Wat een ongemakkelijke timing voor dat jubileum, zei ik tegen mijn vrouw. Ze hebben eindelijk een moment gevonden om te vieren, en wel in het dorp.
In Lieves oor drong een fragment van een ontevreden stem van mijn neef binnen. Ze begreep al snel dat Sander, de broer van mijn neef, hen had uitgenodigt voor het vijfentwintigjarig samenzijn een zilveren huwelijk, zoals men in ons land zegt.
De telefoon van Ivo ging hard en veeleisend over, tot ik eindelijk opnam. Het was mijn neef, die van het dorp belde.
Hoi, Jan, hoi! zei ik. Alles goed bij jullie? Hoe gaat het? En zaterdag, ben je dan vrij?
Ja, ik vertel het wel aan Lieve! Natuurlijk komen we, waar gaan we heen?
Mijn vrouw Lieve stapte de kamer binnen.
Het valt echt slecht uit, dit jubileum, zei ze. Ze vinden tijd om te vieren, en wel in het dorp.
De fragmenten van de ontevreden stem drongen bij Lieve binnen. Ze besefte dat de broer van mijn neef hen had uitgenodigd voor het zilveren huwelijk, een feest voor een kwart eeuw samen.
Ivo en Lieve, die inmiddels al besloten hadden uit elkaar te gaan, zaten met steeds meer meningsverschillen en een groeiende afstand tussen hen.
Twee dagen geleden hadden ze de scheiding geformaliseerd. Lieve had geen zin om naar dat zilveren huwelijk te gaan ze voelde zich er niet prettig bij
Misschien ga jij, Ivo, zelf naar dat jubileum, want je bent zijn broer. Ik zou heel graag Tess, de vrouw van Sander, weer zien, zei ze over Sanders vrouw. We zijn altijd vrienden geweest en hebben bij elkaar op bezoek geweest
Maar hoe zouden we op het jubileum aankomen en toch aankondigen dat we uit elkaar gaan?
De bus van de stad naar het dorp kostte vier uur, en onze oude auto stond al drie maanden in de garage. Vroeger reden we vaak met die auto naar het dorp van Sander, waar ik geboren en opgegroeid was. Nu stond de auto stil; Lieve wist niet of ze de reparatie moest betalen of een nieuwe wagen moest kopen. Het naderende scheidingsplan had alle andere plannen overhoop gehaald.
Ook ik had mijn eigen gedachten:
Lieve zal waarschijnlijk niet mee gaan, ze zal het afzeggen. Alleen gaan is een drama; dan moet ik Sander en Tess vertellen dat we gaan scheiden. Ze zullen zich afvragen waarom we dat nu, op hun feest, aankondigen. Hun dag is een zilveren huwelijk, en ik sta hier met mijn scheiding. Dat voelt niet goed
Toen ik zag dat Lieve de kamer binnenkwam, zei ik:
Sander belde, laten we gaan, of wat? We gaan niets vertellen over onze relatie. Laten we gaan en daarna de scheiding regelen?
Lieve knikte.
Goed, het is hun feest, laten we gaan.
De bus stopte en de chauffeur riep:
Allemaal uitstappen, de bus gaat niet verder!
Hoe kan de bus niet verder? lachte ik. Het dorp is nog vijf kilometer verder!
De weg is slecht, en het heeft net geregend, ik kan de bus niet meer rijden. Ik blijf hier, wie gaat mij eruit trekken? Zoek een meelift of ga te voet, zei de chauffeur resoluut.
Ivo en Lieve stapten uit; ik had een tas in mijn hand. Vijf kilometer lopen zat niet in ons plan.
Wat doen we nu, wachten we op een meelift of gaan we te voet? vroeg ik mijn vrouw.
Een meelift zou ons tot de ochtend kunnen laten wachten; we moeten te voet gaan, antwoordde Lieve.
Woelend over de chauffeur, die de stad voor ons had verlaten, liep ik voorop, Lieve volgde langs de berm. De weg was inderdaad slecht, met enorme plassen, maar we konden het langs de berm doen.
Het is vreemd dat Lieve zo stil is, ze lijkt zelfs niet geïrriteerd, dacht ik. Thuis zou ze al gek worden, maar hier houdt ze haar boosheid in zich, tot ze het ergens bij het midden van de weg uitspuugt.
We hadden de helft van de afstand al afgelegd; voor ons verscheen een eikenhaag die we moesten doorkruisen, en daarna was het dorp niet meer ver.
Ik wachtte nog op een frustratieuitbarsting, maar Lieve liep rustig mee, zonder een woord te zeggen.
We stopten, ik zette mijn tas op de grond en vroeg:
Moe? Ik voel me een beetje schuldig dat ik dit voor ons beiden heb bedacht.
Een beetje, ik kan even uitrusten op die omgevallen boomstam, ze wees naar een omgevallen eik.
We gingen zitten, keken om ons heen. Het was mooi, het werd nog niet laat, de avond naderde, vogels zongen, vlinders fladderden, bomen ritselden, krekels tjirpten.
Lieve herinnerde zich de reis bijna twintig jaar geleden, toen we naar mijn geboorteplaats gingen, waar al de tafels klaarstonden en gasten op de bruidsparen wachtten.
Hoeveel heeft twintig jaar veranderd, het bos groeide, eiken werden hoog en statig, zei Lieve.
Ja, de tijd vliegt, alles verandert, zei ik. Weet je nog, hoe dat dag het wiel van de auto bijna losraakte? Jij in je bruidsjurk met hakken, ik in pak en glanzende schoenen, we liepen langs de berm naar het dorp terwijl Sander het wiel verving. We wilden niet langer wachten en gingen te voet. Het duurde niet lang, maar jij krabde je hiel een beetje.
Ja, ik herinner het, mijn hiel deed pijn, lachte Lieve. Gelukkig repareerde Sander de auto snel, zo’n jonge geest! Als we nu moesten lopen, zouden we nog steeds staan wachten
Na een korte rust gingen we weer op pad. We liepen in stilte, ieder verzonken in eigen gedachten. Ik dacht aan mijn tienerjaren, toen we met jongens op excursies gingen, terwijl Lieve, een stadsgirl, nooit in het bos sliep.
Lieve, vermoeid, dacht ook na:
Zodra mijn zoon terugkeert van zijn dienst, gaan we scheiden. Hij zal het niet leuk vinden, maar wat kun je doen? Het is al beslist
De weg leidde ons uit het bos, en we zagen het dorp in de vallei liggen.
Wat een pracht! In de zomer is het hier echt schitterend heldere kleuren, warmte, zon, zei Lieve.
Ja, het is altijd mooi hier, in de lente, de herfst en zelfs in de winter. We kwamen op verschillende momenten. Jammer van die kapotte auto, we zouden al hier zijn, antwoordde ik.
We trilden de poort open, stapten de tuin binnen en zagen Sander al de tafels opzetten. Hij rende naar ons toe en omhelsde ons.
Jullie komen te voet? Waar is de auto? Waarom zei je niets via de telefoon, ik had jullie kunnen opwachten! De weg is echt slecht, maar ik zou een omweg hebben genomen.
We wisten niet dat de bus niet verder ging, dus moesten we lopen. Maar tenminste hebben we frisse lucht ingeademd en van de omgeving genoten.
Lieve! omhelsde Tess haar dochter, straalde van geluk. Wat fijn dat jullie er zijn, we hebben elkaar al lang niet gezien. Morgen is ons jubileum, een zilveren huwelijk. De tijd is voorbijgevlogen, in één klap.
Sander en ik kletsten een tijdje, daarna kleedden we ons om en dineerden gezamenlijk. We bleven lang in de tuin, praatten, lachten, en gingen daarna elk hun eigen kamer in. Ivo en Lieve kregen een kleine kamer met een nieuw aangeschaft bank.
Kijk, we hebben net een nieuwe bank gekocht, wees Tess op de uitgestrekte bank. Zo ziet het er nu uit. Welterusten.
Lieve kleedde zich uit en ging tegen de muur leunen, de rest van de bank overlatend aan mij. We sliepen niet naast elkaar, ik lag op de rand.
Lieve, waarom leun je tegen de muur? Ga wat comfortabeler liggen, er is genoeg plek voor ons beiden. Je benen rammelen van het lopen, zei ik.
Het is niet rammelen, antwoordde ze.
Plots trok ik de deken van haar voeten en begon haar voeten te masseren.
Laat mij maar, Ivo. Het gaat wel voorbij, s nachts voelt het beter, zei ze.
Zwijg even, ik masseer nu, dan voel je je al beter.
De volgende dag hielpen Ivo en Lieve de tafels op te zetten in de tuin, begroetten de gasten. Eerst was het stil, daarna werd het steeds luidruchtiger. Muziek begon te spelen, we zongen liederen, gingen de dansvloer op, en het feest barstte los. In het dorp kent iedereen elkaar, er wordt volop gelachen.
Kun je je voorstellen, Ivo, we zijn al vijfentwintig jaar met Tess, we hadden alles, maar soms gaat het mis. We ruziën, maken het goed, we dragen geen wrok, zei Sander vrolijk tegen zijn broer. Een kwart eeuw, een kwart eeuw! En Tess is mijn vrouw, ik geef haar aan niemand.
Sander, genoeg nu, fluisterde Lieve in zijn oor. Kom op, je
Laat iedereen weten hoe goed mijn vrouw is, ze is de beste van de wereld! riep Sander luid, en de gasten klapten enthousiast.
Ik keek naar Lieve, wij beide zagen het gelukkige paar. Hoe kun je in zon mooie gelegenheid nog spreken over scheiden? Het geluk hing in de lucht, het omringde iedereen.
Ik keek Lieve met andere ogen aan en kreeg een gedachte:
Mijn Lieve is niet minder dan Tess! Misverstanden horen erbij, dat is leven. Waarom zouden we nu scheiden? Nee, ik wil haar niet verliezen!
Onbedoeld trok ik Lieve dichter naar me toe; ze keek verward in mijn ogen. Ze zag warmte, liefde, tederheid en iets ongrijpbaars Daarna voelde ze hetzelfde.
Misschien voelden wij allebei het geluk op dit feest van Sander en Tess.
Het geluk heeft ons ook geraakt, dacht Lieve, glimlachte en kuste mij op de wang.
De volgende dag werden er nog steeds grillen gegrild, lange gesprekken gevoerd, en ik liet Lieve niet meer los. Telkens als ze zich even wegged, keek ik haar met mijn ogen na.
Later bracht Sander ons terug met de bus
Thuis vroeg ik Lieve:
Lieve, wat gaan we met de auto doen? Repareren kost geld, of kopen we een nieuwe? Moeten we de oude verkopen? En ik wil niet meer met de bus naar Sander gaan
Jij beslist, als we een nieuwe nodig hebben, laten we die kopen. Jij weet meer van techniek, antwoordde ze.
Dan gaan we morgenochtend naar de automarkt, kijken wat er is, want we moeten samen kunnen rijden!
Scheidingsgesprekken werden niet meer gevoerd; het leek alsof ze vanzelf verdwenen waren. Onze zoon was terug, getrouwd. Lieve en ik waren nog steeds gelukkig.
Blijf ons volgen voor meer verhalen. Laat een comment achter en like het bericht!
