Er zitten gasten, stamelde de bejaarde vrouw lichtbeschaamd.
Dat zijn familie, Nienke, antwoordde Lydia. Wat is er?
Mijn naaimachine blijft weer haperen de draad is zo verward dat ik de spoel niet meer kan losmaken. Ik kom later nog even langs, sorry. zei ze.
Geen probleem, ik kijk even ik ben er zo mee klaar, zei Lydia.
Zij keerde terug naar de woonkamer en richtte zich tot Daan en Marjolein:
Ik ga vijf minuten naar Nienke, en jullie mogen alvast de keuken betreden de waterkoker staat al klaar. Kom maar, lieve jongen, doe een beetje huishoudelijke hulp.
Lydia loste snel het probleem van de naaimachine op en haastte zich naar huis. In de hal stopte ze even, omdat ze iets hoorde dat haar deed stilstaan.
Marj, ik heb het al uitgezocht, zei Daan het appartement kan voor minstens drie miljoen euro verkocht worden, terwijl in die wijk waar mama heen wil verhuizen een vergelijkbaar tweekamer appartement rond de één miljoen euro kost.
En je wilt dat mama ons dat verschil geeft? Een miljoen per persoon? vroeg Marjolein.
Natuurlijk, voor ons beiden. En niet één miljoen, maar één miljoen tweehonderd, antwoordde Daan.
Waar moet ze dat vandaan halen? vroeg Marjolein.
Ik zei toch al dat ik het onderzocht heb! Waarom heeft mama twee kamers nodig? Ze is al vijfenveertig. Gasten zal ze nauwelijks hebben, en met haar zussen kan ze in de keuken toch een kopje thee drinken.
Eerlijk gezegd, een eenkamerappartement volstaat mama, en met een kleine opknapbeurt kun je er zelfs zon zeshonderdduizend euro voor krijgen.
Ik keek naar objecten dichter bij het centrum, in een relatief nieuw gebouw, zodat winkels en de huisartsenpost op korte afstand liggen, legde Daan uit.
Wie weet, misschien stemt mama niet toe? probeerde Marjolein te weerleggen.
Waarom niet? Ik ben eigenlijk tegen het idee dat ze verhuist. Maar als ze toch in haar oude pensioenjaren een nieuw stek wil, laat ze dan maar ook iets leuks voor ons doen.
Lydia had de laatste jaren al nagedacht over een terugkeer naar haar geboortestad. Toen ze met haar man naar de Veluwe verhuisde, was ze al vijfenveertig. Op die leeftijd had je geen vrienden meer die je echt kende; een paar kennissen waren er wel, maar het was niet hetzelfde als vriendschap uit je jeugd.
Toen wilde ze niet verhuizen haar kinderen van school halen, naar een onbekende plaats gaan. Maar haar man kreeg een goede functie bij een chemisch bedrijf in Almere, en ze stemde toe. Twintig jaar later, vol werk en zeldzame bezoeken aan het oude huis, viel haar man plotseling weg.
De kinderen hadden inmiddels hun eigen gezinnen, hun eigen leven, en Lydia voelde zich alsof ze in een vacuüm zweefde. Toen ze met pensioen ging, werd het echt eenzaam, en haar zussen begonnen te bellen.
Lydia wachtte niet op een antwoord van haar dochter. Ze sloeg de deur open alsof ze net thuis kwam.
Daan en Marjolein stonden in de keuken. De dochter had al thee geschonken en een schuimige appeltaart, die Lydia eerder die ochtend had gebakken, in stukken gesneden.
Mama, ben je er zeker van dat je wilt verhuizen? vroeg Marjolein.
Ja. Nu mijn man er niet meer is, houdt niets me hier meer. Twintig jaar heeft dit huis nooit echt mijn thuis geworden.
Hoe kan er niets je houden? En wij? En de kleinkinderen? reageerde de dochter verbaasd.
Jullie hebben jullie eigen leven, jullie eigen zorgen. Ik wil jullie niet tot last zijn. De kinderen zijn groot, ze hebben geen oppas meer nodig. Wat blijft er voor mij over? Zitten op een bankje met andere gepensioneerden en met een wandelstok in het park rondlopen?
Dat kan iemand wel leuk vinden. Niet ik. Dan heb ik alleen boeken en de televisie. Maar mijn zussen, veel kennissen, net buiten de stad, in een dorp waar ons ouderlijk huis staat, waar de hele familie in de zomer samenkomt.
Ik droom al vaak dat ik terug ben in mijn geboortestad, over de kade loop en mensen zie die allemaal vertrouwd lijken.
Goed, mama, wat gebeurt er met het appartement? bracht Daan het gesprek naar de praktische kant.
Wat dan? Ik verkoop het en koop iets nieuws, antwoordde Lydia.
Wil je hulp bij de verkoop? vroeg de zoon.
Ik regel het via een makelaar. De advertentie staat al online. Ik begin langzaam met inpakken.
Mama, ik bied je niet zomaar hulp aan. Er zijn tegenwoordig veel oplichters. Je kunt zonder geld of zonder appartement blijven zitten.
Maak je geen zorgen. Lise de Vries, de vrouw van oom Jan, de plaatsvervanger van mijn man, helpt me wel herkende Lydia.
Zij heeft een eigen makelaarskantoor. En bij Natasha is ook een betrouwbare makelaar; ze kochten onlangs een appartement voor Paul, vervolgde ze.
Voor hoeveel ga je het appartement vragen? vroeg Daan.
Lise zei drie miljoen euro, een normale prijs. We kunnen eerst iets hoger beginnen. Ik heb zelf op vastgoedwebsites gekeken zo staat het.
Maar elders zijn de appartementen goedkoper, zei Marjolein.
Ja, een vergelijkbaar eenkamerappartement kost daar rond de twee miljoen.
Mama, Marjolein en ik hebben een verzoek: kun je na de verkoop van dit appartement ons elk een miljoen euro geven? vroeg Daan.
Een miljoen? Dan blijft er niet genoeg over voor een nieuw huis.
Waarom niet? Je kunt toch een kleinere eenkamerwoning kopen, stelde de zoon voor.
In een eenkamerwoning is het voor mij ongemakkelijk, zei Lydia. Ik heb twee kamers nodig: een slaapkamer en een woonkamer.
Sommige gezinnen van drie personen wonen in een eenkamer, weerlegde Daan.
Ja, die zonder mogelijkheid tot een grotere woning. Ik heb die mogelijkheid wel, en ik begrijp niet waarom ik afstand moet doen van mijn comfort.
Mama, het zou eerlijk zijn voor ons, want het is een familieappartement.
Daan, ik had nooit gedacht dat we hier over zouden praten, maar onthoud dat jullie volgens het testament van jullie vader alles hebben gekregen wat jullie recht was.
Hij heeft ons niets onthouden. Ik heb alleen het appartement gekregen. En nu wil je dat ik het met jullie deel?
Hij had geen schuld bij ons. Het enige wat ik heb is dit appartement. Nu eis je dat ik het met jullie deel? stelde Daan ietwat onduidelijk.
Hij heeft een hypotheek, Ilse en ik willen een vakantiehuis kopen. Het hoeft niet een miljoen te zijn, al vijfhonderdduizend zou ons al helpen.
Zelfs als je een appartement van twee miljoen koopt, blijft er nog steeds een miljoen over. Dat is wat we bedoelen.
Ja, er blijft geld over. Maar ik heb het nodig voor de verhuizing, voor de verbouwing, en voor meubilair en apparatuur in het nieuwe huis gaf Lydia aan.
En wat er overblijft, is mijn veiligheidskussen voor het geval ik ziek word; ik wil jullie en andere familieleden geen last bezorgen.
Dus niets voor ons? vroeg Daan.
Daan, ik ben verbaasd dat jullie dit gesprek begonnen hebben. Jij bent zevenendertig, Marjolein vierendertig. Jullie hebben allebei een hogere opleiding en jullie en jullie echtgenoten hebben werk.
Ja, je moet nog een paar jaar de hypotheek afbetalen. Maar jullie zitten niet zonder middelen. Als ik niet was verhuisd en het appartement niet had verkocht, hadden jullie dan een plan gehad om me ergens anders in te huisvesten?
Nee. Mama, sorry dat we dit gesprek hebben opgestart, zei Marjolein. We dachten gewoon
Jullie dachten dat mama, die altijd voor jullie klaarstond, dit keer ook niet zou weigeren, antwoordde Lydia.
En ik zou niet weigeren als jullie echt hulp nodig hadden. Maar ik denk dat jullie het zelf wel redden: Daan betaalt de hypotheek, jullie met Ilse sparen voor een zomerhuis, en alles komt goed.
Lydia deed precies wat ze van plan was: ze verkocht het appartement, verhuisde terug naar haar geboorteplaats, Groningen. Daar kocht ze een nieuw appartement vlakbij het oude familiewoonhuis waar haar kinderen en kleinkinderen elk zomer samenkomen.
Familie hielp haar bij het inrichten en de verbouwing. Nu, elke ochtend als ze wakker wordt, voelt Lydia van denBerg zich echt thuis.
Is het juist dat de moeder zo handelde? Deel je mening in de reacties en geef een like.
Vrienden, als je meer van onze verhalen wilt lezen, laat een reactie achter en vergeet de likes niet. Dat stimuleert ons om door te gaan!
