Ik heb bijna een halve eeuw alleen geleefd. Nee, ik was wel getrouwd, maar mijn man, Pieter, verliet ons gezin een jaar na ons huwelijk. Ik bevond me toen net in de verwachting van mijn dochter. Uiteindelijk liet Pieter ons, samen met ons kind, een driekamerappartement in Rotterdam achter tenminste had hij ons zon goed afscheid gegeven. Een tweede huwelijk stond dan ook niet op de planning; ik voelde me ook niet geschikt daarvoor. Mijn dochter, Marjolein, groeide op en ik moest haar op eigen benen zetten. Het leven zat vol zorgen en het leek wel alsof het water tot aan mijn nek kwam.
Ik besefte dat ik alles gaf wat ik kon, maar Marjolein miste toch het stevige schouder van een vader. Dat kon ik haar niet meer bieden. Naar verloop van tijd werd ze steeds gehechter aan de mannen die ze kende, of het nu vrienden of relaties waren. Niet iedereen vond haar aanhankelijkheid prettig. Vaak moest ik haar kalmeren en haar gebroken hart helen. Gelukkig, zoals men zegt, God is goed, en op een dag vond Marjolein haar eigen man.
Hij heette Daan, een harde werker met een warm hart. Ik ondersteunde alleen maar de wens dat Marjolein met hem zou trouwen. Daan toonde respect voor mij en voor Marjolein; wat kon ik nog verlangen? Ik zag hem als de ideale schoonzoon. Maar zoals men in een oud gezegde luidt: Niet alles is rozengeur en maneschijn. Een half jaar na hun huwelijk begon Daan merkbaar te veranderen.
In die tijd zorgde ik ook voor mijn eigen moeder, die nog in leven was. Ze had mij vroeg op de wereld gebracht, net als Marjolein, en had daardoor ook een kleindochter mogen zien. Toen begon mijn moeder echter ernstig te ziek te worden. De uitputting nam haar zo in beslag dat ik haar onder mijn dak moest nemen en constant voor haar moest zorgen. Er was geen andere plek waar ze kon blijven; dus woonde ze bij mij. Deze gedachte viel Daan echter zwaar tegen.
Wat hem zo van streek maakte, weet ik niet precies. Ik dwong hem niet om voor mijn moeder te zorgen; alle lasten lagen op mijn schouders. Mijn moeder was bovendien niet veeleisend, maar wel wijs. Ik begrijp nog steeds niet wat Daan zo irriteerde.
Naarmate de tijd verstreek, verslechterde de sfeer alleen maar. Marjolein koos partij voor Daan; beide begonnen mij te ontwijken. Waar we vroeger nog samen aan de eettafel zaten, verstopten ze zich nu in hun kamer. Ik probeerde met Marjolein te praten, maar ze bleef zwijgen en schoof alleen maar excuses uit.
De kleindochter bracht geen troost meer. Ze zeiden dat ze nog geen haast hadden en eerst voor zichzelf wilden leven. Eerst hield ik vol, daarna liet ik het los. Het waren hun zaken, die ze zelf moesten regelen. Toch begon Daan mij steeds meer onder druk te zetten. In ons huis gedroeg hij zich als een echte heer, maar hij verplaatste zelfs geen vingers om het appartement te renoveren of iets aan te schaffen. In plaats daarvan verdween hij vaak met vrienden in cafés of nachtclubs. Ik kon de man die ik in het begin had gezien niet meer vinden.
Het werd duidelijk dat zijn ware aard nu pas naar voren kwam.
Elke week werd Daan ondragelijker. Toen kwam Kerstmis; Daan weigerde het met ons te vieren in de familiekring. Hij nam Marjolein mee naar hun eigen kamer en ze vierden het feest apart van mij en mijn moeder. Rond middernacht kwam Marjolein nog langs om ons te feliciteren, maar haar man liet zelfs geen blijk van zich zien.
De volgende dag verklaarde Daan tegen mij: We verkopen het huis van jouw moeder en kopen een eigen appartement. Ik staarde verbijsterd. Hoe moest ik hierop reageren? Ze woonden al een half jaar bij mij, toch nu wilden ze vertrekken op mijn kosten? Was dat niet genoeg?
Nee, dat denk ik niet, snauwde ik. Verdien zelf een eigen appartement. Dit is het huis van mijn moeder. We gaan niets verkopen. Het is haar eigendom en zij beslist zelf wat ermee gebeurt.
Daan was hier woedend om. Diezelfde dag pakte hij zijn spullen, nam Marjolein bij zich en vertrok naar het huis van zijn ouders.
Het raakte me, maar Marjolein verzette zich niet eens met een woord; het was haar leven. Als zij gelooft dat het zo beter is, laat haar dan maar bij Daan blijven.
Had ik als vrouw het juist gedaan?
Wat zou jij doen in mijn plaats?
Vrienden, als jullie meer van onze verhalen willen lezen, laat dan een reactie achter en vergeet de likes niet. Dat geeft ons de energie om door te gaan!
