Greet, je prijst ons huis al zo, ik wil wel zien waar al dat geld in is gestoken, zei Marja de Vries met een beetje een opgeblazen glimlach.
Vier lange, zwoele jaren hebben Annelies en Jan zich gestort op het bouwen van hun twee verdiepingen tellende buitenhuis. Elke vrije uurtje werd aan de verbouwing besteed, en eindelijk, na al die tijd, konden ze er eindelijk intrekken.
Met de drie kinderen trokken Annelies en Jan naar het nieuwe huis in een dorpje bij de Veluwe, vol verwachting van een gelukkig gezinsleven. Alles zou perfect verlopen, als hun schoonmoeder niet ineens zo actief werd. Zij had vroeger al gezegd dat het bouwen van een huis een grote dwaasheid en een verspilling van geld was.
Zodra de familie was verhuisd, riep de familie op bezoek. In twee maanden hadden al iedereen het huis gezien, op één na: Jans moeder, Marja.
De familie en kennissen konden de woning niet laten bekennen, en natuurlijk had het ook de vrouw bereikt.
Bij Jan en Annelies is het geen huis, maar een sprookje! prees Jans zus, Lotte, die getrouwd is met Marjas zoon. Heb je het al gezien?
Nee, niet echt, ik ben er nog niet geweest, antwoordde Annelies koeltjes, alsof het haar niet echt boeide.
Diezelfde avond, niet meer kunend, stuurde ze een berichtje naar haar zoon en vroeg om fotos.
Greet, je prijst ons huis al zo, ik wil wel zien waar al dat geld in is gestoken, zei Marja de Vries met een opgeblazen glimlach.
Jan stuurde zonder omwegen een paar fotos naar zijn moeder. Zodra ze de beelden zag, liet ze meteen haar ongenoegen blijken:
Vreemd, waarom word ik nergens uitgenodigd? De hele familie is al bij jullie geweest, maar ik niet
Misschien omdat je dacht dat we niks meer dan geklaag aan het doen waren? herinnerde Jan zijn moeder.
Ach, nou, wie het verleden oproept, verliest zijn oog, lachte Marja nerveus.
En wie het vergeet, heeft twee ogen, voegde Jan streng toe.
Om de aandacht niet op de ruzie te laten liggen, wisselde Marja het onderwerp snel weer naar het huis.
Stuur me even het adres, ik wil even langskomen, eiste ze.
Jan gaf haar het adres, en de volgende dag stond Marja bij de deur.
Annelies, die nog niets van de onverwachte bezoeker had gehoord, was behoorlijk geschokt.
Jan, waarom wist ik dat niet? vroeg ze verbaasd.
Ik had niet verwacht dat ze zo snel kon opbellen, haalde Jan het op, ook hij was verrast dat zijn moeder niet langer had getwijfeld.
Marja kwam met lekkernijen voor de kleintjes. Onderweg pikte ze drie repen chocolade uit de supermarkt, iets waar Annelies niet omheen kon kijken. Maar de gedrag van Jans moeder verbaasde Annelies niet; ze had nooit echt veel contact met de kinderen gezocht.
De schoonmoeder bekeek het huis van buiten en van binnen met een kritische blik. Het werd duidelijk dat ze niet tevreden was. Jan kon niet meteen zeggen wat haar precies niet beviel. Dat kwam later toen ze aan de eettafel zat en twee glazen prosecco nipt.
Waarom moet ik in een appartement wonen als een bedelaar, terwijl deze dame in een groot huis woont als een koningin? blies Marja de Vries uit.
En wat is er mis met dat appartement? We hebben je oude éénkamerappartement verkocht, een tweekamer gekocht, en ik betaal je elke maand zon zevenhonderd euro. Waarom zou ik een bedelaar zijn? reageerde Jan geïrriteerd.
Denk je dat ik je niet dankbaar ben? Ik ben dankbaar! Maar ik wil ook in een huis wonen! vervolgde Marja.
Mam, we wilden met het hele gezin ons droomhuis bouwen, we hebben het gedaan. Wat heeft dat met jou te maken?
Wat bedoel je wat heeft dat met mij te maken? Ben ik niet jouw moeder, die jou heeft grootgebracht? Verdien ik niet zon luxe? Waarom nodig je me niet uit? bleef ze doorgaan.
Annelies, die de toon van de discussie niet kon laten, merkte bezorgd op:
Jan, jouw uitleg heeft geen zin. Deze vrouw is gewoon jaloers op ons geluk en ons huis. Voor haar draait alles om eigen superioriteit
Jan keek naar zijn vrouw, begreep haar standpunt, maar voelde toch een schuldgevoel tegenover zijn moeder.
Het is moeilijk om dat te horen, mam, eerlijk. Maar dit huis hebben we voor onszelf gebouwd. Jij hebt een nette tweekamerappartement waar je goed woont
Goed wonen? Laat dan jouw vrouw daar wonen, proost, en ik zal hier de koningin zijn! snauwde Marja.
Haar gedrag paste niet in een normale bocht. Haar woorden irriteerden Annelies en maakten haar afkerig:
Zie je, lief, hoe Marja haar dankbaarheid uitdrukt? Ze eist voortdurend, wordt beledigd, bekritiseert, en ondermijnt mijn rol in ons gezin
Zonder antwoord, sisste Marja luid, keek met rollende ogen naar haar glas prosecco.
Om echt met haar te praten, riep Jan haar op naar het terras.
Mam, ik zeg het eerlijk: het is moeilijk om jouw constante druk en ontevredenheid te verdragen. Je bent geen lieve oma, je karakter maakt het moeilijk om met je om te gaan. Vooral Annelies lijdt, en onze kinderen vermijden je, dus er is geen sprake van samenwonen of het huis aan jou geven.
Oh, ben ik een slechte oma? Of kun jij me gewoon niet op mijn plaats zetten? snauwde ze.
Luister goed, mam. Mijn huis is een symbool van ons gezinsgeluk en ik laat je het niet verpesten!
Waarom zou ik dat moeten doen? Dat is het idee van jouw vrouw, toch? Ik begrijp nu maar al te goed dat mijn gevoelens hier niemand interesseren! Iedereen is onschuldig, alleen ik ben schuldig! zei Marja met een open afkeer, beet op haar lip. Ik heb je gehoord, maak je geen zorgen! riep ze, snikkend, en belde een taxi.
Een half uur later verliet de boze, gekwetste vrouw het twee verdiepingen tellende huis zonder iemand gedag te zeggen.
Sindsdien is de relatie met Jan gespannen. Ze wil hem nooit vergeven voor het feit dat hij de belangen van zijn eigen gezin boven de hare stelde.
Een maand later belde ze onverwacht Jan en veroorzaakte een enorme opschudding.
Blijkbaar had ze van plan haar tweekamerappartement te verkopen en met het geld een huis te kopen. Ze had zelfs kopers gevonden, maar toen het moment van de overdracht kwam, bleek Jan de eigenaar van het appartement te zijn.
Je hebt me bedrogen, je verkoopt het oude appartement en claimt het als jouw eigen huis! barstte Marja uit. Je hebt me helemaal niets meer gegeven!
Misschien omdat ik veel geld heb bijgedragen om dat tweekamerappartement te kopen? Denk je dat ik daar recht op had? stelde Jan een tegenvraag.
Alles is jouw! spuugde de moeder, hing op en liet de lijn afhangen.
Sindsdien hoorde Jan niets meer van haar; hij probeerde haar te bereiken, maar ze negeerde elke poging.
Zo, dat was het verhaal, klik ik even, en nu: als je wat leuks leest, volg me dan! Laat een reactie achter, en vergeet de like niet.
